( 1 )
ผมโกหกหญิงชราคนหนึ่งทุกวันพฤหัสบดี นานถึงหกเดือน โดยมองหน้าเธอตรง ๆ
ผมบอกว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ บอกว่าแอปมีบั๊ก
บอกว่า “อัลกอริทึม” บางทีก็ใส่ของแปลก ๆ มาในออเดอร์ ทั้งที่ไม่มีใครสั่ง
มันเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยชีวิตเธอได้ โดยไม่ทำให้เธอต้องก้มหัว
ผมชื่ออัลบาโร เป็นไรเดอร์ส่งของให้แอปหนึ่ง ในแอปนั้น คุณไม่ใช่คน
คุณเป็นแค่จุดเล็ก ๆ บนแผนที่ เป็นเวลาประมาณการ เป็นคะแนนรีวิวตอนจบ
งานรับของ ส่งของ แล้วก็ไป ไม่มีชื่อ ไม่มีเรื่องราว มีแต่ความรีบ
จนกระทั่งผมได้รู้จักโดญา คาร์เมน เธออยู่ชานเมือง ในบ้านชั้นเดียวเล็ก ๆ
ผนังด้านหน้าถูกฤดูหนาวกัดกร่อนจนเก่า ประตูรั้วส่งเสียงเอี๊ยด ตู้จดหมายเอียง
นิดหน่อย แต่ทุกอย่างถูกดูแลอย่างดี ดีจนรู้ได้ทันทีว่า
มีใครบางคนใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามไม่ให้โลกภายในของตัวเองพังทลาย
ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 10 โมงตรง ออเดอร์ของเธอจะเข้ามา เหมือนถูกเขียนไว้
ตายตัวขนมปังแผ่น ซุปมะเขือเทศกระป๋องหนึ่ง และอาหารสุนัขสำหรับข้อกระดูก
ของโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ หมาชื่อโทบี้ ปากเริ่มขาว สะโพกแข็ง แต่ดวงตายังอ่อนโยน
และตื่นตัว เวลาเดินมาที่ประตู จะได้ยินเสียงเล็บครูดพื้น ช้า ๆ เหนื่อย ๆ
แต่หางยังแกว่ง เหมือนจะบอกว่า “เรายังอยู่นะ”
โดญา คาร์เมนอายุกว่าแปดสิบ ตัวเล็ก หลังตรง ภูมิใจในตัวเอง
เป็นผู้หญิงประเภทที่เลือกพึ่งพาตัวเอง มากกว่าทำให้ใครรู้สึกว่าเธอ “น่าสงสาร”
ในแอป เธอไม่เคยให้ทิป ไม่เคยเลย แต่เธอจะยืนรอหลังประตู แล้วยื่นเงินสองยูโร
ใส่มือผม ทุกครั้งพอดี และทุกครั้งสะอาด “ค่าน้ำมันนะ ขับรถระวัง ๆ ล่ะ”
มันไม่ใช่การให้ทาน มันคือข้อตกลงระหว่างคนเท่าเทียมกัน
เธอไม่อยากเป็นภาระ ผมก็ไม่อยากเป็นฮีโร่ ผมเป็นไรเดอร์ เธอเป็นลูกค้า แค่นั้น
จนกระทั่งพฤศจิกายนมาถึง ความหนาวที่ซึมเข้าไปถึงกระดูก และเข้าไปถึงบัญชีเงินด้วย
ผมทำงานมากขึ้น ส่งของมากขึ้นแต่ก็ยังเหมือนตามหลังอยู่ก้าวหนึ่งเสมอ
วันพฤหัสบดีนั้น มือถือสั่น ผมดูรายการแล้วท้องวูบ อาหารสุนัขหนึ่งถุง ไม่มีขนมปัง
ไม่มีซุป ผมรับของแล้วไปบ้านเธอ อากาศมีกลิ่นถนนเปียกฝน
พอเธอเปิดประตู ผมรู้สึกถึงความหนาวอีกแบบหนึ่ง ความหนาวที่อยู่ข้างใน
เวลาคน เปิดฮีตเตอร์แค่พอประทัง เธอสวมเสื้อโค้ตขนสัตว์ อยู่ในบ้าน
คอเสื้อดึงขึ้นสูง มือแดงนิด ๆ และดูผอมลง เหมือนฤดูหนาวเริ่มตัดทอนเธอไปแล้ว
เธอยื่นเงินสองยูโรให้ผม มือสั่นเล็กน้อย แต่คางยังเชิด
“วันนี้มีแค่อาหารหมาเหรอครับ โดญา คาร์เมน” ผมถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ
“สัปดาห์นี้ฉันไม่หิว” เธอตอบสั้น แข็ง แล้วเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “แต่...โทบี้ต้องกิน”
ตรงทางเข้า บนโต๊ะเล็ก ๆ มีกล่องใส่ยา ที่ว่างเปล่า ข้าง ๆ มีแผ่นกระดาษ เขียนตัวเลข
กับวัน ผมทำเป็นไม่เห็นแต่หัวผมเริ่มคิดเลข อาหาร ความอบอุ่น ยา และสุนัข
และเมื่อจ่ายทั้งหมดไม่ได้ คุณจะเลือกความรัก
ผมกลับไปที่รถ สตาร์ทเครื่อง แล้วนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะมีเวลา แต่เพราะผมรู้ว่า
ถ้าช่วยตรง ๆ เธอจะปิดประตูใส่ ความเป็นอิสระ คือกำแพงสุดท้ายของเธอ
ผมเลยทำในสิ่งเดียว ที่น่าจะใช้ได้กับคนอย่างเธอ ผมสร้าง “ความผิดพลาด” ขึ้นมา
พฤหัสบดีถัดมา ผมแวะซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเริ่มรอบ หยิบอาหารหมา แล้วใช้เงินของ
ตัวเอง เงินที่ต้องเก็บไว้ดูแลรถ ซื้อไข่ นม มันฝรั่ง แอปเปิล ผัก ไก่อบ และถุงน้ำร้อน
จ่ายทุกอย่างตามปกติ ไม่มีลูกเล่น ไม่มีเรื่องแปลก มีแค่ผม บัตรผม และก้อนอะไรบาง
อย่าง ในลำคอ พอไปถึง ผมยื่นถุงให้เธอ เธอรู้สึกถึงน้ำหนัก มองเข้าไป สีหน้าแข็งทันที
“ฉันไม่ได้สั่งของพวกนี้ คุณส่งผิด เอากลับไป” ผมทำหน้าคนส่งของเหนื่อย ๆ รีบ ๆ
“ผมเอากลับไม่ได้ครับ วันนี้ระบบมันมั่ว ถ้าผมเอากลับ เขาจะให้ผมทิ้ง
ผมไม่ชอบทิ้งอาหาร ถ้าคุณเก็บไว้ คุณช่วยผมเลย” เธอกอดอกทำหน้าง้ำ “ฉันจะไม่จ่ายเพิ่ม”
“ไม่ต้องจ่ายครับ” ผมยักไหล่ มองมือถือเหมือนมีอีกสิบจุดรออยู่ “แค่ไม่ให้มันเสียเปล่า”
เธอมองไก่อบ มองโทบี้ที่อยู่หลังขา หางแกว่งช้า ๆ แล้วมองผม
ผมเห็นการต่อสู้ในดวงตาเธอ ศักดิ์ศรีกับความหิว แต่คำโกหกของผม
เปิดทางให้เธออย่างมีเกียรติ เธอไม่ได้รับความช่วยเหลือ เธอกำลัง “แก้ปัญหา”
เธอถอนหายใจ เหมือนโกรธโลก“ระบบช่างวุ่นวายจริง…” เธอพึมพำ แล้วรับถุงไป
จากนั้นมันก็กลายเป็นจังหวะของเรา
ทุกวันพฤหัสบดี “ความผิดพลาด” จะใจกว้างขึ้นนิดหนึ่ง บางทีก็ผลไม้ บางทีก็ชีส
บางทีก็ข้าวโอ๊ต ครั้งหนึ่งเป็นวิตามิน อีกครั้งเป็นผ้าห่ม เพราะผมเห็นเธอถูมือ
เหมือนจุดไฟ มันจะไม่ซ้ำกัน จนดูจงใจ เกินไป แต่มันมักจะพอดีกับสิ่งที่เธอขาด
เธอบ่นแอป บ่นระบบอัตโนมัติ ผมก็บ่นด้วย โดยซ่อนสายตาไว้ที่หน้าจอ
มันคือภาษาลับของเรา พูดถึงเรื่องสำคัญ โดยไม่ต้องเอ่ยชื่อมัน วันอื่น ๆ
ผมทำงานหนักขึ้น เพื่อจ่ายให้วันพฤหัสบดี รถเริ่มมีเสียงแปลก แต่ผมผัดไปก่อน
เพราะเสียงรถ ดูไม่เร่งด่วน เท่าภาพเสื้อโค้ตในบ้านของเธอ
หกเดือน
แล้ววันหนึ่ง วันพฤหัสบดี… ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแจ้งเตือน ไม่มีออเดอร์ ผมรอ
รีเฟรชจอ ดูเวลา สุดท้ายผมก็ไปอยู่ดี ที่ประตูมีตู้เก็บกุญแจ ในสวนมีป้าย ขาย
หัวใจผมเย็นวาบ เพื่อนบ้านอยู่ข้างนอก ผมถามเขาลังเล เหมือนชั่งใจว่า
ผมมีสิทธิ์ เศร้าหรือไม่ “เธอเสียไปสามวันก่อน” เขาบอกในที่สุด
“หลับไปอย่างสงบ ลูกชายมาจัดการทุกอย่าง เอาหมาไปแล้ว” ผมกลับบ้าน
พร้อมช่องว่างในอก ผมไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่เพื่อน ผมเป็นแค่ไรเดอร์ ที่กดกริ่ง
วันต่อมา จดหมายมาถึง ซองหนา ดูเป็นทางการ จากสำนักงานกฎหมาย
ข้างในมีโน้ต ถึงไรเดอร์ของ “ความผิดพลาด”
แม่ของผม โดญา คาร์เมน ฝากให้ตามหาคุณ เธอไม่รู้ชื่อคุณ แต่บรรยายรถ
และเวลาได้ เธออยากให้คุณได้รับสิ่งนี้ ในซองมีเงิน เกือบสองพันยูโร
ข้างล่าง คือกระดาษที่ยับแต่รีดเรียบอย่างดี
ใบเสร็จ ใบเสร็จของผม ทุกใบ ที่ผมคิดว่าไม่มีใครสังเกต
เธอเจอ และเก็บ ทีละใบด้านบน กระดาษอีกแผ่น ลายมือสั่น แต่ชัด
หนุ่มน้อย ฉันแก่ แต่ไม่โง่
ฉันรู้ว่าไก่อบ ไม่ใช่ศูนย์ยูโร และ “ความผิดพลาด” ไม่เกิดเหมือนเดิมเป็นเดือน ๆ
ฉันเห็นใบเสร็จ ตั้งแต่แรก และเก็บไว้ เพื่อให้แน่ใจ
ฉันคิดไม่ผิด คุณไม่ทำให้ฉันอับอาย ไม่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นปัญหา
คุณให้ข้ออ้าง ที่ฉันรับได้ โดยไม่เสียศักดิ์ศรี
สามีฉันก็เป็นแบบนี้ เงียบ สุภาพ ทำในสิ่งที่ควร เมื่อไม่มีใครมอง
รับเงินนี้ไป ซ่อมรถของคุณ และรู้ไว้ว่าคุณทำให้ฤดูหนาวสุดท้ายของฉันอบอุ่น
— คาร์เมน
ผมนั่งอยู่ในครัว ถือจดหมายกับใบเสร็จเหล่านั้น และสุดท้าย เสียงผมก็แตก
เราถูกบอกว่า เราโดดเดี่ยว เป็นลูกค้า เป็นไรเดอร์ เป็นตัวเลข
แต่บางครั้ง สายใยที่ลึกที่สุดเกิดในช่องว่างเล็ก ๆ
ระหว่างประตูที่แง้ม เงินสองยูโร “ค่าน้ำมัน” และคำโกหก ที่อ่อนโยนพอ
จะรักษาศักดิ์ศรีของใครบางคน และบางครั้ง สิ่งที่งดงามที่สุด ไม่ใช่แค่การ
ยื่นมือช่วย แต่คือการทำมัน ในแบบที่อีกฝ่าย สามารถจับมือคุณได้
โดยไม่ต้องก้มหัว
Braedon _SMIT
Ramet Tanawangsre ถอดความ
บทความที่น่าสนใจ ( 5 )
( 2 )
ผมบังเอิญได้ยินบทสนทนาหนึ่ง ที่เปลี่ยนความคิดผมไปทั้งหมด
คุณตาพาหลานชายแวะร้านค้าซื้อของใกล้ตีนเขา
พวกเขาเจอชายคนหนึ่งกำลังขอทาน คุณตาหันไปบอกหลานว่า
“หลานต้องตั้งใจเรียนให้ดีนะ โตขึ้นจะได้สร้างงานให้คนเหล่านี้
พวกเขาจะได้ไม่ต้องไร้ที่อยู่แบบนี้”
ประโยคนั้นทำให้ผมอึ้งไปทันที เพราะในสถานการณ์แบบนี้ คนส่วนใหญ่จะพูดว่า
“ต้องตั้งใจเรียนนะ ไม่งั้นโตขึ้นจะเป็นขอทาน”
สถานการณ์เดียวกัน แต่สะท้อน กรอบความคิดที่ต่างกันสุดขั้ว
อันหนึ่งคือกลัวตกต่ำ อีกอันคืออยากเปลี่ยนแปลงโลกให้ดีขึ้น
พอขึ้นถึงยอดเขา
พวกเขามองลงไปทางร้านค้าที่เพิ่งเดินผ่านมา คุณตาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่อ่อนโยนว่า
“เห็นไหม ไม่ว่าจะอยู่ตีนเขาหรือยอดเขา เราก็ยังมองเห็นคนที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่เสมอ
การเรียนหนังสือไม่ใช่เพื่อให้เราอยู่สูงกว่าใคร แต่เพื่อให้เรามองเห็นปัญหาของคนอื่น
เข้าใจความลำบากของเขา และทำให้โลกนี้ยุติธรรมและอบอุ่นขึ้น
บางที วันหนึ่ง หลานอาจทำให้คนอีกมากมาย ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแบบนี้ก็ได้”
ในวินาทีนั้น ผมก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า
เรามักกำหนดเป้าหมายการเรียนให้เด็ก เพื่อ "ไม่ให้เป็นคนอ่อนแอ"
แต่ระดับที่สูงกว่านั้นจริง ๆ คือ
"เรียนเพื่อเติบโตเป็นคนที่เข้มแข็งพอ ที่จะช่วยเหลือคนอ่อนแอได้"
* * *
โลกใบนี้ แท้จริงแล้วสามารถมองได้หลายมุมมากกว่าที่เราคิด
แปลโดย : นุสนธิ์บุคส์
เชิญกดไลค์กดแชร์เพจ มูลนิธิสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช วัดบวรนิเวศวิหาร
ในพระบรมราชูปถัมภ์ ที่ facebook https://m.facebook.com/yorsorsor/
ผมบังเอิญได้ยินบทสนทนาหนึ่ง ที่เปลี่ยนความคิดผมไปทั้งหมด
คุณตาพาหลานชายแวะร้านค้าซื้อของใกล้ตีนเขา
พวกเขาเจอชายคนหนึ่งกำลังขอทาน คุณตาหันไปบอกหลานว่า
“หลานต้องตั้งใจเรียนให้ดีนะ โตขึ้นจะได้สร้างงานให้คนเหล่านี้
พวกเขาจะได้ไม่ต้องไร้ที่อยู่แบบนี้”
ประโยคนั้นทำให้ผมอึ้งไปทันที เพราะในสถานการณ์แบบนี้ คนส่วนใหญ่จะพูดว่า
“ต้องตั้งใจเรียนนะ ไม่งั้นโตขึ้นจะเป็นขอทาน”
สถานการณ์เดียวกัน แต่สะท้อน กรอบความคิดที่ต่างกันสุดขั้ว
อันหนึ่งคือกลัวตกต่ำ อีกอันคืออยากเปลี่ยนแปลงโลกให้ดีขึ้น
พอขึ้นถึงยอดเขา
พวกเขามองลงไปทางร้านค้าที่เพิ่งเดินผ่านมา คุณตาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่อ่อนโยนว่า
“เห็นไหม ไม่ว่าจะอยู่ตีนเขาหรือยอดเขา เราก็ยังมองเห็นคนที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่เสมอ
การเรียนหนังสือไม่ใช่เพื่อให้เราอยู่สูงกว่าใคร แต่เพื่อให้เรามองเห็นปัญหาของคนอื่น
เข้าใจความลำบากของเขา และทำให้โลกนี้ยุติธรรมและอบอุ่นขึ้น
บางที วันหนึ่ง หลานอาจทำให้คนอีกมากมาย ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแบบนี้ก็ได้”
ในวินาทีนั้น ผมก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่า
เรามักกำหนดเป้าหมายการเรียนให้เด็ก เพื่อ "ไม่ให้เป็นคนอ่อนแอ"
แต่ระดับที่สูงกว่านั้นจริง ๆ คือ
"เรียนเพื่อเติบโตเป็นคนที่เข้มแข็งพอ ที่จะช่วยเหลือคนอ่อนแอได้"
* * *
โลกใบนี้ แท้จริงแล้วสามารถมองได้หลายมุมมากกว่าที่เราคิด
แปลโดย : นุสนธิ์บุคส์
เชิญกดไลค์กดแชร์เพจ มูลนิธิสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช วัดบวรนิเวศวิหาร
ในพระบรมราชูปถัมภ์ ที่ facebook https://m.facebook.com/yorsorsor/
( 3 )
กระแสเรียกให้เป็นนักบวชหญิงที่เป็นแพทย์คนแรกของพระศาสนจักรครับ
แมรี โกลว์รีย์ ไม่น่าจะมีตัวตนอยู่ได้เลย ไม่ใช่ในฐานะแพทย์หญิงเมื่อปี 1906 ไม่ใช่ในฐานะผู้หญิง
ที่ก้าวเข้าไปในห้องบรรยายซึ่งเต็มไปด้วยสายตาของผู้ชายที่จ้องมองราวกับเธอมีศีรษะเพิ่มมาอีกหนึ่ง
และยิ่งไม่ใช่ในฐานะคนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อไปช่วยเหลือคนแปลกหน้าที่อยู่อีกฟากหนึ่งของโลก
แต่เธอก็อยู่ตรงนั้น นั่งอยู่ในห้องสอบกับนักเรียนอีก 800 คน
อายุเพียง 13 ปี มืออาจสั่นเล็กน้อยขณะจับดินสอ
เมื่อผลสอบประกาศออกมา เธอได้อันดับสี่จากทั้งหมด
อันดับสี่
พ่อของเธอเปิดร้านเล็ก ๆ ในเมืองชนบทเบียร์เรอกูร์รา รัฐวิกตอเรีย แม่เลี้ยงดูลูกถึงเก้าคน
ครอบครัวมีเงินพออยู่ได้ ไม่ได้มากไปกว่านั้น แต่ทุนการศึกษานั้นเปลี่ยนทุกอย่าง
มันทำให้ลูกสาวผู้เปล่งประกายของพวกเขาได้ออกจากถนนฝุ่นแดงไปเรียนต่อที่เมลเบิร์น
หลายปีต่อมา แมรีใช้ชีวิตในโรงเรียนคอนแวนต์ คว้ารางวัลแล้วรางวัลเล่า
คำว่า “ฉลาด” ยังไม่พอจะอธิบาย เธอเปล่งแสงเจิดจ้า
ปี 1904 เธอได้ทุนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น
เริ่มต้นเรียนด้านศิลปศาสตร์อย่างที่กุลสตรีพึงทำแล้วเธอก็ทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึง
เธอเปลี่ยนไปเรียนแพทย์
“เธอจะสูญเสียศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิงทั้งหมด” แพทย์คนหนึ่งเตือนเธอ
ในยุคนั้น ผู้หญิงไม่ได้เป็นหมอ ปี 1906 ความคิดนี้แทบเป็นเรื่องน่าขัน
แต่แมรีก็สมัครเรียนอยู่ดี
ลองนึกภาพการเดินเข้าไปในห้องเรียนที่ทุกสายตาหันมาจ้อง
เสียงกระซิบตามหลังไปตามโถงทางเดิน
อาจารย์เองก็ไม่แน่ใจจะจัดการกับ “สิ่งมีชีวิตประหลาด” ที่กล้าคิดจะช่วยชีวิตคนอย่างไร
นั่นคือโลกของแมรีตลอดสี่ปี
ปี 1910 เธอสำเร็จการศึกษาพร้อมเกียรตินิยม
อายุ 23 ปี พร้อมปริญญาแพทยศาสตร์ และพร้อมพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง
เธอทำได้จริง
เธอกลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านในนิวซีแลนด์
เมื่อกลับเมลเบิร์น เธอสร้างคลินิกที่ประสบความสำเร็จจนแพทย์คนอื่นอิจฉา
ห้องตรวจบนถนนคอลลินส์—ย่านหรูที่สุดของเมือง
มีตารางตรวจในโรงพยาบาลใหญ่ถึงสามแห่ง
เมื่ออายุยังไม่ถึงสามสิบ ดร. แมรี โกลว์รีย์ มีทุกอย่างที่เคยฝันไว้
แล้ววันหนึ่ง เธอหยิบแผ่นพับขึ้นมาอ่าน ตุลาคม 1915 ระหว่างพิธีมิสซา
แผ่นพับเล่าเรื่อง ดร. แอกเนส แม็คลาเรน หญิงชาวสกอตที่ไปอินเดียเมื่ออายุ 72 ปี
เพื่อช่วยผู้หญิงที่ไม่สามารถรักษากับแพทย์ชายได้
อัตราการเสียชีวิตสูงอย่างน่าตกใจ แม่ตายระหว่างคลอด ทารกไม่มีโอกาสรอด
โรคที่รักษาได้กลับคร่าชีวิต เพราะขนบธรรมเนียมไม่อนุญาตให้ผู้ชายตรวจร่างกายผู้หญิง
แมรีคุกเข่าลงในมหาวิหารทันที เธอรู้แล้ว พระเจ้ากำลังเรียกเธอไปอินเดีย
แต่มีปัญหาใหญ่ แม่ชีคาทอลิกไม่ได้รับอนุญาตให้ประกอบวิชาชีพแพทย์
กฎหมายศาสนจักรบอกว่าเป็นได้อย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น
สี่ปีต่อมา
แมรียังคงทำงานแพทย์ในเมลเบิร์น พร้อมต่อสู้เงียบ ๆ
เธอกลับไปเรียนต่อ สูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา พร้อมเขียนจดหมายถึงกรุงโรม
ครั้งแล้วครั้งเล่า ขออนุญาตทำสิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้
ปี 1920 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 15 ทรงอนุญาต
เธอจะเป็นแม่ชีแพทย์คนแรกในประวัติศาสตร์คาทอลิก
วันที่ 21 มกราคม เธอลงเรือจากเมลเบิร์น
อายุ 32 ปี ทิ้งครอบครัว อาชีพที่รุ่งเรือง และความสะดวกสบายทั้งหมดไว้เบื้องหลัง
เธอไม่เคยได้กลับออสเตรเลียอีกเลย เมื่อถึงเมืองกุนตูร์ ประเทศอินเดีย
ความจริงกระแทกเธออย่างจัง
ความยากจนรุนแรง สถานพยาบาลแทบไม่มี ผู้หญิงตายจากโรคที่รักษาได้ง่าย
เด็ก ๆ ล้มป่วยจากโรคที่เธอรักษาได้สบาย
แต่ไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีเวชภัณฑ์ ไม่มีเงิน แม่ชีคนอื่นสวดภาวนาขอหมอมาหลายปี
เมื่อแมรีมาถึง พวกเธอร้องไห้ด้วยความโล่งใจ
แมรีเริ่มทำงานทันที
เธอเรียนภาษาเตลูกู เรียนภาษาดัตช์เพื่อสื่อสารกับแม่ชี ศึกษาสมุนไพรพื้นบ้าน
ผสานกับการแพทย์ตะวันตก รักษาทุกคน ไม่ว่าจ่ายได้หรือไม่ วรรณะใด ศาสนาใด
ผู้ป่วยโรคเรื้อน มะเร็ง แม่วัยรุ่นตั้งครรภ์ เด็กที่กำลังจะตา เธอช่วยพวกเขา
ปี 1924 เธอวางรากฐานโรงพยาบาลเซนต์โจเซฟ
เริ่มจากเตียงเพียงสามเตียงในอาคารคล้ายเพิงเล็ก ๆ แต่เธอเข้าใจสิ่งสำคัญ
หากงานนี้จะยั่งยืน ต้องสร้างคนรุ่นต่อไป เธอสอนผู้หญิงท้องถิ่นเป็นเภสัชกร
ฝึกผดุงครรภ์ สร้างหลักสูตรพยาบาล
เธอไม่ได้แค่รักษาคนไข้ แต่สร้างระบบสาธารณสุขทั้งระบบ
ระหว่างปี 1927–1936 เพียงช่วงเดียว
โรงพยาบาลของเธอรักษาผู้ป่วยถึง 637,000 คน
ส่วนใหญ่คือผู้หญิงและเด็กที่ไม่มีที่ไป
ปี 1943 เธอก่อตั้งสมาคมโรงพยาบาลคาทอลิก
เครือข่ายที่ต่อมาคือ Catholic Health Association of India
ปัจจุบันเป็นระบบสาธารณสุขนอกภาครัฐที่ใหญ่ที่สุดในอินเดีย
สถานพยาบาลกว่า 3,500 แห่ง ดูแลผู้ป่วยปีละประมาณ 21 ล้านคน
ทั้งหมดเริ่มจากผู้หญิงออสเตรเลียคนหนึ่ง ที่ไม่ยอมเชื่อว่ามีใคร “เกินกว่าจะช่วยได้”
เธอทำงานในอินเดีย 37 ปี
ไม่เคยหยุดพัก ไม่เคยกลับบ้านช่วงคริสต์มาส ไม่เคยได้เห็นหลุมศพพ่อแม่หรืออุ้มหลาน
บั้นปลายชีวิต
เธอป่วยเป็นมะเร็ง โรคเดียวกับที่เธอเคยต่อสู้เพื่อคนไข้มากมาย
วันที่ 5 พฤษภาคม 1957 ที่บังกาลอร์ คำพูดสุดท้ายของเธอคือ
“พระเยซูของข้า ข้ารักพระองค์” แล้วเธอก็จากไป
แต่สิ่งที่เธอสร้างยังคงอยู่ โต๊ะตรวจยังถูกใช้ เฟอร์นิเจอร์เก็บยายังช่วยชีวิตผู้คน
ภาพถ่ายของเธอแขวนอยู่ในโรงพยาบาล สร้างแรงบันดาลใจแก่บุคลากรรุ่นใหม่
สำหรับผู้คนนับล้านที่ได้รับการรักษา เธอคือนักบุญไปแล้ว
เธอสละทุกอย่าง อาชีพ บ้านเกิด ครอบครัว สุขภาพ และชีวิต
ทั้งหมดเพื่อคนแปลกหน้าในแผ่นดินไกล
เพราะเธอเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนสมควรได้รับศักดิ์ศรีและการดูแล
เธอไม่เคยแสวงหาชื่อเสียง เพียงทำงานเงียบ ๆ ส่งแสงสว่างไปไกล
เกินจินตนาการ และแสงนั้น ยังคงส่องอยู่จนถึงวันนี้
Forgotten Stories
เจาะเวลาหาอดีต ถอดความ
กระแสเรียกให้เป็นนักบวชหญิงที่เป็นแพทย์คนแรกของพระศาสนจักรครับ
แมรี โกลว์รีย์ ไม่น่าจะมีตัวตนอยู่ได้เลย ไม่ใช่ในฐานะแพทย์หญิงเมื่อปี 1906 ไม่ใช่ในฐานะผู้หญิง
ที่ก้าวเข้าไปในห้องบรรยายซึ่งเต็มไปด้วยสายตาของผู้ชายที่จ้องมองราวกับเธอมีศีรษะเพิ่มมาอีกหนึ่ง
และยิ่งไม่ใช่ในฐานะคนที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อไปช่วยเหลือคนแปลกหน้าที่อยู่อีกฟากหนึ่งของโลก
แต่เธอก็อยู่ตรงนั้น นั่งอยู่ในห้องสอบกับนักเรียนอีก 800 คน
อายุเพียง 13 ปี มืออาจสั่นเล็กน้อยขณะจับดินสอ
เมื่อผลสอบประกาศออกมา เธอได้อันดับสี่จากทั้งหมด
อันดับสี่
พ่อของเธอเปิดร้านเล็ก ๆ ในเมืองชนบทเบียร์เรอกูร์รา รัฐวิกตอเรีย แม่เลี้ยงดูลูกถึงเก้าคน
ครอบครัวมีเงินพออยู่ได้ ไม่ได้มากไปกว่านั้น แต่ทุนการศึกษานั้นเปลี่ยนทุกอย่าง
มันทำให้ลูกสาวผู้เปล่งประกายของพวกเขาได้ออกจากถนนฝุ่นแดงไปเรียนต่อที่เมลเบิร์น
หลายปีต่อมา แมรีใช้ชีวิตในโรงเรียนคอนแวนต์ คว้ารางวัลแล้วรางวัลเล่า
คำว่า “ฉลาด” ยังไม่พอจะอธิบาย เธอเปล่งแสงเจิดจ้า
ปี 1904 เธอได้ทุนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น
เริ่มต้นเรียนด้านศิลปศาสตร์อย่างที่กุลสตรีพึงทำแล้วเธอก็ทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึง
เธอเปลี่ยนไปเรียนแพทย์
“เธอจะสูญเสียศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิงทั้งหมด” แพทย์คนหนึ่งเตือนเธอ
ในยุคนั้น ผู้หญิงไม่ได้เป็นหมอ ปี 1906 ความคิดนี้แทบเป็นเรื่องน่าขัน
แต่แมรีก็สมัครเรียนอยู่ดี
ลองนึกภาพการเดินเข้าไปในห้องเรียนที่ทุกสายตาหันมาจ้อง
เสียงกระซิบตามหลังไปตามโถงทางเดิน
อาจารย์เองก็ไม่แน่ใจจะจัดการกับ “สิ่งมีชีวิตประหลาด” ที่กล้าคิดจะช่วยชีวิตคนอย่างไร
นั่นคือโลกของแมรีตลอดสี่ปี
ปี 1910 เธอสำเร็จการศึกษาพร้อมเกียรตินิยม
อายุ 23 ปี พร้อมปริญญาแพทยศาสตร์ และพร้อมพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง
เธอทำได้จริง
เธอกลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านในนิวซีแลนด์
เมื่อกลับเมลเบิร์น เธอสร้างคลินิกที่ประสบความสำเร็จจนแพทย์คนอื่นอิจฉา
ห้องตรวจบนถนนคอลลินส์—ย่านหรูที่สุดของเมือง
มีตารางตรวจในโรงพยาบาลใหญ่ถึงสามแห่ง
เมื่ออายุยังไม่ถึงสามสิบ ดร. แมรี โกลว์รีย์ มีทุกอย่างที่เคยฝันไว้
แล้ววันหนึ่ง เธอหยิบแผ่นพับขึ้นมาอ่าน ตุลาคม 1915 ระหว่างพิธีมิสซา
แผ่นพับเล่าเรื่อง ดร. แอกเนส แม็คลาเรน หญิงชาวสกอตที่ไปอินเดียเมื่ออายุ 72 ปี
เพื่อช่วยผู้หญิงที่ไม่สามารถรักษากับแพทย์ชายได้
อัตราการเสียชีวิตสูงอย่างน่าตกใจ แม่ตายระหว่างคลอด ทารกไม่มีโอกาสรอด
โรคที่รักษาได้กลับคร่าชีวิต เพราะขนบธรรมเนียมไม่อนุญาตให้ผู้ชายตรวจร่างกายผู้หญิง
แมรีคุกเข่าลงในมหาวิหารทันที เธอรู้แล้ว พระเจ้ากำลังเรียกเธอไปอินเดีย
แต่มีปัญหาใหญ่ แม่ชีคาทอลิกไม่ได้รับอนุญาตให้ประกอบวิชาชีพแพทย์
กฎหมายศาสนจักรบอกว่าเป็นได้อย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น
สี่ปีต่อมา
แมรียังคงทำงานแพทย์ในเมลเบิร์น พร้อมต่อสู้เงียบ ๆ
เธอกลับไปเรียนต่อ สูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา พร้อมเขียนจดหมายถึงกรุงโรม
ครั้งแล้วครั้งเล่า ขออนุญาตทำสิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้
ปี 1920 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 15 ทรงอนุญาต
เธอจะเป็นแม่ชีแพทย์คนแรกในประวัติศาสตร์คาทอลิก
วันที่ 21 มกราคม เธอลงเรือจากเมลเบิร์น
อายุ 32 ปี ทิ้งครอบครัว อาชีพที่รุ่งเรือง และความสะดวกสบายทั้งหมดไว้เบื้องหลัง
เธอไม่เคยได้กลับออสเตรเลียอีกเลย เมื่อถึงเมืองกุนตูร์ ประเทศอินเดีย
ความจริงกระแทกเธออย่างจัง
ความยากจนรุนแรง สถานพยาบาลแทบไม่มี ผู้หญิงตายจากโรคที่รักษาได้ง่าย
เด็ก ๆ ล้มป่วยจากโรคที่เธอรักษาได้สบาย
แต่ไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีเวชภัณฑ์ ไม่มีเงิน แม่ชีคนอื่นสวดภาวนาขอหมอมาหลายปี
เมื่อแมรีมาถึง พวกเธอร้องไห้ด้วยความโล่งใจ
แมรีเริ่มทำงานทันที
เธอเรียนภาษาเตลูกู เรียนภาษาดัตช์เพื่อสื่อสารกับแม่ชี ศึกษาสมุนไพรพื้นบ้าน
ผสานกับการแพทย์ตะวันตก รักษาทุกคน ไม่ว่าจ่ายได้หรือไม่ วรรณะใด ศาสนาใด
ผู้ป่วยโรคเรื้อน มะเร็ง แม่วัยรุ่นตั้งครรภ์ เด็กที่กำลังจะตา เธอช่วยพวกเขา
ปี 1924 เธอวางรากฐานโรงพยาบาลเซนต์โจเซฟ
เริ่มจากเตียงเพียงสามเตียงในอาคารคล้ายเพิงเล็ก ๆ แต่เธอเข้าใจสิ่งสำคัญ
หากงานนี้จะยั่งยืน ต้องสร้างคนรุ่นต่อไป เธอสอนผู้หญิงท้องถิ่นเป็นเภสัชกร
ฝึกผดุงครรภ์ สร้างหลักสูตรพยาบาล
เธอไม่ได้แค่รักษาคนไข้ แต่สร้างระบบสาธารณสุขทั้งระบบ
ระหว่างปี 1927–1936 เพียงช่วงเดียว
โรงพยาบาลของเธอรักษาผู้ป่วยถึง 637,000 คน
ส่วนใหญ่คือผู้หญิงและเด็กที่ไม่มีที่ไป
ปี 1943 เธอก่อตั้งสมาคมโรงพยาบาลคาทอลิก
เครือข่ายที่ต่อมาคือ Catholic Health Association of India
ปัจจุบันเป็นระบบสาธารณสุขนอกภาครัฐที่ใหญ่ที่สุดในอินเดีย
สถานพยาบาลกว่า 3,500 แห่ง ดูแลผู้ป่วยปีละประมาณ 21 ล้านคน
ทั้งหมดเริ่มจากผู้หญิงออสเตรเลียคนหนึ่ง ที่ไม่ยอมเชื่อว่ามีใคร “เกินกว่าจะช่วยได้”
เธอทำงานในอินเดีย 37 ปี
ไม่เคยหยุดพัก ไม่เคยกลับบ้านช่วงคริสต์มาส ไม่เคยได้เห็นหลุมศพพ่อแม่หรืออุ้มหลาน
บั้นปลายชีวิต
เธอป่วยเป็นมะเร็ง โรคเดียวกับที่เธอเคยต่อสู้เพื่อคนไข้มากมาย
วันที่ 5 พฤษภาคม 1957 ที่บังกาลอร์ คำพูดสุดท้ายของเธอคือ
“พระเยซูของข้า ข้ารักพระองค์” แล้วเธอก็จากไป
แต่สิ่งที่เธอสร้างยังคงอยู่ โต๊ะตรวจยังถูกใช้ เฟอร์นิเจอร์เก็บยายังช่วยชีวิตผู้คน
ภาพถ่ายของเธอแขวนอยู่ในโรงพยาบาล สร้างแรงบันดาลใจแก่บุคลากรรุ่นใหม่
สำหรับผู้คนนับล้านที่ได้รับการรักษา เธอคือนักบุญไปแล้ว
เธอสละทุกอย่าง อาชีพ บ้านเกิด ครอบครัว สุขภาพ และชีวิต
ทั้งหมดเพื่อคนแปลกหน้าในแผ่นดินไกล
เพราะเธอเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนสมควรได้รับศักดิ์ศรีและการดูแล
เธอไม่เคยแสวงหาชื่อเสียง เพียงทำงานเงียบ ๆ ส่งแสงสว่างไปไกล
เกินจินตนาการ และแสงนั้น ยังคงส่องอยู่จนถึงวันนี้
Forgotten Stories
เจาะเวลาหาอดีต ถอดความ
( 4 )
ปาโซ : สุนัขผู้รอคอยเจ้าของอย่างไม่สิ้นสุด
ในเมืองหนึ่งของ บราซิล ที่เต็มไปด้วยเสียงรถ เสียงคนเดิน และความวุ่นวายเหนือชีวิตประจำวัน
ที่ไม่เคยหยุดหมุน มีเรื่องเล่าหนึ่งเรื่องที่สะเทือนหัวใจคนจำนวนมาก มันไม่ใช่เรื่องข่าวสั้นที่เพิก
เฉย แล้วจางหายไปกับสายลม แต่มันคือเรื่องของความรัก ความจงรักภักดี และความผูกพัน
ระหว่างมนุษย์ กับสัตว์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค เรื่องราวนี้มีตัวเอก
เป็นชายไร้บ้านชื่อ ซีซาร์ และสุนัขคู่หูของเขาชื่อ ปาโซ
ซีซาร์ไม่ใช่คนที่มีบ้าน มีทรัพย์สิน หรือฐานะร่ำรวย เขาเป็นหนึ่งในคนไร้บ้านที่อาศัยข้างถนน
อยู่ใต้สะพาน หรือในมุมซอกหลืบของเมือง เขามีปาโซเป็นเพื่อนร่วมทาง สองชีวิตนี้เดินไปด้วยกัน
อย่างไม่เคยแยกจาก ปาโซไม่ใช่แค่สุนัขทั่ว ๆ ไปสำหรับซีซาร์ เขาคือเพื่อน คนคอยปลอบใจ ใน
วันที่โลกดูเหมือนจะหมุนออกนอกทาง และในวันที่ใจของมนุษย์หมดหวัง ปาโซก็คือเหตุผลเดียว
ที่ทำให้ซีซาร์ยังลุกขึ้นเดินต่อไปได้
วันหนึ่ง ซีซาร์เริ่มรู้สึกว่าเขา ป่วยหนักมาก อาการไม่ใช่แค่ไอเล็กน้อยหรือเจ็บปวดธรรมดา ๆ แต่
เป็นอาการที่ทำให้เขาแทบจะลุกขึ้นเองไม่ได้ เขาตัดสินใจเดินไปที่ ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล
หวังว่าคนจะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ แต่ปาโซ ผู้ซึ่งไม่เคยจากซีซาร์ไปไหน ก็พยายามจะวิ่งตามเขาเข้าไปด้วย
แต่แล้วก็มีสิ่งที่หยุดยั้งมันไว้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลขวางทางไว้โดยทันที
“ห้ามนำสุนัขเข้า” พวกเขาบอกด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดและจริงจัง ตามกฎระเบียบของสถานพยาบาล
ทุกคนต้องปล่อยสัตว์ไว้ข้างนอก ปาโซพยายามจะผลักดันตัวเองผ่านเข้าไป แต่เขาถูกดึงตัวกลับ
และท้ายที่สุดก็ต้องอยู่ด้านนอก
ซีซาร์ถูกรับตัวเข้าไปในโรงพยาบาลเพื่อทำการรักษา แพทย์และพยาบาลพยายามเต็มที่ แต่อาการ
ของเขาหนักเกินไปสำหรับร่างกายที่ทรุดโทรมแล้ว เขา เสียชีวิตในคืนนั้น ด้วยความสงบ
และด้วยรอยยิ้มสุดท้ายที่อ่อนล้า
แต่ปาโซ… ปาโซไม่รู้เรื่องนั้นเลย
มันยืนอยู่ข้าง ประตูอัตโนมัติของห้องฉุกเฉิน ทุกครั้งที่ประตูเปิด เขาจะเงยหน้ามอง หวังว่าจะเห็น
ซีซาร์เดินออกมา หวังว่าจะได้เห็นเพื่อนเดินกลับมาหา ทุกครั้งที่มีคนเดินออกมาจากประตู เขาจะ
จ้องมอง ด้วยความหวัง จมูกของมันพยายามดมคนเหล่านั้น หวังว่ากลิ่นจะคุ้นเคย
หวังว่าจะมีบางคนเหมือนซีซาร์
วันผ่านไป ปาโซยังคงอยู่ตรงนั้น มันรออยู่หนึ่งวัน ยังไม่มีใครออกมาพร้อมซีซาร์
มันรออยู่หนึ่งสัปดาห์ ประตูก็เปิดออก ผู้คนเดินเข้าเดินออก แต่มันไม่เคยเห็นซีซาร์
จนมีพยาบาลคนหนึ่งสังเกตเห็นสุนัขตัวนี้ เธอสังเกตเห็นมันไม่ลุกไปไหน มันจ้องมองทุกคน
ที่เดินออกมาอย่างไม่มีวันเหนื่อยล้า มันไม่ยอมไป ไม่ยอมวิ่งหนี ไม่ยอมหลับ มันก็ยังคงนั่ง
อยู่ตรงนั้น สายตาเต็มไปด้วยความหวังและความเศร้า
พยาบาลคนนี้ชื่อ เลติเซีย เธอเห็นมันอยู่ตรงนั้น เธอเห็นทุกการเฝ้ารอ เธอเห็นมันจ้องคน
ออกมา มองทุกคนด้วยสายตาที่เหมือนถามว่า “นี่ซีซาร์อยู่ในนั้นหรือเปล่า?”
เลติเซียเดินเข้าไปหา มองมันอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอทำได้ เธอเอาน้ำและอาหารมาให้มัน
มันไม่รีรอที่จะกิน ทั้งที่สายตายังไม่เคยละจากประตู พวกเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลหลายคนเองก็เริ่ม
รู้สึกผูกพันกับมัน พวกเขาเอาน้ำ เอาอาหาร เอาผ้าห่มมาให้มันทุกวัน พวกเขาเริ่มเรียกมันว่า
“ผู้พิทักษ์โรงพยาบาล” เพราะมันอยู่ตรงนั้นแทบจะตลอดเวลา ทักทายผู้คนที่เดินเข้าออก
ให้กำลังใจบ้าง ทำให้บางคนยิ้มบ้าง
วันเวลาล่วงเลยไป หนึ่งเดือนผ่านไป ปาโซยังคงอยู่ตรงนั้น นั่งเฝ้าประตูไม่ขยับไปไหน
เรื่องราวของมันเริ่มดึงความสนใจของคนมากขึ้น มีคนที่ผ่านไปผ่านมาอยากรู้ว่าทำไม
สุนัขตัวนี้ถึงยังนั่งอยู่ตรงนั้น คนเริ่มเข้าใจว่ามันกำลังรอใครบางคน
เลติเซียเริ่มทนไม่ไหวต่อความเจ็บปวดในใจของปาโซ ทุกครั้งที่เธอเห็นมันจ้องประตูนาน ๆ
จนบางครั้งน้ำตาเธอก็อยากไหลออกมา เธอเอ่ยกับเพื่อนร่วมงานว่า “มันกำลังรอผีอยู่…
มันกำลังรอใครบางคนที่ไม่มีวันกลับมาแล้ว”
เธอร้องไห้
ในที่สุดเธอตัดสินใจจะพาปาโซกลับบ้าน เธอคิดว่าถ้าเธอให้มันได้พัก ได้มีที่นอนที่นุ่มสบาย
ของเล่น มีคนรัก มันอาจจะลืมความทุกข์และความผิดหวังทั้งหมดได้ เธอจึงเดินไปหา ปาโซ
ใส่ สายจูง ให้มัน แล้วพามันขึ้นรถ ไปที่บ้านของเธอ
บ้านของเลติเซียเงียบสงบ มีเตียงนุ่ม ๆ มีของเล่นหลากสี มีกำแพงบ้านอบอุ่นที่ดูปลอดภัย
ปาโซเดินเข้าไป มองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงงเล็กน้อย ราวกับว่ามันกำลังพยายามเข้าใจว่า
นี่คืออะไร นี่คือที่ไหน
เลติเซียพยายามทำทุกอย่างให้มันรู้สึกสบาย ให้มันรู้สึกปลอดภัย แต่เช้าวันต่อมา…
ปาโซ หนีออกจากบ้านของเธอ เลติเซียช็อก เธอออกไปตามหาไปทั่วละแวกบ้าน เดินตาม
ตรอกซอย โทรหาเจ้าหน้าที่เฝ้าบ้าน เพื่อนบ้าน พยายามทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่พบมัน จนสุดท้าย
เธอขับรถด้วยความหวังและความกลัวผสมกันไปที่โรงพยาบาล
และเมื่อเปิดประตูอัตโนมัติของห้องฉุกเฉิน… เธอก็พบมัน
มันนั่งอยู่ที่เดิม ตรงจุดที่เคยเฝ้ารอซีซาร์ ที่ประตูที่ไม่เคยมีใครเดินออกมาพร้อมคนที่มันรัก
เลติเซียมองมันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความเข้าใจ เธอรู้ทันทีว่า เธอไม่
สามารถ บังคับให้มันไปต่อได้ เธอไม่สามารถเปลี่ยนความทรงจำ ความผูกพัน หรือหัวใจ
ดวงนี้ได้ และด้วยเหตุนี้ เธอ เลิกพยายามทำให้มันเป็นสุนัขบ้าน อย่างสมบูรณ์แบบ เธอ
เปลี่ยนวิธีคิดใหม่ เธอไม่อยากเรียกมันกลับบ้านอีกต่อไป แต่เธอไม่ทอดทิ้งมัน เธอนำ
อาหารและผ้าห่ม ไปให้มันทุกวัน เธอคอยดูแลมัน ไม่ปล่อยให้มันต้องอดอยากหรือ
หนาวเหน็บ พนักงานโรงพยาบาลหลายคนร่วมมือกันสร้าง บ้านสุนัขหลังเล็ก ๆ ให้มันอยู่
ใกล้ทางเข้าห้องฉุกเฉิน
ปาโซมีมุมเล็ก ๆ ของตัวเอง มีเตียง มีหลังคา มีพื้นที่ที่ปลอดภัย ที่ตรงนั้นเอง…
คือที่ที่มันเลือกจะอยู่
ปาโซ อาศัยอยู่ตรงนั้นตลอดชีวิตที่เหลือของมัน ทุกวันมันตื่นขึ้นมานั่งตรงจุดเดิม
มันยังคงทักทายผู้คนที่เข้ามาในโรงพยาบาล มันยังคงปลอบโยนคนที่สูญเสีย
ใครบางคน มันยังคงเป็นกำลังใจให้กับผู้ที่ร้องไห้อยู่ข้าง ๆ ประตู
ปาโซไม่เคยหยุดรอซีซาร์ ไม่เคยลืมไม่เคยลดความหวัง และในความจริงของชีวิต
สุนัขตัวหนึ่งพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า สำหรับสุนัขแล้ว “คุณไม่ใช่แค่คน ๆ หนึ่ง”
แต่คุณคือ “โลกทั้งใบ” ของพวกเขา
ปาโซรอชั่วชีวิตของมัน เพื่อหวังจะได้เห็นหน้าคนที่มันรักอีกครั้ง
แม้ว่าสุดท้าย… มันจะไม่มีวันได้เจออีกเลยก็ตาม
เรื่องราวของปาโซเตือนใจเราว่า ความรัก ความจงรักภักดี และความผูกพันระหว่างสิ่งมีชีวิต
ทั้งสอง ไม่มีสูตร ไม่มีเงื่อนไข และไม่ขึ้นกับเวลา
ปาโซรอไม่ใช่แค่เพราะมันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่มันรอเพราะมันรัก
เรื่องราวของปาโซยังคงอยู่ในใจของคนจำนวนมาก
ไม่ใช่เพราะมันเป็นเรื่องประโลมโลก แต่เพราะมันสอนให้เรารู้ว่า…
ในโลกที่เต็มไปด้วยความสูญเสีย ความเจ็บปวด และการจากลา
ยังมี “ความรัก” ที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน อยู่จริง และทรงพลังเหลือเกิน
#อ่านเถอะเชื่อผม #ขอคนละไลค์ #ไม่เลื่อนผ่าน #เรื่องราวที่น่าสนใจ #สาระความรู้
Cr : บทความจากเฟชบุ๊ค
ปาโซ : สุนัขผู้รอคอยเจ้าของอย่างไม่สิ้นสุด
ในเมืองหนึ่งของ บราซิล ที่เต็มไปด้วยเสียงรถ เสียงคนเดิน และความวุ่นวายเหนือชีวิตประจำวัน
ที่ไม่เคยหยุดหมุน มีเรื่องเล่าหนึ่งเรื่องที่สะเทือนหัวใจคนจำนวนมาก มันไม่ใช่เรื่องข่าวสั้นที่เพิก
เฉย แล้วจางหายไปกับสายลม แต่มันคือเรื่องของความรัก ความจงรักภักดี และความผูกพัน
ระหว่างมนุษย์ กับสัตว์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค เรื่องราวนี้มีตัวเอก
เป็นชายไร้บ้านชื่อ ซีซาร์ และสุนัขคู่หูของเขาชื่อ ปาโซ
ซีซาร์ไม่ใช่คนที่มีบ้าน มีทรัพย์สิน หรือฐานะร่ำรวย เขาเป็นหนึ่งในคนไร้บ้านที่อาศัยข้างถนน
อยู่ใต้สะพาน หรือในมุมซอกหลืบของเมือง เขามีปาโซเป็นเพื่อนร่วมทาง สองชีวิตนี้เดินไปด้วยกัน
อย่างไม่เคยแยกจาก ปาโซไม่ใช่แค่สุนัขทั่ว ๆ ไปสำหรับซีซาร์ เขาคือเพื่อน คนคอยปลอบใจ ใน
วันที่โลกดูเหมือนจะหมุนออกนอกทาง และในวันที่ใจของมนุษย์หมดหวัง ปาโซก็คือเหตุผลเดียว
ที่ทำให้ซีซาร์ยังลุกขึ้นเดินต่อไปได้
วันหนึ่ง ซีซาร์เริ่มรู้สึกว่าเขา ป่วยหนักมาก อาการไม่ใช่แค่ไอเล็กน้อยหรือเจ็บปวดธรรมดา ๆ แต่
เป็นอาการที่ทำให้เขาแทบจะลุกขึ้นเองไม่ได้ เขาตัดสินใจเดินไปที่ ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล
หวังว่าคนจะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ แต่ปาโซ ผู้ซึ่งไม่เคยจากซีซาร์ไปไหน ก็พยายามจะวิ่งตามเขาเข้าไปด้วย
แต่แล้วก็มีสิ่งที่หยุดยั้งมันไว้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลขวางทางไว้โดยทันที
“ห้ามนำสุนัขเข้า” พวกเขาบอกด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดและจริงจัง ตามกฎระเบียบของสถานพยาบาล
ทุกคนต้องปล่อยสัตว์ไว้ข้างนอก ปาโซพยายามจะผลักดันตัวเองผ่านเข้าไป แต่เขาถูกดึงตัวกลับ
และท้ายที่สุดก็ต้องอยู่ด้านนอก
ซีซาร์ถูกรับตัวเข้าไปในโรงพยาบาลเพื่อทำการรักษา แพทย์และพยาบาลพยายามเต็มที่ แต่อาการ
ของเขาหนักเกินไปสำหรับร่างกายที่ทรุดโทรมแล้ว เขา เสียชีวิตในคืนนั้น ด้วยความสงบ
และด้วยรอยยิ้มสุดท้ายที่อ่อนล้า
แต่ปาโซ… ปาโซไม่รู้เรื่องนั้นเลย
มันยืนอยู่ข้าง ประตูอัตโนมัติของห้องฉุกเฉิน ทุกครั้งที่ประตูเปิด เขาจะเงยหน้ามอง หวังว่าจะเห็น
ซีซาร์เดินออกมา หวังว่าจะได้เห็นเพื่อนเดินกลับมาหา ทุกครั้งที่มีคนเดินออกมาจากประตู เขาจะ
จ้องมอง ด้วยความหวัง จมูกของมันพยายามดมคนเหล่านั้น หวังว่ากลิ่นจะคุ้นเคย
หวังว่าจะมีบางคนเหมือนซีซาร์
วันผ่านไป ปาโซยังคงอยู่ตรงนั้น มันรออยู่หนึ่งวัน ยังไม่มีใครออกมาพร้อมซีซาร์
มันรออยู่หนึ่งสัปดาห์ ประตูก็เปิดออก ผู้คนเดินเข้าเดินออก แต่มันไม่เคยเห็นซีซาร์
จนมีพยาบาลคนหนึ่งสังเกตเห็นสุนัขตัวนี้ เธอสังเกตเห็นมันไม่ลุกไปไหน มันจ้องมองทุกคน
ที่เดินออกมาอย่างไม่มีวันเหนื่อยล้า มันไม่ยอมไป ไม่ยอมวิ่งหนี ไม่ยอมหลับ มันก็ยังคงนั่ง
อยู่ตรงนั้น สายตาเต็มไปด้วยความหวังและความเศร้า
พยาบาลคนนี้ชื่อ เลติเซีย เธอเห็นมันอยู่ตรงนั้น เธอเห็นทุกการเฝ้ารอ เธอเห็นมันจ้องคน
ออกมา มองทุกคนด้วยสายตาที่เหมือนถามว่า “นี่ซีซาร์อยู่ในนั้นหรือเปล่า?”
เลติเซียเดินเข้าไปหา มองมันอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอทำได้ เธอเอาน้ำและอาหารมาให้มัน
มันไม่รีรอที่จะกิน ทั้งที่สายตายังไม่เคยละจากประตู พวกเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลหลายคนเองก็เริ่ม
รู้สึกผูกพันกับมัน พวกเขาเอาน้ำ เอาอาหาร เอาผ้าห่มมาให้มันทุกวัน พวกเขาเริ่มเรียกมันว่า
“ผู้พิทักษ์โรงพยาบาล” เพราะมันอยู่ตรงนั้นแทบจะตลอดเวลา ทักทายผู้คนที่เดินเข้าออก
ให้กำลังใจบ้าง ทำให้บางคนยิ้มบ้าง
วันเวลาล่วงเลยไป หนึ่งเดือนผ่านไป ปาโซยังคงอยู่ตรงนั้น นั่งเฝ้าประตูไม่ขยับไปไหน
เรื่องราวของมันเริ่มดึงความสนใจของคนมากขึ้น มีคนที่ผ่านไปผ่านมาอยากรู้ว่าทำไม
สุนัขตัวนี้ถึงยังนั่งอยู่ตรงนั้น คนเริ่มเข้าใจว่ามันกำลังรอใครบางคน
เลติเซียเริ่มทนไม่ไหวต่อความเจ็บปวดในใจของปาโซ ทุกครั้งที่เธอเห็นมันจ้องประตูนาน ๆ
จนบางครั้งน้ำตาเธอก็อยากไหลออกมา เธอเอ่ยกับเพื่อนร่วมงานว่า “มันกำลังรอผีอยู่…
มันกำลังรอใครบางคนที่ไม่มีวันกลับมาแล้ว”
เธอร้องไห้
ในที่สุดเธอตัดสินใจจะพาปาโซกลับบ้าน เธอคิดว่าถ้าเธอให้มันได้พัก ได้มีที่นอนที่นุ่มสบาย
ของเล่น มีคนรัก มันอาจจะลืมความทุกข์และความผิดหวังทั้งหมดได้ เธอจึงเดินไปหา ปาโซ
ใส่ สายจูง ให้มัน แล้วพามันขึ้นรถ ไปที่บ้านของเธอ
บ้านของเลติเซียเงียบสงบ มีเตียงนุ่ม ๆ มีของเล่นหลากสี มีกำแพงบ้านอบอุ่นที่ดูปลอดภัย
ปาโซเดินเข้าไป มองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงงเล็กน้อย ราวกับว่ามันกำลังพยายามเข้าใจว่า
นี่คืออะไร นี่คือที่ไหน
เลติเซียพยายามทำทุกอย่างให้มันรู้สึกสบาย ให้มันรู้สึกปลอดภัย แต่เช้าวันต่อมา…
ปาโซ หนีออกจากบ้านของเธอ เลติเซียช็อก เธอออกไปตามหาไปทั่วละแวกบ้าน เดินตาม
ตรอกซอย โทรหาเจ้าหน้าที่เฝ้าบ้าน เพื่อนบ้าน พยายามทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่พบมัน จนสุดท้าย
เธอขับรถด้วยความหวังและความกลัวผสมกันไปที่โรงพยาบาล
และเมื่อเปิดประตูอัตโนมัติของห้องฉุกเฉิน… เธอก็พบมัน
มันนั่งอยู่ที่เดิม ตรงจุดที่เคยเฝ้ารอซีซาร์ ที่ประตูที่ไม่เคยมีใครเดินออกมาพร้อมคนที่มันรัก
เลติเซียมองมันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความเข้าใจ เธอรู้ทันทีว่า เธอไม่
สามารถ บังคับให้มันไปต่อได้ เธอไม่สามารถเปลี่ยนความทรงจำ ความผูกพัน หรือหัวใจ
ดวงนี้ได้ และด้วยเหตุนี้ เธอ เลิกพยายามทำให้มันเป็นสุนัขบ้าน อย่างสมบูรณ์แบบ เธอ
เปลี่ยนวิธีคิดใหม่ เธอไม่อยากเรียกมันกลับบ้านอีกต่อไป แต่เธอไม่ทอดทิ้งมัน เธอนำ
อาหารและผ้าห่ม ไปให้มันทุกวัน เธอคอยดูแลมัน ไม่ปล่อยให้มันต้องอดอยากหรือ
หนาวเหน็บ พนักงานโรงพยาบาลหลายคนร่วมมือกันสร้าง บ้านสุนัขหลังเล็ก ๆ ให้มันอยู่
ใกล้ทางเข้าห้องฉุกเฉิน
ปาโซมีมุมเล็ก ๆ ของตัวเอง มีเตียง มีหลังคา มีพื้นที่ที่ปลอดภัย ที่ตรงนั้นเอง…
คือที่ที่มันเลือกจะอยู่
ปาโซ อาศัยอยู่ตรงนั้นตลอดชีวิตที่เหลือของมัน ทุกวันมันตื่นขึ้นมานั่งตรงจุดเดิม
มันยังคงทักทายผู้คนที่เข้ามาในโรงพยาบาล มันยังคงปลอบโยนคนที่สูญเสีย
ใครบางคน มันยังคงเป็นกำลังใจให้กับผู้ที่ร้องไห้อยู่ข้าง ๆ ประตู
ปาโซไม่เคยหยุดรอซีซาร์ ไม่เคยลืมไม่เคยลดความหวัง และในความจริงของชีวิต
สุนัขตัวหนึ่งพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า สำหรับสุนัขแล้ว “คุณไม่ใช่แค่คน ๆ หนึ่ง”
แต่คุณคือ “โลกทั้งใบ” ของพวกเขา
ปาโซรอชั่วชีวิตของมัน เพื่อหวังจะได้เห็นหน้าคนที่มันรักอีกครั้ง
แม้ว่าสุดท้าย… มันจะไม่มีวันได้เจออีกเลยก็ตาม
เรื่องราวของปาโซเตือนใจเราว่า ความรัก ความจงรักภักดี และความผูกพันระหว่างสิ่งมีชีวิต
ทั้งสอง ไม่มีสูตร ไม่มีเงื่อนไข และไม่ขึ้นกับเวลา
ปาโซรอไม่ใช่แค่เพราะมันไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่มันรอเพราะมันรัก
เรื่องราวของปาโซยังคงอยู่ในใจของคนจำนวนมาก
ไม่ใช่เพราะมันเป็นเรื่องประโลมโลก แต่เพราะมันสอนให้เรารู้ว่า…
ในโลกที่เต็มไปด้วยความสูญเสีย ความเจ็บปวด และการจากลา
ยังมี “ความรัก” ที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน อยู่จริง และทรงพลังเหลือเกิน
#อ่านเถอะเชื่อผม #ขอคนละไลค์ #ไม่เลื่อนผ่าน #เรื่องราวที่น่าสนใจ #สาระความรู้
Cr : บทความจากเฟชบุ๊ค
( 5 )
แม่ของผมล็อกประตูบ้าน และผมก็เข้าใจทันทีว่า ตั้งแต่วินาทีนั้น ผมไม่ใช่ลูกของเธออีกต่อไป
แต่เป็นภาระของเธอ
ผมอายุ 27 ปี รอบตัวผม ทุกคนดูเหมือนจะ “เป็นผู้ใหญ่” กันหมด มีงานมั่นคง มีบ้านเช่า
มีความรับผิดชอบ ส่วนผมน่ะหรือ ผมบอกใครๆ ว่าผมเป็น “ที่ปรึกษา”
ความจริงมันไม่สวยงามขนาดนั้น ผมอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินที่แม่ดัดแปลงไว้ชานเมืองสีเทา
แห่งหนึ่ง ตื่นเอาเที่ยง ไล่ตามไอเดียหาเงินเร็วที่ไม่เคยสำเร็จ และใช้เวลาทั้งคืนเล่นเกมออนไลน์
กับเด็กที่อายุน้อยกว่าผมมาก
แม่ผมชื่อคาร์เมน เธอทำงานที่โรงพยาบาล กะยาว วันละสิบสองชั่วโมง กลับบ้านมาที ข้อเท้าบวม
ดวงตาอ่อนล้า ราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เธอเดินเข้าครัว เห็นอ่างล้างจานที่เต็มไปด้วยจาน
ของผม ถังขยะที่ล้น และผมในเสื้อฮู้ดตัวเดิมจากเมื่อวาน
“ดิเอโก” เธอพูดเบาๆ อย่างระมัดระวัง “ลูกส่งใบสมัครงานที่เราคุยกันไว้หรือยัง”
ผมแทบไม่เงยหน้า เลื่อนนิ้วบนมือถือเหมือนคำตอบซ่อนอยู่ในวิดีโอพวกนั้น
“แม่ ผมกำลังสร้างอะไรของผมเอง ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อขังตัวเองในออฟฟิศ
โอนเงินให้หน่อยได้ไหม แค่สี่สิบยูโร ผมมีประชุมทีหลัง”
เธอโอนให้ เสมอ
เธอจ่ายประกัน ค่าโทรศัพท์ ปิดช่องว่างทุกครั้งที่ผม “เผลอ” ใช้เงินเกินบัญชี แม้แต่ขนมแพงๆ
ที่ผม “จำเป็น” ต้องกิน เพราะผมหลอกตัวเองว่าร่างกายผมคือโปรเจ็กต์ระดับสูง
แล้วผมล่ะ ผมเล่านิทานให้ตัวเองฟัง ผมบอกตัวเองว่าทุกอย่างมันไม่ยุติธรรม ค่าเช่าแพง งาน
หายาก โลกโหดร้ายกับคนรุ่นผม ผมสมควรได้พัก สมควรได้โอกาส สมควรได้…การโอนเงิน
อีกครั้ง แต่นั่นไม่ใช่ความช่วยเหลือ มันคือทั้งชีวิตที่พิงอยู่บนไหล่ของเธอ และเธอจ่ายมันด้วย
โอทีและความกังวลเงียบๆ
ทุกอย่างพังลงในวันอังคารธรรมดาวันหนึ่ง
ผมมีบัตรที่แม่ให้ไว้ “เผื่อฉุกเฉิน” และผมใช้มันจนเต็มวงเงิน ไม่ใช่เพื่อซ่อมรถ ไม่ใช่เพื่อบิล
แต่เพื่อเรื่องไร้สาระที่ผมหลอกตัวเองว่าเป็นชัยชนะ แค่เพื่อรู้สึกว่าตัวเองสำคัญสักพัก
เมื่อคาร์เมนเอารายการใช้จ่ายมาให้ดู ผมไม่ได้พูดว่า “ขอโทษ” ผมระเบิดอารมณ์ใส่เธอ
“แม่ไม่เคยสนับสนุนความฝันผมเลย” ผมตะโกน ทั้งที่ปากยังเคี้ยวอาหารที่เธอซื้อ “แม่สนใจ
แต่ตัวเลข มากกว่าลูกของตัวเอง แม่เห็นแก่ตัว!”
เธอไม่ตะโกนกลับ
เธอยืนอยู่นิ่งๆ บนใบหน้ามีบางอย่างที่ตอนนั้นผมอ่านไม่ออก ความเหนื่อยล้า ใช่
แต่ยังมีการ ตัดสินใจเงียบๆ ด้วย
“ลูกพูดถูก ดิเอโก” เธอกระซิบ “แม่เห็นแก่ตัวจริงๆ”
เธอกลืนน้ำลาย เหมือนทุกคำหนักอึ้ง
“แม่แย่งโอกาสที่ลูกจะเติบโตเป็นผู้ชายไป เพราะแม่กลัวว่าจะอยู่บ้านนี้คนเดียว”
ผมหัวเราะขมขื่น เก็บของเหมือนเด็กงอน แล้วกระแทกประตูลงบันได
“ผมไปอยู่บ้านฆาบี ไม่ต้องโทรมาจนกว่าแม่จะขอโทษ”
ผมรอข้อความนั้น ข้อความเดิม “กลับมาเถอะลูก ไม่เป็นไร”
ไม่มีอะไรเลย
วันแรก ผมคิดว่าเธอแค่ขู่ วันที่สอง คิดว่าเธอจะยอม วันที่สาม ผมเข้าแอปสตรีมมิง รหัสผ่าน
ไม่ถูกต้อง มือถือผมไม่มีสัญญาณ โทรไป “หมายเลขนี้ไม่มีอยู่”
ตอนนั้นหัวใจผมเย็นวาบ ผมรีบกลับบ้าน เสียบกุญแจ หมุน… ประตูไม่เปิด เหมือนยืนอยู่
หน้าบ้านของคนอื่น ผมกดกริ่ง ไม่มีเสียง กดอีกครั้ง นานขึ้น
เธอเปิด แต่ไม่สุด แค่แง้ม ดวงตาเธอนิ่ง แต่สั่น
“แม่ทำอะไรอยู่” เสียงผมแหลมกว่าที่ตั้งใจ “ที่นี่ไม่ใช่บ้านของลูกอีกแล้ว” เธอพูด
ผมมองเธอเหมือนพื้นทรุด “แม่ทำแบบนี้ไม่ได้…”
“แม่ทำได้” เธอตอบ ไม่แข็งกร้าว แต่เด็ดขาด
ในตู้จดหมายมีซองสีขาว มีชื่อผม เรียบง่าย สะอาด ราวกับมันไม่ใช่แผ่นดินไหว ผมนั่งใน
รถเก่าๆ แก้วเปล่าเกลื่อนพื้น กลิ่นอาหารเย็นชืดและชีวิตที่หยุดนิ่ง ผมเปิดซองด้วยมือสั่น
ดิเอโกที่รัก
แม่จะไม่เปิดประตูให้ ไม่ใช่เพราะแม่ไม่รักลูก แต่เพราะแม่รักลูกมากเกินกว่าจะเห็นลูกค่อยๆ
ดับลงในห้องใต้ดินของแม่
หลายปีที่ผ่านมา แม่เก็บลูกขึ้นมาทุกครั้งที่ล้ม หนี้ ความวุ่นวาย ข้ออ้าง แม่คิดว่านั่นคือ
การเป็น แม่ที่ดี แม่คิดผิด มันไม่ใช่ความช่วยเหลือ แต่มันคือความเคยชินที่ทำให้ลูกไม่โต
ลูกเรียกแม่ว่าเห็นแก่ตัว ลูกพูดถูก แม่ยึดลูกไว้เพราะกลัวความเงียบในบ้านนี้ แต่แม่กลัวยิ่ง
กว่าว่าลูกจะไม่มีวันได้รู้จักตัวเอง หากแม่ยังเป็นเบาะรองให้ลูก
ตั้งแต่วันนี้ “แม่จัดการให้” จะไม่มีอีกแล้ว ไม่มีไวไฟ ไม่มีซักผ้า ไม่มีตู้เย็นเปิดตลอด นี่ไม่ใช่
การลงโทษ แต่มันคือการให้เกียรติผู้ชายที่ลูกสามารถเป็นได้
แม่จะจ่ายสิ่งที่จำเป็นอีกหนึ่งเดือน หลังจากนั้น เป็นหน้าที่ของลูก
ลูกฉลาด ลูกทำได้ แค่หลับอยู่นานเกินไป
อย่ากลับมาจนกว่าลูกจะมองตาแม่ได้ ไม่ใช่ในฐานะเด็กที่ต้องการ แต่ในฐานะผู้ใหญ่
แม่รักลูกมากกว่าที่ตอนนี้ลูกจะเข้าใจ
แม่
ผมอ่านมันสองรอบ แล้วรอบที่สาม
แล้วผมก็ทำในสิ่งที่ทำเสมอเมื่อความจริงเข้ามาใกล้เกินไป ผมทำลายมัน
ผมขยำกระดาษ ฉีกมัน ตะโกนในรถจนเสียงหมด ทุบพวงมาลัยเหมือนจะทำให้
ความเจ็บปวดง่ายขึ้น “เดี๋ยวก็รู้” ผมกัดฟัน “เธอจะเสียใจ เธอจะยอม”
แต่ชีวิตไม่ต่อรองกับงอแง
โซฟาของฆาบีอยู่ได้สามคืน แฟนเขาบอกว่าพอแล้ว เพื่อนอีกคนให้ห้องหนึ่งสัปดาห์
จากนั้นก็เริ่มมีข้ออ้าง ความเงียบ คนเราจะเหนื่อยเมื่ออีกฝ่ายรู้แต่ขอ
พฤศจิกายน ผมไปนอนในรถ
มันไม่โรแมนติก ไม่ใช่การผจญภัย มันหนาว ชื้น และเหม็นอาย ผมห่มผ้าเก่าๆ ทุกคืน
บอกตัวเองว่า พรุ่งนี้จะจัดการ พรุ่งนี้จะหาอะไรได้ พรุ่งนี้
คืนหนึ่งในลานจอดรถ ผมเห็นแม่คนหนึ่งกับลูกเล็กๆ เดินจับมือกัน ยิ้ม ลูกเล่าอะไรให้ฟัง
แม่ฟังเหมือนมันสำคัญที่สุดในโลก ผมหิวบางอย่างที่ไม่ใช่แค่ท้อง แล้วน้ำตาก็ไหล
ไม่ใช่น้ำตาโกรธ แต่น้ำตาเงียบๆ ที่หยุดไม่ได้ เพราะมันมาจากที่ที่ผมล็อกกุญแจไว้หลายปี
ในกระจกมองหลัง ผมเห็นตัวเอง เครารุงรัง หน้าโทรม ดวงตาว่างเปล่า ไม่ใช่เหยื่อ ไม่ใช่
วีรบุรุษ แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เริ่มเข้าใจว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ จะไม่มีตอนจบที่ดี จะมีแค่จุดจบ
คืนนั้นผมตัดสินใจเรื่องที่น่าอายเพราะมันง่ายมาก ผมหยุดรอ ผมขายโน้ตบุ๊กเล่นเกม
ไม่ใช่เพราะผมดีขึ้น แต่เพราะผมต้องการเงิน สำหรับน้ำมัน สำหรับอาบน้ำ สำหรับการเริ่มต้น
เช้าวันถัดมา ใส่เสื้อมือสอง มือสั่น ผมเข้าไปบริษัทจัดหางาน
“ผมรับหมด” ผมพูด
ผู้หญิงหน้าเคาน์เตอร์มองผมครู่หนึ่ง เหมือนอ่านเดือนต่างๆ บนหน้า
“กะกลางคืน คลังสินค้า แพ็กของ ยกของ หนักนะ”
“ได้ครับ”
สัปดาห์แรกๆ ทำผมแทบพัง
หลังแสบ มือพอง ศักดิ์ศรีติดดิน ข้างๆ ผมคือผู้ชายอายุมากกว่าหลายเท่า พูดน้อย
ทำงานหนัก คนหนึ่งมีแผลเป็นที่แขน มองแล้วรู้ว่าเคยผ่านอะไรที่หนักกว่ากะกลางคืน
ไม่มีใครสนใจ “วิสัยทัศน์” ของผม ไม่มีใครจ่ายให้ “ศักยภาพ” เขาจ่ายถ้าผมมา
ถ้าผมทำ ถ้าเขาไว้ใจได้ และแปลกดี มันคือความโล่งใจ
ผมห้องเช่าเล็กๆ ในบ้านแชร์ ที่นอนบาง ผนังบาง กระดาษติดตู้เย็นเรื่องเวรทำ
ความสะอาด แต่ก่อนผมคงอาย วันที่ผมจ่ายค่าเช่าด้วยเงินตัวเอง ผมยืนนิ่ง
ในทางเดิน รู้สึกถึงสิ่งที่แทบไม่เคยรู้จัก ความภูมิใจ เงียบๆ ไม่โอ้อวด แต่ได้มา
หลายเดือนผ่านไป
ผมไม่โทรหาแม่ ไม่ใช่เพราะไม่คิดถึง แต่เพราะอาย เพราะยังไม่พร้อมได้ยินเสียงเธอ
แล้วกลับไป เป็นเด็กที่รอให้ช่วย
ผมเดินต่อ เรียนรู้ที่จะปฏิเสธ โดยเฉพาะกับตัวเอง กินง่ายๆ ดูรายรับรายจ่าย แล้ววันหนึ่ง
ผมก็รู้ตัวว่า ผมไม่โทษใครมาหลายสัปดาห์แล้ว ไม่โทษโลก ไม่โทษโชค ไม่โทษแม่
โทษตัวเอง และแปลกดี นั่นคืออิสรภาพ
แปดเดือนหลังเปลี่ยนกุญแจ ผมกลับไป
ไม่ใช่รถหรู แค่รถมือสองที่ผ่อนเอง รองเท้าสะอาด ไหล่กว้างขึ้นนิดหน่อย
ผมกดกริ่ง
หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าเธอคงได้ยิน ประตูเปิด คาร์เมนยืนอยู่ ดูเล็กลง แก่ขึ้น
หรืออาจเป็นผมที่เด็กน้อยลง เธอมองผมนาน ไม่ระแวง แต่ค้นหา เหมือนพยายาม
เห็นดิเอโกคนเดิมในตาผม
“สวัสดีครับ แม่”
ผมไม่ขอเข้าไป ผมหยิบซองออกมา “ผมคืนทั้งหมดไม่ได้” ผมพูดเสียงสั่น “แต่นี่คือที่ค้าง
และมากกว่านั้นนิดหน่อย แค่อยากบอกว่าผมสบายดี อยู่แถวนี้ งานคลังสินค้า
ให้ความรับผิดชอบเพิ่มแล้ว” ผมพยายามไม่อ้อน ไม่ดราม่า แค่อยากให้ความจริง
ผมหันจะไป ก่อนเสียงแตก “ดิเอโก ผมหยุด เธอเปิดประตูสุด ไม่ลังเล
ตาเธอเป็นประกาย “หน้าลูก…เหมือนผู้ชายแล้วนะ” แล้วเธอกอดผม
ไม่ใช่กอดแบบปกป้องเด็ก แต่กอดแน่น เท่าเทียม เหมือนบอกว่า แม่เห็นลูกแล้ว
เรากินข้าวด้วยกันในครัวเดิม อาหารธรรมดา แต่ผมไม่เคยรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเท่านี้
ต่อมาเธอกระซิบ “ความเงียบเกือบฆ่าแม่”
เธอเล่าว่านั่งข้างหน้าต่าง สะดุ้งทุกเสียงรถ ทุกคืนท่องว่า อย่าตามหา อย่าช่วย อย่ายอม
“อีกแค่ครั้งเดียว” เธอว่า “แม่คงฝังผู้ชายที่ลูกจะเป็นได้ไปแล้ว”
นี่แหละสิ่งที่เข้าใจยาก
เราถูกสอนว่าความรักคือการตอบตกลงเสมอ หมอนอีกใบ การช่วยอีกครั้ง คำปลอบใจเพื่อ
เลี่ยงความเจ็บปวด แม่ผมสอนอย่างอื่น ที่โหดกว่า บางครั้งความรักคือประตูที่ปิด
ไม่ใช่เพื่อทิ้ง แต่เพื่อให้เกียรติ เพื่อให้เติบโต แม่ไม่ได้ทิ้งผม แม่ปล่อยผมไป
และเมื่อผมอยู่คนเดียว ผมจึงเรียนรู้ที่จะยืนด้วยตัวเอง
Braedon_Smith
Ramet Tanawangsre ถอดความ
แม่ของผมล็อกประตูบ้าน และผมก็เข้าใจทันทีว่า ตั้งแต่วินาทีนั้น ผมไม่ใช่ลูกของเธออีกต่อไป
แต่เป็นภาระของเธอ
ผมอายุ 27 ปี รอบตัวผม ทุกคนดูเหมือนจะ “เป็นผู้ใหญ่” กันหมด มีงานมั่นคง มีบ้านเช่า
มีความรับผิดชอบ ส่วนผมน่ะหรือ ผมบอกใครๆ ว่าผมเป็น “ที่ปรึกษา”
ความจริงมันไม่สวยงามขนาดนั้น ผมอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินที่แม่ดัดแปลงไว้ชานเมืองสีเทา
แห่งหนึ่ง ตื่นเอาเที่ยง ไล่ตามไอเดียหาเงินเร็วที่ไม่เคยสำเร็จ และใช้เวลาทั้งคืนเล่นเกมออนไลน์
กับเด็กที่อายุน้อยกว่าผมมาก
แม่ผมชื่อคาร์เมน เธอทำงานที่โรงพยาบาล กะยาว วันละสิบสองชั่วโมง กลับบ้านมาที ข้อเท้าบวม
ดวงตาอ่อนล้า ราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เธอเดินเข้าครัว เห็นอ่างล้างจานที่เต็มไปด้วยจาน
ของผม ถังขยะที่ล้น และผมในเสื้อฮู้ดตัวเดิมจากเมื่อวาน
“ดิเอโก” เธอพูดเบาๆ อย่างระมัดระวัง “ลูกส่งใบสมัครงานที่เราคุยกันไว้หรือยัง”
ผมแทบไม่เงยหน้า เลื่อนนิ้วบนมือถือเหมือนคำตอบซ่อนอยู่ในวิดีโอพวกนั้น
“แม่ ผมกำลังสร้างอะไรของผมเอง ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อขังตัวเองในออฟฟิศ
โอนเงินให้หน่อยได้ไหม แค่สี่สิบยูโร ผมมีประชุมทีหลัง”
เธอโอนให้ เสมอ
เธอจ่ายประกัน ค่าโทรศัพท์ ปิดช่องว่างทุกครั้งที่ผม “เผลอ” ใช้เงินเกินบัญชี แม้แต่ขนมแพงๆ
ที่ผม “จำเป็น” ต้องกิน เพราะผมหลอกตัวเองว่าร่างกายผมคือโปรเจ็กต์ระดับสูง
แล้วผมล่ะ ผมเล่านิทานให้ตัวเองฟัง ผมบอกตัวเองว่าทุกอย่างมันไม่ยุติธรรม ค่าเช่าแพง งาน
หายาก โลกโหดร้ายกับคนรุ่นผม ผมสมควรได้พัก สมควรได้โอกาส สมควรได้…การโอนเงิน
อีกครั้ง แต่นั่นไม่ใช่ความช่วยเหลือ มันคือทั้งชีวิตที่พิงอยู่บนไหล่ของเธอ และเธอจ่ายมันด้วย
โอทีและความกังวลเงียบๆ
ทุกอย่างพังลงในวันอังคารธรรมดาวันหนึ่ง
ผมมีบัตรที่แม่ให้ไว้ “เผื่อฉุกเฉิน” และผมใช้มันจนเต็มวงเงิน ไม่ใช่เพื่อซ่อมรถ ไม่ใช่เพื่อบิล
แต่เพื่อเรื่องไร้สาระที่ผมหลอกตัวเองว่าเป็นชัยชนะ แค่เพื่อรู้สึกว่าตัวเองสำคัญสักพัก
เมื่อคาร์เมนเอารายการใช้จ่ายมาให้ดู ผมไม่ได้พูดว่า “ขอโทษ” ผมระเบิดอารมณ์ใส่เธอ
“แม่ไม่เคยสนับสนุนความฝันผมเลย” ผมตะโกน ทั้งที่ปากยังเคี้ยวอาหารที่เธอซื้อ “แม่สนใจ
แต่ตัวเลข มากกว่าลูกของตัวเอง แม่เห็นแก่ตัว!”
เธอไม่ตะโกนกลับ
เธอยืนอยู่นิ่งๆ บนใบหน้ามีบางอย่างที่ตอนนั้นผมอ่านไม่ออก ความเหนื่อยล้า ใช่
แต่ยังมีการ ตัดสินใจเงียบๆ ด้วย
“ลูกพูดถูก ดิเอโก” เธอกระซิบ “แม่เห็นแก่ตัวจริงๆ”
เธอกลืนน้ำลาย เหมือนทุกคำหนักอึ้ง
“แม่แย่งโอกาสที่ลูกจะเติบโตเป็นผู้ชายไป เพราะแม่กลัวว่าจะอยู่บ้านนี้คนเดียว”
ผมหัวเราะขมขื่น เก็บของเหมือนเด็กงอน แล้วกระแทกประตูลงบันได
“ผมไปอยู่บ้านฆาบี ไม่ต้องโทรมาจนกว่าแม่จะขอโทษ”
ผมรอข้อความนั้น ข้อความเดิม “กลับมาเถอะลูก ไม่เป็นไร”
ไม่มีอะไรเลย
วันแรก ผมคิดว่าเธอแค่ขู่ วันที่สอง คิดว่าเธอจะยอม วันที่สาม ผมเข้าแอปสตรีมมิง รหัสผ่าน
ไม่ถูกต้อง มือถือผมไม่มีสัญญาณ โทรไป “หมายเลขนี้ไม่มีอยู่”
ตอนนั้นหัวใจผมเย็นวาบ ผมรีบกลับบ้าน เสียบกุญแจ หมุน… ประตูไม่เปิด เหมือนยืนอยู่
หน้าบ้านของคนอื่น ผมกดกริ่ง ไม่มีเสียง กดอีกครั้ง นานขึ้น
เธอเปิด แต่ไม่สุด แค่แง้ม ดวงตาเธอนิ่ง แต่สั่น
“แม่ทำอะไรอยู่” เสียงผมแหลมกว่าที่ตั้งใจ “ที่นี่ไม่ใช่บ้านของลูกอีกแล้ว” เธอพูด
ผมมองเธอเหมือนพื้นทรุด “แม่ทำแบบนี้ไม่ได้…”
“แม่ทำได้” เธอตอบ ไม่แข็งกร้าว แต่เด็ดขาด
ในตู้จดหมายมีซองสีขาว มีชื่อผม เรียบง่าย สะอาด ราวกับมันไม่ใช่แผ่นดินไหว ผมนั่งใน
รถเก่าๆ แก้วเปล่าเกลื่อนพื้น กลิ่นอาหารเย็นชืดและชีวิตที่หยุดนิ่ง ผมเปิดซองด้วยมือสั่น
ดิเอโกที่รัก
แม่จะไม่เปิดประตูให้ ไม่ใช่เพราะแม่ไม่รักลูก แต่เพราะแม่รักลูกมากเกินกว่าจะเห็นลูกค่อยๆ
ดับลงในห้องใต้ดินของแม่
หลายปีที่ผ่านมา แม่เก็บลูกขึ้นมาทุกครั้งที่ล้ม หนี้ ความวุ่นวาย ข้ออ้าง แม่คิดว่านั่นคือ
การเป็น แม่ที่ดี แม่คิดผิด มันไม่ใช่ความช่วยเหลือ แต่มันคือความเคยชินที่ทำให้ลูกไม่โต
ลูกเรียกแม่ว่าเห็นแก่ตัว ลูกพูดถูก แม่ยึดลูกไว้เพราะกลัวความเงียบในบ้านนี้ แต่แม่กลัวยิ่ง
กว่าว่าลูกจะไม่มีวันได้รู้จักตัวเอง หากแม่ยังเป็นเบาะรองให้ลูก
ตั้งแต่วันนี้ “แม่จัดการให้” จะไม่มีอีกแล้ว ไม่มีไวไฟ ไม่มีซักผ้า ไม่มีตู้เย็นเปิดตลอด นี่ไม่ใช่
การลงโทษ แต่มันคือการให้เกียรติผู้ชายที่ลูกสามารถเป็นได้
แม่จะจ่ายสิ่งที่จำเป็นอีกหนึ่งเดือน หลังจากนั้น เป็นหน้าที่ของลูก
ลูกฉลาด ลูกทำได้ แค่หลับอยู่นานเกินไป
อย่ากลับมาจนกว่าลูกจะมองตาแม่ได้ ไม่ใช่ในฐานะเด็กที่ต้องการ แต่ในฐานะผู้ใหญ่
แม่รักลูกมากกว่าที่ตอนนี้ลูกจะเข้าใจ
แม่
ผมอ่านมันสองรอบ แล้วรอบที่สาม
แล้วผมก็ทำในสิ่งที่ทำเสมอเมื่อความจริงเข้ามาใกล้เกินไป ผมทำลายมัน
ผมขยำกระดาษ ฉีกมัน ตะโกนในรถจนเสียงหมด ทุบพวงมาลัยเหมือนจะทำให้
ความเจ็บปวดง่ายขึ้น “เดี๋ยวก็รู้” ผมกัดฟัน “เธอจะเสียใจ เธอจะยอม”
แต่ชีวิตไม่ต่อรองกับงอแง
โซฟาของฆาบีอยู่ได้สามคืน แฟนเขาบอกว่าพอแล้ว เพื่อนอีกคนให้ห้องหนึ่งสัปดาห์
จากนั้นก็เริ่มมีข้ออ้าง ความเงียบ คนเราจะเหนื่อยเมื่ออีกฝ่ายรู้แต่ขอ
พฤศจิกายน ผมไปนอนในรถ
มันไม่โรแมนติก ไม่ใช่การผจญภัย มันหนาว ชื้น และเหม็นอาย ผมห่มผ้าเก่าๆ ทุกคืน
บอกตัวเองว่า พรุ่งนี้จะจัดการ พรุ่งนี้จะหาอะไรได้ พรุ่งนี้
คืนหนึ่งในลานจอดรถ ผมเห็นแม่คนหนึ่งกับลูกเล็กๆ เดินจับมือกัน ยิ้ม ลูกเล่าอะไรให้ฟัง
แม่ฟังเหมือนมันสำคัญที่สุดในโลก ผมหิวบางอย่างที่ไม่ใช่แค่ท้อง แล้วน้ำตาก็ไหล
ไม่ใช่น้ำตาโกรธ แต่น้ำตาเงียบๆ ที่หยุดไม่ได้ เพราะมันมาจากที่ที่ผมล็อกกุญแจไว้หลายปี
ในกระจกมองหลัง ผมเห็นตัวเอง เครารุงรัง หน้าโทรม ดวงตาว่างเปล่า ไม่ใช่เหยื่อ ไม่ใช่
วีรบุรุษ แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เริ่มเข้าใจว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ จะไม่มีตอนจบที่ดี จะมีแค่จุดจบ
คืนนั้นผมตัดสินใจเรื่องที่น่าอายเพราะมันง่ายมาก ผมหยุดรอ ผมขายโน้ตบุ๊กเล่นเกม
ไม่ใช่เพราะผมดีขึ้น แต่เพราะผมต้องการเงิน สำหรับน้ำมัน สำหรับอาบน้ำ สำหรับการเริ่มต้น
เช้าวันถัดมา ใส่เสื้อมือสอง มือสั่น ผมเข้าไปบริษัทจัดหางาน
“ผมรับหมด” ผมพูด
ผู้หญิงหน้าเคาน์เตอร์มองผมครู่หนึ่ง เหมือนอ่านเดือนต่างๆ บนหน้า
“กะกลางคืน คลังสินค้า แพ็กของ ยกของ หนักนะ”
“ได้ครับ”
สัปดาห์แรกๆ ทำผมแทบพัง
หลังแสบ มือพอง ศักดิ์ศรีติดดิน ข้างๆ ผมคือผู้ชายอายุมากกว่าหลายเท่า พูดน้อย
ทำงานหนัก คนหนึ่งมีแผลเป็นที่แขน มองแล้วรู้ว่าเคยผ่านอะไรที่หนักกว่ากะกลางคืน
ไม่มีใครสนใจ “วิสัยทัศน์” ของผม ไม่มีใครจ่ายให้ “ศักยภาพ” เขาจ่ายถ้าผมมา
ถ้าผมทำ ถ้าเขาไว้ใจได้ และแปลกดี มันคือความโล่งใจ
ผมห้องเช่าเล็กๆ ในบ้านแชร์ ที่นอนบาง ผนังบาง กระดาษติดตู้เย็นเรื่องเวรทำ
ความสะอาด แต่ก่อนผมคงอาย วันที่ผมจ่ายค่าเช่าด้วยเงินตัวเอง ผมยืนนิ่ง
ในทางเดิน รู้สึกถึงสิ่งที่แทบไม่เคยรู้จัก ความภูมิใจ เงียบๆ ไม่โอ้อวด แต่ได้มา
หลายเดือนผ่านไป
ผมไม่โทรหาแม่ ไม่ใช่เพราะไม่คิดถึง แต่เพราะอาย เพราะยังไม่พร้อมได้ยินเสียงเธอ
แล้วกลับไป เป็นเด็กที่รอให้ช่วย
ผมเดินต่อ เรียนรู้ที่จะปฏิเสธ โดยเฉพาะกับตัวเอง กินง่ายๆ ดูรายรับรายจ่าย แล้ววันหนึ่ง
ผมก็รู้ตัวว่า ผมไม่โทษใครมาหลายสัปดาห์แล้ว ไม่โทษโลก ไม่โทษโชค ไม่โทษแม่
โทษตัวเอง และแปลกดี นั่นคืออิสรภาพ
แปดเดือนหลังเปลี่ยนกุญแจ ผมกลับไป
ไม่ใช่รถหรู แค่รถมือสองที่ผ่อนเอง รองเท้าสะอาด ไหล่กว้างขึ้นนิดหน่อย
ผมกดกริ่ง
หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าเธอคงได้ยิน ประตูเปิด คาร์เมนยืนอยู่ ดูเล็กลง แก่ขึ้น
หรืออาจเป็นผมที่เด็กน้อยลง เธอมองผมนาน ไม่ระแวง แต่ค้นหา เหมือนพยายาม
เห็นดิเอโกคนเดิมในตาผม
“สวัสดีครับ แม่”
ผมไม่ขอเข้าไป ผมหยิบซองออกมา “ผมคืนทั้งหมดไม่ได้” ผมพูดเสียงสั่น “แต่นี่คือที่ค้าง
และมากกว่านั้นนิดหน่อย แค่อยากบอกว่าผมสบายดี อยู่แถวนี้ งานคลังสินค้า
ให้ความรับผิดชอบเพิ่มแล้ว” ผมพยายามไม่อ้อน ไม่ดราม่า แค่อยากให้ความจริง
ผมหันจะไป ก่อนเสียงแตก “ดิเอโก ผมหยุด เธอเปิดประตูสุด ไม่ลังเล
ตาเธอเป็นประกาย “หน้าลูก…เหมือนผู้ชายแล้วนะ” แล้วเธอกอดผม
ไม่ใช่กอดแบบปกป้องเด็ก แต่กอดแน่น เท่าเทียม เหมือนบอกว่า แม่เห็นลูกแล้ว
เรากินข้าวด้วยกันในครัวเดิม อาหารธรรมดา แต่ผมไม่เคยรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเท่านี้
ต่อมาเธอกระซิบ “ความเงียบเกือบฆ่าแม่”
เธอเล่าว่านั่งข้างหน้าต่าง สะดุ้งทุกเสียงรถ ทุกคืนท่องว่า อย่าตามหา อย่าช่วย อย่ายอม
“อีกแค่ครั้งเดียว” เธอว่า “แม่คงฝังผู้ชายที่ลูกจะเป็นได้ไปแล้ว”
นี่แหละสิ่งที่เข้าใจยาก
เราถูกสอนว่าความรักคือการตอบตกลงเสมอ หมอนอีกใบ การช่วยอีกครั้ง คำปลอบใจเพื่อ
เลี่ยงความเจ็บปวด แม่ผมสอนอย่างอื่น ที่โหดกว่า บางครั้งความรักคือประตูที่ปิด
ไม่ใช่เพื่อทิ้ง แต่เพื่อให้เกียรติ เพื่อให้เติบโต แม่ไม่ได้ทิ้งผม แม่ปล่อยผมไป
และเมื่อผมอยู่คนเดียว ผมจึงเรียนรู้ที่จะยืนด้วยตัวเอง
Braedon_Smith
Ramet Tanawangsre ถอดความ
( 6 )
10..เพื่อนกัน
เท่านี้ก็พอ
1.เพื่อนกัน..รวยจนไม่สำคัญ แต่อย่าร่ำรวยปัญหา และยากจนความมีน้ำใจก็แล้วกัน
2.เพื่อนกัน..พูดมาก พูดน้อยไม่เป็นไร แต่อย่าพูดให้ร้าย สาปแช่งเพื่อนก็พอ
🏚3.เพื่อนกัน..บ้านเล็กบ้านใหญ่ไม่แตกต่างกันหรอก แค่จิตใจอย่าคับแคบก็พอ
4.เพื่อนกัน..เรียนมากเรียนน้อยไม่เป็นไร แต่ขอให้รู้จักเรียนรู้ซึ่งกันและกันกับเพื่อนบ้างก็ดี
5.เพื่อนกัน..รู้น้อย รู้มากไม่เป็นไร แต่รู้จักเกรงใจเพื่อนบ้างก็จะดีไม่น้อย
6.เพื่อนกัน..กินมากกินน้อยไม่เป็นไร แต่เหลือไว้ให้เพื่อนกินบ้างก็ดี
7.เพื่อนกัน..รบกวนกันบ้าง ปนเรื่องปกติของความเป็นเพื่อนกัน แต่อย่ารบกวนเพื่อนตลอดเวลา
จนเพื่อนๆในกลุ่มอีดอัด
8.เพื่อนกัน..อยากได้โน่น ได้นี่ของเพื่อนบ้าง ไม่เป็นไรแต่อย่าเห็นแก่ได้ตลอดเวลาก็พอ
9.เพื่อนกัน..เห็นอะไรบ้าง ไม่เห็นบ้างก็ช่างเถอะ แต่อย่าเห็นแก่ตัวอยู่ร่ำไป
10.เพื่อนกัน..พูดได้ภาษาเดียวหรือหลายภาษาไม่เป็นไร แต่ขอให้พูดภาษาคนรู้เรื่องกันบ้างก็พอ
โดย..ดร.พนม ปีย์เจริญ🖊
☘สุขง่ายๆด้วยใจแบ่งปัน..
บทความ(D)
10..เพื่อนกันเท่านี้ก็พอ
1.เพื่อนกัน..รวยจนไม่สำคัญ แต่อย่าร่ำรวยปัญหา และยากจนความมีน้ำใจก็แล้วกัน
2.เพื่อนกัน..พูดมาก พูดน้อยไม่เป็นไร แต่อย่าพูดให้ร้าย สาปแช่งเพื่อนก็พอ🏚3.เพื่อนกัน..บ้านเล็กบ้านใหญ่ไม่แตกต่างกันหรอก แค่จิตใจอย่าคับแคบก็พอ
4.เพื่อนกัน..เรียนมากเรียนน้อยไม่เป็นไร แต่ขอให้รู้จักเรียนรู้ซึ่งกันและกันกับเพื่อนบ้างก็ดี5.เพื่อนกัน..รู้น้อย รู้มากไม่เป็นไร แต่รู้จักเกรงใจเพื่อนบ้างก็จะดีไม่น้อย
6.เพื่อนกัน..กินมากกินน้อยไม่เป็นไร แต่เหลือไว้ให้เพื่อนกินบ้างก็ดี
7.เพื่อนกัน..รบกวนกันบ้าง ปนเรื่องปกติของความเป็นเพื่อนกัน แต่อย่ารบกวนเพื่อนตลอดเวลาจนเพื่อนๆในกลุ่มอีดอัด
8.เพื่อนกัน..อยากได้โน่น ได้นี่ของเพื่อนบ้าง ไม่เป็นไรแต่อย่าเห็นแก่ได้ตลอดเวลาก็พอ
9.เพื่อนกัน..เห็นอะไรบ้าง ไม่เห็นบ้างก็ช่างเถอะ แต่อย่าเห็นแก่ตัวอยู่ร่ำไป
10.เพื่อนกัน..พูดได้ภาษาเดียวหรือหลายภาษาไม่เป็นไร แต่ขอให้พูดภาษาคนรู้เรื่องกันบ้างก็พอโดย..ดร.พนม ปีย์เจริญ🖊
☘สุขง่ายๆด้วยใจแบ่งปัน..
บทความ(D) ( 7 )
เขาอดอาหารถึง 48 ชั่วโมง…|เพียงเพื่อส่งกระเป๋าสตางค์ ที่ผมทำหายกลับคืนมา
และเมื่อผมอ่านเหตุผลในจดหมายยับย่นใบนั้น ผมก็ทรุดลงคุกเข่าอยู่ตรงทางเข้าบ้าน
ตอนที่พัสดุกระแทกพื้นเฉลียงหน้าบ้าน ผมกำลังร้องไห้อยู่แล้ว
สามวันที่ผ่านมา ผมรื้อบ้านแทบทั้งหลัง ผมไม่ได้ตื่นตระหนกเรื่องบัตรเครดิต….ยกเลิกได้
ไม่ได้ตื่นตระหนกด้วยซ้ำกับเงินสด 800 ดอลลาร์ ที่เพิ่งกดออกมา
สิ่งที่ทำให้ผมใจหาย… คือในกระเป๋าใบนั้นมีรูปถ่ายกระดาษใบเดียวของพ่อ
ก่อนที่โรคสมองเสื่อมจะพรากเขาไปจากผมอย่างสิ้นเชิง มันถูกสอดไว้หลังใบขับขี่
และมัน…ไม่มีวันทดแทนได้ ผมฉีกซองกันกระแทกออก มันสกปรก
ปิดทับด้วยเทปที่ดูเหมือนเทปช่างทาสี ข้างในคือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลของผม
ผมเปิดดู เงินอยู่ครบ ทุกใบ บัตรก็อยู่ครบ และรูปพ่อ…ก็ยังอยู่ตรงที่ผมวางไว้
แต่ในช่องพับเก็บเงิน มีเศษกระดาษสมุดเส้นบรรทัดแผ่นหนึ่ง เปื้อนคราบน้ำมัน
“คุณมิลเลอร์” ลายมือสั่น ๆ เริ่มต้นไว้
“ผมเจอกระเป๋าคุณในลานจอดรถ ร้านขายยาร้านใหญ่กลางเมือง
ผมเห็นเงินนั่นแล้ว พระเจ้า มันเยอะมาก ผมจะไม่โกหก
ผมถือเงินก้อนนั้นอยู่ในมือสิบนาทีเต็ม”
ผมกลืนน้ำลาย ฝืนอ่านต่อ
“ตอนนี้ผมอาศัยอยู่ในเต็นท์ ไต้ทางยกระดับ I-95 ผมไม่ได้กินอาหารร้อน ๆ มาสี่วันแล้ว
เงิน 800 ดอลลาร์นั่น ทำให้ผมเช่าโมเต็ลได้สองสัปดาห์ ซื้อรองเท้าบู๊ตคู่ใหม่ได้”
“แต่แล้วผมก็เห็นรูปหลังใบขับขี่คุณ ชายชราในชุดเครื่องแบบทหารเรือ”
ลมหายใจฉันสะดุด
“พ่อผมก็เป็นทหารเรือเหมือนกัน” จดหมายเขียนต่อ “เขาเสียไปสามปีแล้ว และผมทำรูป
ของเขาหายหมด ตอนเจ้าของห้องไล่ผมออก เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมา ผมรู้ว่ารูปใบนั้น
มีความหมายแค่ไหน มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือหลักฐานว่าพวกเขาเคยมีชีวิตอยู่”
“ผมเดินเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์ พนักงานบอกว่า ค่าซองกับค่าส่งแบบมีหมายเลข
ติดตาม 12.50 ดอลลาร์ แต่ผมไม่มีแม้แต่เหรียญเดียว”
ตรงนี้เองที่ทำให้ใจผมแตกสลาย
“ผมกลับไปที่สี่แยก ยืนถือป้ายอยู่สองวันเต็ม ผมใช้เวลา 48 ชั่วโมง ถึงจะได้เงิน 13 ดอลลาร์
ผมไม่ใช้มันซื้ออาหารแม้แต่เซนต์เดียว ผมกลัวว่าถ้าซื้อเบอร์เกอร์
ผมจะไม่มีเงินพอส่งมันคืนคุณ ผมกลัวเหลือเกินว่าจะทำรูปนั้นหายไปจากคุณ”
“หวังว่ามันจะถึงอย่างปลอดภัย ฝากทำความเคารพพ่อคุณแทนผมด้วย __ T “
เขาอดอาหาร เขาอดอาหารจริง ๆ ถึงสองวัน ทั้งที่มีเงินสด 800 ดอลลาร์ของผมอยู่ในมือ
เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าผมจะได้ “ความทรงจำ” กลับคืนมา ผมไม่ได้แม้แต่จะเดินเข้าบ้าน
ผมขึ้นรถกระบะ ขับตรงไปย่านใจเมือง ใกล้ทางขึ้นทางด่วนตามที่เขาเขียนไว้
ผมใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเดินผ่านแคมป์พักชั่วคราว เห็นเต็นท์ที่ปะด้วยผ้าใบ
เห็นทหารผ่านศึก เห็นครอบครัวที่นั่งเบียดกันเพื่อคลายหนาว
ผมเจอ “ T ”
เขาชื่อโธมัส อายุ 58 ปี. เคยเป็นหัวหน้าคนงาน ก่อนค่ารักษาพยาบาล
จะกวาดเงินเก็บทั้งชีวิตเขา. ไปจนหมด และผลักเขาลงสู่ท้องถนน
เขาผอม ดูอ่อนล้า. แต่ดวงตา…อ่อนโยนเหลือเกิน. เมื่อผมยื่นกระเป๋าให้ดู.
เขาไม่ได้ถามถึงรางวัล เขาแค่ยิ้ม แล้วถามว่า “รูปยังอยู่ดีไหมครับ?”
ผมไม่ได้ยื่นเงินให้เขา เงินช่วยได้แค่วันเดียว. ผมโทรหาน้องเขย
ที่ดูแลศูนย์โลจิสติกส์อยู่สามเมืองถัดไป. ผมบอกเขาว่า
“ผมไม่สนว่าจะมีคำสั่งหยุดรับคนงานหรือเปล่า วันนี้คุณต้องรับผู้ชายคนนี้เข้าทำงาน
ถ้าจำเป็น ผมจะออกเงินเดือนสามเดือนแรกให้เอง” ตอนนี้โธมัสไม่ได้อยู่ใต้สะพานแล้ว
สัปดาห์ก่อน เราช่วยเขาได้อพาร์ตเมนต์สตูดิโอ
วันจันทร์นี้ เขาจะเริ่มงาน
เมื่อวาน เรานั่งอยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ ผมมองเขากินสเต๊กมื้อใหญ่ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์
ใบใหม่ที่ผมซื้อให้ขึ้นมา ข้างในนั้น เขาใส่สำเนารูปพ่อผมที่ผมมอบให้เขา
“ครอบครัวต้องไม่ทิ้งกัน” เขาบอกผม
เรามักคิดว่าเรายืนได้ด้วยตัวเอง คิดว่าความสำเร็จทั้งหมดคือฝีมือล้วน ๆ
แต่ความจริงคือ เราแต่ละคน…อยู่ห่างจากการต้องการ ความเมตตาของคนแปลกหน้า
เพียงก้าวพลาดครั้งเดียวเท่านั้น ความซื่อสัตย์ไม่ได้วัดจากสิ่งที่คุณทำตอนมีคนมอง
แต่วัดจากการยอมอดอาหารสองวัน เพื่อช่วยคนแปลกหน้า
เพียงเพราะคุณรู้ดีว่าการสูญเสียคนที่รัก… มันเจ็บปวดแค่ไหน
ถ้าเรื่องนี้แตะหัวใจคุณ ช่วยส่งต่อมันเถอะ เพื่อย้ำเตือนโลกว่า
แม้คุณจะไม่มีอะไรเลย คุณก็ยังมี “หัวใจทองคำ” ได้เสมอ
The Story Maximalist
Amonwan Nathamon ถอดความ
เขาอดอาหารถึง 48 ชั่วโมง…|เพียงเพื่อส่งกระเป๋าสตางค์ ที่ผมทำหายกลับคืนมา
และเมื่อผมอ่านเหตุผลในจดหมายยับย่นใบนั้น ผมก็ทรุดลงคุกเข่าอยู่ตรงทางเข้าบ้าน
ตอนที่พัสดุกระแทกพื้นเฉลียงหน้าบ้าน ผมกำลังร้องไห้อยู่แล้ว
สามวันที่ผ่านมา ผมรื้อบ้านแทบทั้งหลัง ผมไม่ได้ตื่นตระหนกเรื่องบัตรเครดิต….ยกเลิกได้
ไม่ได้ตื่นตระหนกด้วยซ้ำกับเงินสด 800 ดอลลาร์ ที่เพิ่งกดออกมา
สิ่งที่ทำให้ผมใจหาย… คือในกระเป๋าใบนั้นมีรูปถ่ายกระดาษใบเดียวของพ่อ
ก่อนที่โรคสมองเสื่อมจะพรากเขาไปจากผมอย่างสิ้นเชิง มันถูกสอดไว้หลังใบขับขี่
และมัน…ไม่มีวันทดแทนได้ ผมฉีกซองกันกระแทกออก มันสกปรก
ปิดทับด้วยเทปที่ดูเหมือนเทปช่างทาสี ข้างในคือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลของผม
ผมเปิดดู เงินอยู่ครบ ทุกใบ บัตรก็อยู่ครบ และรูปพ่อ…ก็ยังอยู่ตรงที่ผมวางไว้
แต่ในช่องพับเก็บเงิน มีเศษกระดาษสมุดเส้นบรรทัดแผ่นหนึ่ง เปื้อนคราบน้ำมัน
“คุณมิลเลอร์” ลายมือสั่น ๆ เริ่มต้นไว้
“ผมเจอกระเป๋าคุณในลานจอดรถ ร้านขายยาร้านใหญ่กลางเมือง
ผมเห็นเงินนั่นแล้ว พระเจ้า มันเยอะมาก ผมจะไม่โกหก
ผมถือเงินก้อนนั้นอยู่ในมือสิบนาทีเต็ม”
ผมกลืนน้ำลาย ฝืนอ่านต่อ
“ตอนนี้ผมอาศัยอยู่ในเต็นท์ ไต้ทางยกระดับ I-95 ผมไม่ได้กินอาหารร้อน ๆ มาสี่วันแล้ว
เงิน 800 ดอลลาร์นั่น ทำให้ผมเช่าโมเต็ลได้สองสัปดาห์ ซื้อรองเท้าบู๊ตคู่ใหม่ได้”
“แต่แล้วผมก็เห็นรูปหลังใบขับขี่คุณ ชายชราในชุดเครื่องแบบทหารเรือ”
ลมหายใจฉันสะดุด
“พ่อผมก็เป็นทหารเรือเหมือนกัน” จดหมายเขียนต่อ “เขาเสียไปสามปีแล้ว และผมทำรูป
ของเขาหายหมด ตอนเจ้าของห้องไล่ผมออก เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมา ผมรู้ว่ารูปใบนั้น
มีความหมายแค่ไหน มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือหลักฐานว่าพวกเขาเคยมีชีวิตอยู่”
“ผมเดินเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์ พนักงานบอกว่า ค่าซองกับค่าส่งแบบมีหมายเลข
ติดตาม 12.50 ดอลลาร์ แต่ผมไม่มีแม้แต่เหรียญเดียว”
ตรงนี้เองที่ทำให้ใจผมแตกสลาย
“ผมกลับไปที่สี่แยก ยืนถือป้ายอยู่สองวันเต็ม ผมใช้เวลา 48 ชั่วโมง ถึงจะได้เงิน 13 ดอลลาร์
ผมไม่ใช้มันซื้ออาหารแม้แต่เซนต์เดียว ผมกลัวว่าถ้าซื้อเบอร์เกอร์
ผมจะไม่มีเงินพอส่งมันคืนคุณ ผมกลัวเหลือเกินว่าจะทำรูปนั้นหายไปจากคุณ”
“หวังว่ามันจะถึงอย่างปลอดภัย ฝากทำความเคารพพ่อคุณแทนผมด้วย __ T “
เขาอดอาหาร เขาอดอาหารจริง ๆ ถึงสองวัน ทั้งที่มีเงินสด 800 ดอลลาร์ของผมอยู่ในมือ
เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าผมจะได้ “ความทรงจำ” กลับคืนมา ผมไม่ได้แม้แต่จะเดินเข้าบ้าน
ผมขึ้นรถกระบะ ขับตรงไปย่านใจเมือง ใกล้ทางขึ้นทางด่วนตามที่เขาเขียนไว้
ผมใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเดินผ่านแคมป์พักชั่วคราว เห็นเต็นท์ที่ปะด้วยผ้าใบ
เห็นทหารผ่านศึก เห็นครอบครัวที่นั่งเบียดกันเพื่อคลายหนาว
ผมเจอ “ T ”
เขาชื่อโธมัส อายุ 58 ปี. เคยเป็นหัวหน้าคนงาน ก่อนค่ารักษาพยาบาล
จะกวาดเงินเก็บทั้งชีวิตเขา. ไปจนหมด และผลักเขาลงสู่ท้องถนน
เขาผอม ดูอ่อนล้า. แต่ดวงตา…อ่อนโยนเหลือเกิน. เมื่อผมยื่นกระเป๋าให้ดู.
เขาไม่ได้ถามถึงรางวัล เขาแค่ยิ้ม แล้วถามว่า “รูปยังอยู่ดีไหมครับ?”
ผมไม่ได้ยื่นเงินให้เขา เงินช่วยได้แค่วันเดียว. ผมโทรหาน้องเขย
ที่ดูแลศูนย์โลจิสติกส์อยู่สามเมืองถัดไป. ผมบอกเขาว่า
“ผมไม่สนว่าจะมีคำสั่งหยุดรับคนงานหรือเปล่า วันนี้คุณต้องรับผู้ชายคนนี้เข้าทำงาน
ถ้าจำเป็น ผมจะออกเงินเดือนสามเดือนแรกให้เอง” ตอนนี้โธมัสไม่ได้อยู่ใต้สะพานแล้ว
สัปดาห์ก่อน เราช่วยเขาได้อพาร์ตเมนต์สตูดิโอ
วันจันทร์นี้ เขาจะเริ่มงาน
เมื่อวาน เรานั่งอยู่ในร้านอาหารเล็ก ๆ ผมมองเขากินสเต๊กมื้อใหญ่ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์
ใบใหม่ที่ผมซื้อให้ขึ้นมา ข้างในนั้น เขาใส่สำเนารูปพ่อผมที่ผมมอบให้เขา
“ครอบครัวต้องไม่ทิ้งกัน” เขาบอกผม
เรามักคิดว่าเรายืนได้ด้วยตัวเอง คิดว่าความสำเร็จทั้งหมดคือฝีมือล้วน ๆ
แต่ความจริงคือ เราแต่ละคน…อยู่ห่างจากการต้องการ ความเมตตาของคนแปลกหน้า
เพียงก้าวพลาดครั้งเดียวเท่านั้น ความซื่อสัตย์ไม่ได้วัดจากสิ่งที่คุณทำตอนมีคนมอง
แต่วัดจากการยอมอดอาหารสองวัน เพื่อช่วยคนแปลกหน้า
เพียงเพราะคุณรู้ดีว่าการสูญเสียคนที่รัก… มันเจ็บปวดแค่ไหน
ถ้าเรื่องนี้แตะหัวใจคุณ ช่วยส่งต่อมันเถอะ เพื่อย้ำเตือนโลกว่า
แม้คุณจะไม่มีอะไรเลย คุณก็ยังมี “หัวใจทองคำ” ได้เสมอ
The Story Maximalist
Amonwan Nathamon ถอดความ
( 8 )
เศรษฐีแกล้งหลับเพื่อทดสอบลูกชายของแม่บ้าน… แต่สิ่งที่เด็กทำต่อจากนั้น
ทำให้หัวใจเขาแตกสลายจากข้างใน
คุณอาร์ตูโร เมนโดซา ไม่ได้หลับ เขาหลับตา หายใจสม่ำเสมอ ร่างกายเอนจมอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่
สีแดงเข้มตัวโปรด สำหรับใครก็ตาม เขาดูเหมือนชายชราผู้เปราะบางที่กำลังงีบยามบ่าย แต่ภายใต้
เปลือกตาที่ปิดสนิท จิตใจของเขายังคงตื่นเต็มที่ เยือกเย็น และคำนวณทุกอย่างอย่างรอบคอบ
ในวัย 75 ปี อาร์ตูโรมีทุกสิ่ง เครือโรงแรม บริษัทเดินเรือ บริษัทเทคโนโลยี ความมั่งคั่งมากเกินกว่า
จะใช้หมดในชีวิตเดียว ทุกอย่าง… ยกเว้น “ความไว้วางใจ”
กาลเวลาทำให้เขากลายเป็นคนหวาดระแวงและขมขื่น ลูก ๆ แทบไม่มาเยี่ยม และเมื่อมาก็พูดถึง
แต่มรดก หุ้นส่วนยิ้มให้ต่อหน้า แต่สมคบคิดลับหลัง แม้แต่อดีตพนักงานบางคนก็เคยขโมย
ช้อนเงิน ขวดไวน์ หรือเงินทอนเล็ก ๆ น้อย ๆ
อาร์ตูโรจึงสรุปอย่างโหดร้ายว่า มนุษย์ทุกคน ไม่มีข้อยกเว้น จะขโมยเมื่อคิดว่าไม่มีใครเห็น
และบ่ายวันนั้น เขาตั้งใจจะพิสูจน์มันอีกครั้ง เสียงฝนกระหน่ำกระทบกระจกห้องสมุด ราวกับ
อยากทะลุเข้ามา ไฟในเตาผิงแตกดังกรอบแกรบ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ บนโต๊ะไม้มะฮอกกานี
ห่างจากมือของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร อาร์ตูโรวางซองจดหมายที่เปิดอ้าอยู่ ข้างในคือธนบัตร
ร้อยดอลลาร์เป็นปึก มากพอจะเปลี่ยนทั้งเดือนของคนยากจนคนหนึ่ง
ดูเหมือนความสะเพร่า แต่ไม่ใช่ อาร์ตูโรรอ
ประตูเปิดอย่างแผ่วเบา เอเลน่า แม่บ้านคนล่าสุดก้าวเข้ามา เธอทำงานที่นี่ได้เพียงสามสัปดาห์
อายุ 28 ปี ใบหน้าอ่อนล้า ใต้ตาคล้ำลึกบอกถึงคืนที่แทบไม่ได้นอน เธอเป็นแม่ม่าย อาร์ตูโรรู้ดี
สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในโรงงาน ทิ้งหนี้ไว้… และลูกชายวัยเจ็ดขวบชื่อมาเตโอ
วันเสาร์นั้น โรงเรียนปิดเพราะพายุ เอเลน่าไม่มีเงินจ้างพี่เลี้ยง เธออ้อนวอนขออนุญาตพาลูก
มาด้วย สัญญาว่าจะไม่ให้ส่งเสียง คำเตือนชัดเจน: หากคุณเมนโดซาเห็นเด็ก ทั้งคู่จะถูกไล่ออก
อาร์ตูโรได้ยินเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ เคียงข้างฝีเท้าของหญิงสาว
“อยู่ตรงนี้นะ มาเตโอ” เอเลน่ากระซิบด้วยเสียงสั่น “อย่าขยับ อย่าแตะต้องอะไร
คุณท่านหลับอยู่ ถ้าลูกปลุกเขาตื่น แม่จะตกงาน และเราจะไม่มีที่นอน”
“ครับ แม่” เสียงเล็ก ๆ ตอบอย่างหวาดกลัว เอเลน่าออกไป ประตูปิดลง
ตอนนี้ เหลือเพียงเศรษฐี… กับเด็กชาย
อาร์ตูโรเงี่ยหูฟัง เขาคาดหวังการเคลื่อนไหว ความอยากรู้อยากเห็น หรือเสียงของบางอย่าง
แตกหัก เขาเชื่อว่าเด็กยากจนยิ่งถูกล่อลวงด้วยสิ่งที่ไม่เคยมี แต่มาเตโอไม่ขยับ
นาทีผ่านไป นาฬิกานับเวลา แล้วอาร์ตูโรก็ได้ยินฝีเท้าเบา ๆ เด็กกำลังลุกขึ้น เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ
ระมัดระวัง “มาแล้ว” อาร์ตูโรคิด “เงินอยู่ตรงหน้าเขาพอดี”
เด็กหยุดอยู่ข้างกาย เขารอให้รู้สึกถึงกระดาษ เงินถูกดึง เขาพร้อมจะลืมตาและตัดสินโทษ
แต่สิ่งนั้นไม่เคยเกิดขึ้นแทนที่ เขากลับรู้สึกถึงมือเล็ก ๆ แตะที่แขน เพียงแผ่วเบา แล้วตาม
ด้วยเสียงถอนหายใจของเด็ก
“คุณอาร์ตูโร…” มาเตโอกระซิบ อาร์ตูโรแกล้งกรน
จากนั้นเขาได้ยินเสียงซิป เด็กถอดเสื้อแจ็กเก็ต เขารู้สึกถึงบางอย่างอุ่น ๆ วางบนตัก
มันคือ เสื้อกันลมราคาถูก ยังชื้นจากฝน มาเตโอจัดมันอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นผ้าห่ม
“คุณหนาว” เด็กพึมพำ “แม่บอกว่าคนแก่ไม่ควรหนาว… เพราะจะป่วย”
หัวใจของอาร์ตูโรหดเกร็ง สิ่งนี้ไม่ได้อยู่ในแผน เด็กไม่ได้มองเงิน เขามองชายชรา
แล้วมาเตโอก็หยิบซองจดหมาย… เลื่อนไปวางให้ไกลออกไป พ้นมือของผู้เฒ่า
“จะได้ไม่ทำหาย” เด็กกระซิบ “มันสำคัญนะครับ”
มาเตโอกลับไปนั่งที่มุมห้อง เงียบงัน เชื่อฟัง ดูแลชายคนหนึ่งที่แกล้งทำเหมือนไม่มีตัวตน
อาร์ตูโรไม่ลืมตา แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี บางสิ่งในตัวเขาพังทลายลง
ไม่จริงที่ทุกคนจะขโมย ไม่จริงที่ความยากจนจะทำให้จิตใจเสื่อมทราม
บางครั้ง ความมั่งคั่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาศัยอยู่ในมือเล็ก ๆ … ที่รู้เพียงแค่ “ดูแล”
Mucho D-Masiado
Ramet Tanawangsre ถอดความ
เศรษฐีแกล้งหลับเพื่อทดสอบลูกชายของแม่บ้าน… แต่สิ่งที่เด็กทำต่อจากนั้น
ทำให้หัวใจเขาแตกสลายจากข้างใน
คุณอาร์ตูโร เมนโดซา ไม่ได้หลับ เขาหลับตา หายใจสม่ำเสมอ ร่างกายเอนจมอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่
สีแดงเข้มตัวโปรด สำหรับใครก็ตาม เขาดูเหมือนชายชราผู้เปราะบางที่กำลังงีบยามบ่าย แต่ภายใต้
เปลือกตาที่ปิดสนิท จิตใจของเขายังคงตื่นเต็มที่ เยือกเย็น และคำนวณทุกอย่างอย่างรอบคอบ
ในวัย 75 ปี อาร์ตูโรมีทุกสิ่ง เครือโรงแรม บริษัทเดินเรือ บริษัทเทคโนโลยี ความมั่งคั่งมากเกินกว่า
จะใช้หมดในชีวิตเดียว ทุกอย่าง… ยกเว้น “ความไว้วางใจ”
กาลเวลาทำให้เขากลายเป็นคนหวาดระแวงและขมขื่น ลูก ๆ แทบไม่มาเยี่ยม และเมื่อมาก็พูดถึง
แต่มรดก หุ้นส่วนยิ้มให้ต่อหน้า แต่สมคบคิดลับหลัง แม้แต่อดีตพนักงานบางคนก็เคยขโมย
ช้อนเงิน ขวดไวน์ หรือเงินทอนเล็ก ๆ น้อย ๆ
อาร์ตูโรจึงสรุปอย่างโหดร้ายว่า มนุษย์ทุกคน ไม่มีข้อยกเว้น จะขโมยเมื่อคิดว่าไม่มีใครเห็น
และบ่ายวันนั้น เขาตั้งใจจะพิสูจน์มันอีกครั้ง เสียงฝนกระหน่ำกระทบกระจกห้องสมุด ราวกับ
อยากทะลุเข้ามา ไฟในเตาผิงแตกดังกรอบแกรบ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ บนโต๊ะไม้มะฮอกกานี
ห่างจากมือของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร อาร์ตูโรวางซองจดหมายที่เปิดอ้าอยู่ ข้างในคือธนบัตร
ร้อยดอลลาร์เป็นปึก มากพอจะเปลี่ยนทั้งเดือนของคนยากจนคนหนึ่ง
ดูเหมือนความสะเพร่า แต่ไม่ใช่ อาร์ตูโรรอ
ประตูเปิดอย่างแผ่วเบา เอเลน่า แม่บ้านคนล่าสุดก้าวเข้ามา เธอทำงานที่นี่ได้เพียงสามสัปดาห์
อายุ 28 ปี ใบหน้าอ่อนล้า ใต้ตาคล้ำลึกบอกถึงคืนที่แทบไม่ได้นอน เธอเป็นแม่ม่าย อาร์ตูโรรู้ดี
สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในโรงงาน ทิ้งหนี้ไว้… และลูกชายวัยเจ็ดขวบชื่อมาเตโอ
วันเสาร์นั้น โรงเรียนปิดเพราะพายุ เอเลน่าไม่มีเงินจ้างพี่เลี้ยง เธออ้อนวอนขออนุญาตพาลูก
มาด้วย สัญญาว่าจะไม่ให้ส่งเสียง คำเตือนชัดเจน: หากคุณเมนโดซาเห็นเด็ก ทั้งคู่จะถูกไล่ออก
อาร์ตูโรได้ยินเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ เคียงข้างฝีเท้าของหญิงสาว
“อยู่ตรงนี้นะ มาเตโอ” เอเลน่ากระซิบด้วยเสียงสั่น “อย่าขยับ อย่าแตะต้องอะไร
คุณท่านหลับอยู่ ถ้าลูกปลุกเขาตื่น แม่จะตกงาน และเราจะไม่มีที่นอน”
“ครับ แม่” เสียงเล็ก ๆ ตอบอย่างหวาดกลัว เอเลน่าออกไป ประตูปิดลง
ตอนนี้ เหลือเพียงเศรษฐี… กับเด็กชาย
อาร์ตูโรเงี่ยหูฟัง เขาคาดหวังการเคลื่อนไหว ความอยากรู้อยากเห็น หรือเสียงของบางอย่าง
แตกหัก เขาเชื่อว่าเด็กยากจนยิ่งถูกล่อลวงด้วยสิ่งที่ไม่เคยมี แต่มาเตโอไม่ขยับ
นาทีผ่านไป นาฬิกานับเวลา แล้วอาร์ตูโรก็ได้ยินฝีเท้าเบา ๆ เด็กกำลังลุกขึ้น เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ
ระมัดระวัง “มาแล้ว” อาร์ตูโรคิด “เงินอยู่ตรงหน้าเขาพอดี”
เด็กหยุดอยู่ข้างกาย เขารอให้รู้สึกถึงกระดาษ เงินถูกดึง เขาพร้อมจะลืมตาและตัดสินโทษ
แต่สิ่งนั้นไม่เคยเกิดขึ้นแทนที่ เขากลับรู้สึกถึงมือเล็ก ๆ แตะที่แขน เพียงแผ่วเบา แล้วตาม
ด้วยเสียงถอนหายใจของเด็ก
“คุณอาร์ตูโร…” มาเตโอกระซิบ อาร์ตูโรแกล้งกรน
จากนั้นเขาได้ยินเสียงซิป เด็กถอดเสื้อแจ็กเก็ต เขารู้สึกถึงบางอย่างอุ่น ๆ วางบนตัก
มันคือ เสื้อกันลมราคาถูก ยังชื้นจากฝน มาเตโอจัดมันอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นผ้าห่ม
“คุณหนาว” เด็กพึมพำ “แม่บอกว่าคนแก่ไม่ควรหนาว… เพราะจะป่วย”
หัวใจของอาร์ตูโรหดเกร็ง สิ่งนี้ไม่ได้อยู่ในแผน เด็กไม่ได้มองเงิน เขามองชายชรา
แล้วมาเตโอก็หยิบซองจดหมาย… เลื่อนไปวางให้ไกลออกไป พ้นมือของผู้เฒ่า
“จะได้ไม่ทำหาย” เด็กกระซิบ “มันสำคัญนะครับ”
มาเตโอกลับไปนั่งที่มุมห้อง เงียบงัน เชื่อฟัง ดูแลชายคนหนึ่งที่แกล้งทำเหมือนไม่มีตัวตน
อาร์ตูโรไม่ลืมตา แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี บางสิ่งในตัวเขาพังทลายลง
ไม่จริงที่ทุกคนจะขโมย ไม่จริงที่ความยากจนจะทำให้จิตใจเสื่อมทราม
บางครั้ง ความมั่งคั่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาศัยอยู่ในมือเล็ก ๆ … ที่รู้เพียงแค่ “ดูแล”
Mucho D-Masiado
Ramet Tanawangsre ถอดความ
. ( 9 )
คนไทยเชื้อสายจีน
ประเทศไทยมีประชากรคนไทยเชื้อสายจีนประมาณมากกว่า 10 ล้านคนตามทะเบียน
สถานทูตจีนประมาณว่ามี 20% ของประชากร
นักวิชาการไทยศึกษาเชิงลึกประมาณว่าคนไทยราว 40% ผสม dna สายเลือดจีน
ด้วยการ make love กันมายาวนาน
ส่วนมากจะเป็น
แต้จิ๋ว ร้อยละ 56
แคะ ร้อยละ 16,
ไหหลำ ร้อยละ 11,
กวางตุ้ง ร้อยละ 7,
ฮกเกี้ยน ร้อยละ 7,
และอื่นๆ ร้อยละ 12
แต้จิ๋ว
แต้จิ๋ว (潮州 ; Teochew ; ภาษาจีนกลาง: Cháozhōu) เป็นกลุ่มชาวจีนที่มากที่สุด กล่าวกันว่า
ที่ไหนมีศาลเจ้า
(老爺宮) เหล่าเอี้ยเก็ง)
ที่นั่นจะพบคนจีน เพื่อพบปะกันและเป็นที่พึ่งทางใจเมื่อยามห่างไกลแผ่นดินเกิด
ชาวจีนจะตั้งถิ่นฐานอยู่ตามพื้นที่รอบ ๆ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำท่าจีน แม่น้ำแม่กลองและ
ตามภาคกลาง
ได้มาที่แผ่นดินสยาม
(เซี่ยมล้อ 暹羅)
ตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยาแล้ว
โดยมาจาก
มณฑลฝูเจี้ยน (福建省) และ
มณฑลกวางตุ้ง (廣東省)
ส่วนมากจะทำการค้า
ทางด้าน การเงิน ร้านขายข้าว และ ยา มีบางส่วนที่ทำงานให้กับภาครัฐ
ในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (鄭皇, แต้อ้วง พระองค์แซ่แต้) พ่อค้าจีนแต้จิ๋วจำนวนมาก
ได้รับสิทธิพิเศษ
ชาวจีนกลุ่มนี้จึงเรียกว่า
จีนหลวง (Royal Chinese) เป็นนักรบกู้ชาติจากพม่า
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงมีเชื้อสายแต้จิ๋วเช่นกัน
ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์
การอพยพของชาวแต้จิ๋วจึงมีมากขึ้น และในประเทศไทยเองก็มีคนแต้จิ๋วเป็นจำนวนมาก
และปัจจุบันจะมีมากในทุกภาคของประเทศไทย
แต่ที่มีชาวแต้จิ๋วมากที่สุดคือกรุงเทพฯ
ภาคกลางตอนล่าง เช่น นครปฐม ราชบุรี เพชรบุรี สมุทรสาคร สมุทรสงคราม ตอนบน เช่น
ชัยนาท สิงห์บุรี นครสวรรค์ เพชรบูรณ์ พิษณุโลก สุโขทัย
ภาคตะวันออก คือ ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ระยอง จันทบุรี
(เมืองเก่าของพระเจ้าตากสินมหาราช) ตราด สระแก้ว ปราจีนบุรี
(ชาวแต้จิ๋วมาเริ่มตั้งต้นถิ่นฐานในภาคนี้มากที่สุดเพราะเป็นพื้นที่ไม่มีคนอยู่อาศัยเป็นป่า
แต่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรน้ำเพื่อเพาะปลูก และที่ปลูกมากที่สุดคือ "ต้นไผ่"
เพราะไผ่ขายเพื่อทำเรือแพออกไปค้าขายได้ แล้วกระจายไปในจังหวัดใกล้เคียงในเวลา
ต่อมา ในรัชสมัยกรุงศรีอยุธยาถึงสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ชาวแต้จิ๋วข้ามาอาศัย
แผ่นดินสยามมากที่สุด)
ภาคเหนือตอนบน เช่น เชียงใหม่ เชียงราย ลำปาง แพร่ น่าน (ส่วนพะเยาจะมีจีนแคะหรือ
ชาวฮากกาจำนวนมาก)
ในภาคอีสานส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋วในทุกจังหวัดเช่น นครราชสีมา (โคราช) ชัยภูมิ
ขอนแก่น เลย อุดรธานี กาฬสินธ์ มหาสารคาม อุบลราชธานี ยโสธร ศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์
ส่วนพื้นที่ริมโขงเช่น หนองคาย บึงกาฬ นครพนม มุกดาหาร จะปะปนไปด้วยชาวแต้จิ๋ว แคะ
และเวียดนาม (ซึ่งปัจจุบันมีมากกว่า)
ทางภาคใต้จะกระจายในฝั่งอ่าวไทยในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งพระองค์ยกทัพ
ทางเรือไปปราบกบฎที่ภาคใต้ เช่น เมืองนครศรีธรรมราช (ต้นกำเนิดราชสกุล ณ นคร) พัทลุง
(ต้นกำเนิดราชสกุล ณ พัทลุง) ทุกจังหวัดเช่น สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช สงขลา ยะลา ปัตตานี
นราธิวาส ในฝั่งอันดามันนั้นส่วนใหญ่จะเป็นจีนฮกเกี้ยนหรือฝูเจี้ยน (福建) ซึ่งดั้งเดิมเดินทางมา
จากมลายูแล้วมาขึ้นที่ชายฝั่งทะเล เช่น ภูเก็ต พังงา สตูล ตรัง ระนอง
และนอกจากนั้นเป็นจีนแคะ (客人) เป็นต้น
แคะ
แคะ (客家; Hakka; ภาษาจีนกลาง: kèjiā)
เป็นกลุ่มชาวจีนอพยพที่มาจากมณฑลกวางตุ้ง เป็นส่วนมาก จะอพยพมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19
และตั้งถิ่นฐานทีแถบจังหวัดสงขลา จังหวัดภูเก็ต จังหวัดราชบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดเชียงใหม่
และจังหวัดเชียงราย ส่วนมากจะชำนาญทางด้านหนังสัตว์ เหมือง และเกษตรกรรม
นอกจากนี้ ชาวจีนแคะยังเป็นเจ้าของธนาคารอีกหลายแห่ง อาทิ ธนาคารกสิกรไทย
ไหหลำ
ไหหลำ (海南 ; ภาษาจีนกลาง: Hǎinán) เป็นชาวจีนที่อพยพมาจากเกาะไหหลำของจีน
ชาวไหหลำจะมีเป็นจำนวนมากที่เกาะสมุย เกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ดังปรากฏได้เห็น
จากศาลเจ้าจีนหลายแห่งบนเกาะสมุย และ เกาะพะงัน มีหลักฐานการอพยพตั้งแต่สมัยปลาย
กรุงศรีอยุธยา ซึ่งชาวจีนสามารถกลมกลืนกับชาวไทยได้ดี โดยส่วนมากมาจากตำบลบุ่นเชียว
ชาวจีนกลุ่มนี้จะชำนาญทางด้านร้านอาหาร และโรงงาน
ฮกเกี้ยน
ฮกเกี้ยนหรือฝูเจี้ยน (福建; Hokkien; ภาษาจีนกลาง: Fújiàn) คาดกันว่าชาวจีนฮกเกี้ยนอพยพ
มาประเทศไทยเป็นชนเผ่าจีนกลุ่มแรก ๆ จีนฮกเกี้ยนเข้ามาในสมัยกรุงศรีอยุธยาก่อนจีนกลุ่มอื่น
และเป็นชนเผ่าจีนอาสาช่วย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีกอบกู้เอกราชด้วย
แม้แต่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี
ท่านถือกำเนิดในชุมชนจีนฮกเกี้ยนบริเวณวัดสุวรรณดาราราม ฝั่งตะวันออกของ
คลองนายก่าย กรุงศรีอยุธยา
มารดาของท่านชื่อ ดาวเรืองหรือหยก
เป็นธิดาที่เกิดในสกุลคหบดีจีนที่ร่ำรวยที่สุดในชุมชนชาวจีนฮกเกี้ยน
ฮกเกี้ยนจะเชี่ยวชาญทางด้านการค้าขายทางเรือหรือรับราชการ และชาวจีนกลุ่มนี้จะมีจำนวนมาก
ในพื้นที่ภาคใต้ เป็นประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดภูเก็ต มีจำนวนมากในพังงา ตรัง ระนอง สตูล
ชุมพรและจังหวัดทั่ว ๆ ไป
กวางไส
กวางไสหรือกวางสี (จีน: 廣西 ; ภาษากวางตุ้ง: gwong2-sai1) เป็นกลุ่มชาวจีนที่อพยพมาจาก
มณฑลกวางสี ส่วนใหญ่มาจากอำเภอหยง (容縣) และแถบอำเภอใกล้เคียง ช่วงแรกอพยพมา
อยู่แถบประเทศมาเลเซียก่อนแล้วค่อย ๆ เดินเท้าอพยพเข้ามาสู่ประเทศไทย อาศัยอยู่มาก
ในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พูดภาษาจีน
กวางตุ้ง (ภาษาจีน:粵語) สำเนียง Gōulòu (ภาษาจีน:勾漏方言) เป็นภาษาหลัก ชาวจีนกวางไส
เป็นเกษตรกร ทำสวนยางพารากันเป็นส่วนมาก ไม่สันทัดเรื่องการค้าขาย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกัน
มากนัก แต่ยังมีของที่พอเป็นที่รู้จัก ก็คือ ไก่กวางไสหรือไก่เบตง เป็นไก่พันธุ์เนื้อพื้นเมืองที่นำพันธุ์
มาจากประเทศจีน มีลักษณะพิเศษกว่าไก่ชนิดอื่น ๆ ,เคาหยก (扣肉) หมูสามชั้นต้มสุก ทอดส่วนที่
เป็นหนังและนำไปหมักด้วยเต้าหู้ยี้ เหล้าจีน น้ำขิง กระเทียมเล็กน้อย
แล้วนำมานึ่งเผือก กินคู่กับผักดอง
ฮ่อ
ฮ่อ เป็นคำที่คนไทยใช้เรียกชาวจีนที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทยผ่านทางประเทศพม่าและประเทศ
ลาว ชาวจีนฮ่อส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ทางภาคเหนือทั้งในเมืองและบนดอย หนึ่งในกลุ่มชนที่สำคัญ
คือชาวจีนหุย (回族 ; ภาษาจีนกลาง: Huízú) ซึ่งเป็นชาวจีนที่มีลักษณะเหมือนชาวจีนฮั่นทุกอย่างเพียง
แต่นับถือศาสนาอิสลาม ชาวฮ่อในประเทศไทย 1 ใน 3 นับถือศาสนาอิสลาม นอกนั้นนับถือบรรพบุรุษ
เปอรานากัน
เปอรานากัน (มลายู: Peranakan) หรือ บาบ๋า-ย่าหยา
(Baba-Nyonya; จีน: 峇峇娘惹; ฮกเกี้ยน: Bā-bā Niû-liá) เป็นกลุ่มชาวจีนที่มีเชื้อสายมลายูแต่ไม่ได้
นับถือศาสนาอิสลาม เนื่องจากในอดีตชาวจีนโดยเฉพาะกลุ่มฮกเกี้ยนเดินทางเข้ามาค้าขายในบริเวณ
ดินแดนคาบสมุทรมลายู และตัดสินใจตั้งถิ่นฐานในเมืองมะละกา ประเทศมาเลเซีย ซึ่งสมรสกับ
ชาวมลายูท้องถิ่น[29] และภรรยาชาวมลายูจะเป็นผู้ดูแลกิจการการค้าที่นี่
สำหรับสายเลือดใหม่ของชายชาวจีนกับหญิงมลายู หากเป็นชายจะได้รับการเรียกขานว่า บาบ๋า
หรือบ้าบ๋า (Baba) ส่วนผู้หญิงจะเรียกว่า ย่าหยาหรือโญญา (Nyonya)
และเมื่อคนกลุ่มนี้มีจำนวนมากขึ้น ก็ได้สร้างวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิมของ
บรรพบุรุษมาผสมผสานกันเป็นวัฒนธรรมใหม่ เมื่อพวกเขาอพยพไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ก็ได้นำ
วัฒนธรรมของตนกระจายไปด้วย วัฒนธรรมใหม่นี้จึงถูกเรียกรวม ๆ ว่า จีนช่องแคบ
(อังกฤษ: Straits Chinese; จีน: 土生華人) โดยในประเทศไทยคนกลุ่มนี้จะอยู่ในจังหวัดภูเก็ต
จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา ซึ่งมีบรรพบุรุษอพยพมาจากปีนังและมะละกา คนกลุ่มนี้มีวัฒนธรรม
ใกล้เคียงกับกลุ่มเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศสิงคโปร์[30][31][32]
พื้นที่ จังหวัดภูเก็ต
ภูเก็ตเป็นจังหวัดที่มีคนเชื้อสายจีนอาศัยอยู่มากที่สุดในประเทศไทยมาตั้งแต่ราวรัชสมัยพระบาท
สมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 (2347-2411) เพราะเกาะน้อยห้าร้อยตารางกิโลเมตรแห่งนี้
มีการทำเหมืองเกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่ ซึ่งพัฒนาการการทำเหมืองหาบในช่วงเวลาดังกล่าวต้องใช้
แรงงานกุลีจีนจำนวนมาก จึงทำให้เกิดการอพยพของชาวจีนฮกเกี้ยนเข้ามายังภูเก็ต จนเกิดการผสม
ทางวัฒนธรรมเรียกว่า ภูเก็ตฮกเกี้ยน หรือ บาบ๋าภูเก็ต
แยกละเอียดได้ทุกจังหวัด คอยติดตามนะจ๊ะ พี่น้อง ลูกหลาน
อันนี้มีคนใจดีเขียนไว้ให้ พี่น้องเราเอง
*ขอขอบพระคุณ
คุณสมเกียรติ โอสถสภา สำหรับข้อมูลดีดีนี้นะครับ ***
คนไทยเชื้อสายจีน
ประเทศไทยมีประชากรคนไทยเชื้อสายจีนประมาณมากกว่า 10 ล้านคนตามทะเบียน
สถานทูตจีนประมาณว่ามี 20% ของประชากร
นักวิชาการไทยศึกษาเชิงลึกประมาณว่าคนไทยราว 40% ผสม dna สายเลือดจีน
ด้วยการ make love กันมายาวนาน
ส่วนมากจะเป็น
แต้จิ๋ว ร้อยละ 56
แคะ ร้อยละ 16,
ไหหลำ ร้อยละ 11,
กวางตุ้ง ร้อยละ 7,
ฮกเกี้ยน ร้อยละ 7,
และอื่นๆ ร้อยละ 12
แต้จิ๋ว
แต้จิ๋ว (潮州 ; Teochew ; ภาษาจีนกลาง: Cháozhōu) เป็นกลุ่มชาวจีนที่มากที่สุด กล่าวกันว่า
ที่ไหนมีศาลเจ้า
(老爺宮) เหล่าเอี้ยเก็ง)
ที่นั่นจะพบคนจีน เพื่อพบปะกันและเป็นที่พึ่งทางใจเมื่อยามห่างไกลแผ่นดินเกิด
ชาวจีนจะตั้งถิ่นฐานอยู่ตามพื้นที่รอบ ๆ แม่น้ำเจ้าพระยา แม่น้ำท่าจีน แม่น้ำแม่กลองและ
ตามภาคกลาง
ได้มาที่แผ่นดินสยาม
(เซี่ยมล้อ 暹羅)
ตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยาแล้ว
โดยมาจาก
มณฑลฝูเจี้ยน (福建省) และ
มณฑลกวางตุ้ง (廣東省)
ส่วนมากจะทำการค้า
ทางด้าน การเงิน ร้านขายข้าว และ ยา มีบางส่วนที่ทำงานให้กับภาครัฐ
ในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (鄭皇, แต้อ้วง พระองค์แซ่แต้) พ่อค้าจีนแต้จิ๋วจำนวนมาก
ได้รับสิทธิพิเศษ
ชาวจีนกลุ่มนี้จึงเรียกว่า
จีนหลวง (Royal Chinese) เป็นนักรบกู้ชาติจากพม่า
สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงมีเชื้อสายแต้จิ๋วเช่นกัน
ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์
การอพยพของชาวแต้จิ๋วจึงมีมากขึ้น และในประเทศไทยเองก็มีคนแต้จิ๋วเป็นจำนวนมาก
และปัจจุบันจะมีมากในทุกภาคของประเทศไทย
แต่ที่มีชาวแต้จิ๋วมากที่สุดคือกรุงเทพฯ
ภาคกลางตอนล่าง เช่น นครปฐม ราชบุรี เพชรบุรี สมุทรสาคร สมุทรสงคราม ตอนบน เช่น
ชัยนาท สิงห์บุรี นครสวรรค์ เพชรบูรณ์ พิษณุโลก สุโขทัย
ภาคตะวันออก คือ ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ระยอง จันทบุรี
(เมืองเก่าของพระเจ้าตากสินมหาราช) ตราด สระแก้ว ปราจีนบุรี
(ชาวแต้จิ๋วมาเริ่มตั้งต้นถิ่นฐานในภาคนี้มากที่สุดเพราะเป็นพื้นที่ไม่มีคนอยู่อาศัยเป็นป่า
แต่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรน้ำเพื่อเพาะปลูก และที่ปลูกมากที่สุดคือ "ต้นไผ่"
เพราะไผ่ขายเพื่อทำเรือแพออกไปค้าขายได้ แล้วกระจายไปในจังหวัดใกล้เคียงในเวลา
ต่อมา ในรัชสมัยกรุงศรีอยุธยาถึงสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ชาวแต้จิ๋วข้ามาอาศัย
แผ่นดินสยามมากที่สุด)
ภาคเหนือตอนบน เช่น เชียงใหม่ เชียงราย ลำปาง แพร่ น่าน (ส่วนพะเยาจะมีจีนแคะหรือ
ชาวฮากกาจำนวนมาก)
ในภาคอีสานส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋วในทุกจังหวัดเช่น นครราชสีมา (โคราช) ชัยภูมิ
ขอนแก่น เลย อุดรธานี กาฬสินธ์ มหาสารคาม อุบลราชธานี ยโสธร ศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์
ส่วนพื้นที่ริมโขงเช่น หนองคาย บึงกาฬ นครพนม มุกดาหาร จะปะปนไปด้วยชาวแต้จิ๋ว แคะ
และเวียดนาม (ซึ่งปัจจุบันมีมากกว่า)
ทางภาคใต้จะกระจายในฝั่งอ่าวไทยในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งพระองค์ยกทัพ
ทางเรือไปปราบกบฎที่ภาคใต้ เช่น เมืองนครศรีธรรมราช (ต้นกำเนิดราชสกุล ณ นคร) พัทลุง
(ต้นกำเนิดราชสกุล ณ พัทลุง) ทุกจังหวัดเช่น สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช สงขลา ยะลา ปัตตานี
นราธิวาส ในฝั่งอันดามันนั้นส่วนใหญ่จะเป็นจีนฮกเกี้ยนหรือฝูเจี้ยน (福建) ซึ่งดั้งเดิมเดินทางมา
จากมลายูแล้วมาขึ้นที่ชายฝั่งทะเล เช่น ภูเก็ต พังงา สตูล ตรัง ระนอง
และนอกจากนั้นเป็นจีนแคะ (客人) เป็นต้น
แคะ
แคะ (客家; Hakka; ภาษาจีนกลาง: kèjiā)
เป็นกลุ่มชาวจีนอพยพที่มาจากมณฑลกวางตุ้ง เป็นส่วนมาก จะอพยพมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19
และตั้งถิ่นฐานทีแถบจังหวัดสงขลา จังหวัดภูเก็ต จังหวัดราชบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดเชียงใหม่
และจังหวัดเชียงราย ส่วนมากจะชำนาญทางด้านหนังสัตว์ เหมือง และเกษตรกรรม
นอกจากนี้ ชาวจีนแคะยังเป็นเจ้าของธนาคารอีกหลายแห่ง อาทิ ธนาคารกสิกรไทย
ไหหลำ
ไหหลำ (海南 ; ภาษาจีนกลาง: Hǎinán) เป็นชาวจีนที่อพยพมาจากเกาะไหหลำของจีน
ชาวไหหลำจะมีเป็นจำนวนมากที่เกาะสมุย เกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ดังปรากฏได้เห็น
จากศาลเจ้าจีนหลายแห่งบนเกาะสมุย และ เกาะพะงัน มีหลักฐานการอพยพตั้งแต่สมัยปลาย
กรุงศรีอยุธยา ซึ่งชาวจีนสามารถกลมกลืนกับชาวไทยได้ดี โดยส่วนมากมาจากตำบลบุ่นเชียว
ชาวจีนกลุ่มนี้จะชำนาญทางด้านร้านอาหาร และโรงงาน
ฮกเกี้ยน
ฮกเกี้ยนหรือฝูเจี้ยน (福建; Hokkien; ภาษาจีนกลาง: Fújiàn) คาดกันว่าชาวจีนฮกเกี้ยนอพยพ
มาประเทศไทยเป็นชนเผ่าจีนกลุ่มแรก ๆ จีนฮกเกี้ยนเข้ามาในสมัยกรุงศรีอยุธยาก่อนจีนกลุ่มอื่น
และเป็นชนเผ่าจีนอาสาช่วย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีกอบกู้เอกราชด้วย
แม้แต่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี
ท่านถือกำเนิดในชุมชนจีนฮกเกี้ยนบริเวณวัดสุวรรณดาราราม ฝั่งตะวันออกของ
คลองนายก่าย กรุงศรีอยุธยา
มารดาของท่านชื่อ ดาวเรืองหรือหยก
เป็นธิดาที่เกิดในสกุลคหบดีจีนที่ร่ำรวยที่สุดในชุมชนชาวจีนฮกเกี้ยน
ฮกเกี้ยนจะเชี่ยวชาญทางด้านการค้าขายทางเรือหรือรับราชการ และชาวจีนกลุ่มนี้จะมีจำนวนมาก
ในพื้นที่ภาคใต้ เป็นประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดภูเก็ต มีจำนวนมากในพังงา ตรัง ระนอง สตูล
ชุมพรและจังหวัดทั่ว ๆ ไป
กวางไส
กวางไสหรือกวางสี (จีน: 廣西 ; ภาษากวางตุ้ง: gwong2-sai1) เป็นกลุ่มชาวจีนที่อพยพมาจาก
มณฑลกวางสี ส่วนใหญ่มาจากอำเภอหยง (容縣) และแถบอำเภอใกล้เคียง ช่วงแรกอพยพมา
อยู่แถบประเทศมาเลเซียก่อนแล้วค่อย ๆ เดินเท้าอพยพเข้ามาสู่ประเทศไทย อาศัยอยู่มาก
ในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พูดภาษาจีน
กวางตุ้ง (ภาษาจีน:粵語) สำเนียง Gōulòu (ภาษาจีน:勾漏方言) เป็นภาษาหลัก ชาวจีนกวางไส
เป็นเกษตรกร ทำสวนยางพารากันเป็นส่วนมาก ไม่สันทัดเรื่องการค้าขาย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกัน
มากนัก แต่ยังมีของที่พอเป็นที่รู้จัก ก็คือ ไก่กวางไสหรือไก่เบตง เป็นไก่พันธุ์เนื้อพื้นเมืองที่นำพันธุ์
มาจากประเทศจีน มีลักษณะพิเศษกว่าไก่ชนิดอื่น ๆ ,เคาหยก (扣肉) หมูสามชั้นต้มสุก ทอดส่วนที่
เป็นหนังและนำไปหมักด้วยเต้าหู้ยี้ เหล้าจีน น้ำขิง กระเทียมเล็กน้อย
แล้วนำมานึ่งเผือก กินคู่กับผักดอง
ฮ่อ
ฮ่อ เป็นคำที่คนไทยใช้เรียกชาวจีนที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทยผ่านทางประเทศพม่าและประเทศ
ลาว ชาวจีนฮ่อส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ทางภาคเหนือทั้งในเมืองและบนดอย หนึ่งในกลุ่มชนที่สำคัญ
คือชาวจีนหุย (回族 ; ภาษาจีนกลาง: Huízú) ซึ่งเป็นชาวจีนที่มีลักษณะเหมือนชาวจีนฮั่นทุกอย่างเพียง
แต่นับถือศาสนาอิสลาม ชาวฮ่อในประเทศไทย 1 ใน 3 นับถือศาสนาอิสลาม นอกนั้นนับถือบรรพบุรุษ
เปอรานากัน
เปอรานากัน (มลายู: Peranakan) หรือ บาบ๋า-ย่าหยา
(Baba-Nyonya; จีน: 峇峇娘惹; ฮกเกี้ยน: Bā-bā Niû-liá) เป็นกลุ่มชาวจีนที่มีเชื้อสายมลายูแต่ไม่ได้
นับถือศาสนาอิสลาม เนื่องจากในอดีตชาวจีนโดยเฉพาะกลุ่มฮกเกี้ยนเดินทางเข้ามาค้าขายในบริเวณ
ดินแดนคาบสมุทรมลายู และตัดสินใจตั้งถิ่นฐานในเมืองมะละกา ประเทศมาเลเซีย ซึ่งสมรสกับ
ชาวมลายูท้องถิ่น[29] และภรรยาชาวมลายูจะเป็นผู้ดูแลกิจการการค้าที่นี่
สำหรับสายเลือดใหม่ของชายชาวจีนกับหญิงมลายู หากเป็นชายจะได้รับการเรียกขานว่า บาบ๋า
หรือบ้าบ๋า (Baba) ส่วนผู้หญิงจะเรียกว่า ย่าหยาหรือโญญา (Nyonya)
และเมื่อคนกลุ่มนี้มีจำนวนมากขึ้น ก็ได้สร้างวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิมของ
บรรพบุรุษมาผสมผสานกันเป็นวัฒนธรรมใหม่ เมื่อพวกเขาอพยพไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ก็ได้นำ
วัฒนธรรมของตนกระจายไปด้วย วัฒนธรรมใหม่นี้จึงถูกเรียกรวม ๆ ว่า จีนช่องแคบ
(อังกฤษ: Straits Chinese; จีน: 土生華人) โดยในประเทศไทยคนกลุ่มนี้จะอยู่ในจังหวัดภูเก็ต
จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา ซึ่งมีบรรพบุรุษอพยพมาจากปีนังและมะละกา คนกลุ่มนี้มีวัฒนธรรม
ใกล้เคียงกับกลุ่มเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศสิงคโปร์[30][31][32]
พื้นที่ จังหวัดภูเก็ต
ภูเก็ตเป็นจังหวัดที่มีคนเชื้อสายจีนอาศัยอยู่มากที่สุดในประเทศไทยมาตั้งแต่ราวรัชสมัยพระบาท
สมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 (2347-2411) เพราะเกาะน้อยห้าร้อยตารางกิโลเมตรแห่งนี้
มีการทำเหมืองเกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่ ซึ่งพัฒนาการการทำเหมืองหาบในช่วงเวลาดังกล่าวต้องใช้
แรงงานกุลีจีนจำนวนมาก จึงทำให้เกิดการอพยพของชาวจีนฮกเกี้ยนเข้ามายังภูเก็ต จนเกิดการผสม
ทางวัฒนธรรมเรียกว่า ภูเก็ตฮกเกี้ยน หรือ บาบ๋าภูเก็ต
แยกละเอียดได้ทุกจังหวัด คอยติดตามนะจ๊ะ พี่น้อง ลูกหลาน
อันนี้มีคนใจดีเขียนไว้ให้ พี่น้องเราเอง
*ขอขอบพระคุณ
คุณสมเกียรติ โอสถสภา สำหรับข้อมูลดีดีนี้นะครับ ***
( 10 )
ท่ามกลางซากพายุ…แสงแห่งมนุษยธรรมยังไม่ดับ. เบื้องหลังซากปรักหักพังที่พายุ
เฮอริเคน “โอติส” ทิ้งไว้ในเมืองอากาปุลโก ประเทศเม็กซิโก ได้ถูกจารึกเรื่องราวหนึ่งที่
สะเทือนใจไปทั่วโลก…
ท่ามกลางความโกลาหล ความสิ้นหวัง และเสียงร้องไห้ของผู้คนที่สูญเสียทุกอย่าง
ได้ปรากฏหญิงสาวคนหนึ่ง เธออาริซเบธ ดิโอนิซิโอ อัมโบรซิโอ เจ้าหน้าที่ตำรวจจาก
หน่วยรักษาความปลอดภัยประชาชน (SSC) แห่งเม็กซิโกซิตี้ ผู้พิสูจน์ว่าหน้าที่ของตำรวจ…
ไม่ใช่เพียง การรักษาความสงบ แต่คือการยืนหยัดเพื่อชีวิตของผู้อื่น
ในขณะที่เธอกำลังปฏิบัติภารกิจค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยในพื้นที่ที่ได้รับผล
กระทบอย่างหนัก อาริซเบธได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบา…เสียงที่เหมือนจะถูกกลืนหายไป
กับความเงียบของซากอาคารที่ถล่มลง
เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ เธอพบหญิงแม่คนหนึ่งกำลังกอดลูกน้อยวัยเพียง 4 เดือน ไว้แน่น
ในอ้อมแขน ใบหน้าของแม่เต็มไปด้วยความหมดหวัง
ทารกชายตัวเล็ก ๆ ร้องไห้อย่างอ่อนแรง… เขาไม่ได้กินอะไรเลยตลอด 3 วัน
เพราะแม่ของเขาไม่มีทั้งอาหาร ไม่มีน้ำสะอาด และร่างกายที่อ่อนล้าจนไม่สามารถผลิต
น้ำนมได้อีกต่อไป
------
สัญชาตญาณของ “แม่” เหนือเครื่องแบบ
อาริซเบธเองก็เป็นคุณแม่ที่เพิ่งคลอดและยังอยู่ในช่วงให้นมบุตร ทันทีที่เห็นภาพนั้น…
หัวใจของเธอสั่นไหวเธอรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเด็กคนนี้ ราวกับเป็นลูกของตัวเอง
โดยไม่ลังเล… ไม่สนใจเครื่องแบบที่สวมอยู่ ไม่สนใจฝุ่นควันหรือซากความพังทลายรอบตัว
อาริซเบธทรุดตัวลง และเอ่ยเพียงการกระทำที่ยิ่งใหญ่ที่สุด…เธออุ้มเด็กน้อยขึ้นมา และ
ให้นมเขาทันที ในช่วงเวลานั้น เธอมอบมากกว่าความอิ่มท้อง เธอมอบ “ความอบอุ่น”
มอบ “ความปลอดภัย” และมอบ “โอกาสรอดชีวิต” ให้กับดวงวิญญาณที่เปราะบางที่สุด
---
ความกล้าหาญที่เรียกว่า “ความเมตตา” การกระทำอันเรียบง่ายแต่ยิ่งใหญ่นี้ ไม่เพียง
ช่วยชีวิตทารกจากภาวะขาดน้ำและขาดสารอาหารอย่างรุนแรง
แต่มันยังจุดประกายความหวังขึ้นใหม่ในใจของผู้คนที่กำลังจมอยู่ในความสูญเสีย
อาริซเบธแสดงให้เห็นว่า… ความกล้าหาญที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การเผชิญอันตราย
แต่คือการมีหัวใจที่พร้อมช่วยเหลือผู้อื่น…ในช่วงเวลาที่พวกเขาไม่เหลืออะไรเลย
------
เกียรติยศแห่งมนุษยธรรม เพื่อยกย่องความเสียสละอันเกินหน้าที่ของเธอ
กรมตำรวจเม็กซิโกซิตี้ได้มอบรางวัลสูงสุดให้กับอาริซเบธ พร้อมทั้งเลื่อนตำแหน่ง
เพื่อเป็นการยืนยันว่า ความรัก ความเมตตา และความเป็นมนุษย์…
คือเกียรติสูงสุดของผู้พิทักษ์สังคม
------
เมื่อโลกพังทลาย…ความเป็นคนยังส่องแสง
เรื่องราวของ อาริซเบธ ดิโอนิซิโอ อัมโบรซิโอ เป็นเครื่องเตือนใจเราทุกคนว่า แม้ใน
ภัยพิบัติที่โหดร้ายที่สุด… มนุษยธรรมก็ยังสามารถเปล่งประกายได้ เธอไม่ใช่เพียงตำรวจ
ที่สวมตรา แต่คือผู้ปกป้อง คือแม่ และคือ “ฮีโร่” ที่แท้จริง
ผู้พิสูจน์ว่า… ความรักและความห่วงใย คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเยียวยาโลกที่บอบช้ำ
Daud Abdulrahman
ภาพ/ข้อมูล : Atta Ur Rehman
ท่ามกลางซากพายุ…แสงแห่งมนุษยธรรมยังไม่ดับ. เบื้องหลังซากปรักหักพังที่พายุเฮอริเคน “โอติส” ทิ้งไว้ในเมืองอากาปุลโก ประเทศเม็กซิโก ได้ถูกจารึกเรื่องราวหนึ่งที่
สะเทือนใจไปทั่วโลก…
ท่ามกลางความโกลาหล ความสิ้นหวัง และเสียงร้องไห้ของผู้คนที่สูญเสียทุกอย่าง
ได้ปรากฏหญิงสาวคนหนึ่ง เธออาริซเบธ ดิโอนิซิโอ อัมโบรซิโอ เจ้าหน้าที่ตำรวจจาก
หน่วยรักษาความปลอดภัยประชาชน (SSC) แห่งเม็กซิโกซิตี้ ผู้พิสูจน์ว่าหน้าที่ของตำรวจ…
ไม่ใช่เพียง การรักษาความสงบ แต่คือการยืนหยัดเพื่อชีวิตของผู้อื่น
ในขณะที่เธอกำลังปฏิบัติภารกิจค้นหาและช่วยเหลือผู้ประสบภัยในพื้นที่ที่ได้รับผล
กระทบอย่างหนัก อาริซเบธได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบา…เสียงที่เหมือนจะถูกกลืนหายไป
กับความเงียบของซากอาคารที่ถล่มลง
เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ เธอพบหญิงแม่คนหนึ่งกำลังกอดลูกน้อยวัยเพียง 4 เดือน ไว้แน่น
ในอ้อมแขน ใบหน้าของแม่เต็มไปด้วยความหมดหวัง
ทารกชายตัวเล็ก ๆ ร้องไห้อย่างอ่อนแรง… เขาไม่ได้กินอะไรเลยตลอด 3 วัน
เพราะแม่ของเขาไม่มีทั้งอาหาร ไม่มีน้ำสะอาด และร่างกายที่อ่อนล้าจนไม่สามารถผลิต
น้ำนมได้อีกต่อไป
------
สัญชาตญาณของ “แม่” เหนือเครื่องแบบอาริซเบธเองก็เป็นคุณแม่ที่เพิ่งคลอดและยังอยู่ในช่วงให้นมบุตร ทันทีที่เห็นภาพนั้น…
หัวใจของเธอสั่นไหวเธอรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเด็กคนนี้ ราวกับเป็นลูกของตัวเอง
โดยไม่ลังเล… ไม่สนใจเครื่องแบบที่สวมอยู่ ไม่สนใจฝุ่นควันหรือซากความพังทลายรอบตัว
อาริซเบธทรุดตัวลง และเอ่ยเพียงการกระทำที่ยิ่งใหญ่ที่สุด…เธออุ้มเด็กน้อยขึ้นมา และ
ให้นมเขาทันที ในช่วงเวลานั้น เธอมอบมากกว่าความอิ่มท้อง เธอมอบ “ความอบอุ่น”
มอบ “ความปลอดภัย” และมอบ “โอกาสรอดชีวิต” ให้กับดวงวิญญาณที่เปราะบางที่สุด
---
ความกล้าหาญที่เรียกว่า “ความเมตตา” การกระทำอันเรียบง่ายแต่ยิ่งใหญ่นี้ ไม่เพียงช่วยชีวิตทารกจากภาวะขาดน้ำและขาดสารอาหารอย่างรุนแรง
แต่มันยังจุดประกายความหวังขึ้นใหม่ในใจของผู้คนที่กำลังจมอยู่ในความสูญเสีย
อาริซเบธแสดงให้เห็นว่า… ความกล้าหาญที่แท้จริง ไม่ใช่แค่การเผชิญอันตราย
แต่คือการมีหัวใจที่พร้อมช่วยเหลือผู้อื่น…ในช่วงเวลาที่พวกเขาไม่เหลืออะไรเลย
------
เกียรติยศแห่งมนุษยธรรม เพื่อยกย่องความเสียสละอันเกินหน้าที่ของเธอกรมตำรวจเม็กซิโกซิตี้ได้มอบรางวัลสูงสุดให้กับอาริซเบธ พร้อมทั้งเลื่อนตำแหน่ง
เพื่อเป็นการยืนยันว่า ความรัก ความเมตตา และความเป็นมนุษย์…
คือเกียรติสูงสุดของผู้พิทักษ์สังคม
------
เมื่อโลกพังทลาย…ความเป็นคนยังส่องแสงเรื่องราวของ อาริซเบธ ดิโอนิซิโอ อัมโบรซิโอ เป็นเครื่องเตือนใจเราทุกคนว่า แม้ใน
ภัยพิบัติที่โหดร้ายที่สุด… มนุษยธรรมก็ยังสามารถเปล่งประกายได้ เธอไม่ใช่เพียงตำรวจ
ที่สวมตรา แต่คือผู้ปกป้อง คือแม่ และคือ “ฮีโร่” ที่แท้จริง
ผู้พิสูจน์ว่า… ความรักและความห่วงใย คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเยียวยาโลกที่บอบช้ำ
Daud Abdulrahman
ภาพ/ข้อมูล : Atta Ur Rehman
( 11 )
กาปิตัน : แมวนำทางแห่งสวนสาธารณะบราซิล กับลูกแมวตาบอดที่รอดชีวิตเพราะหัวใจของ
อีกชีวิตหนึ่ง
เช้าวันหนึ่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งของประเทศบราซิล บริเวณที่ผู้คนใช้เดินเล่น ออกกำลังกาย
และพาสัตว์เลี้ยงมาสูดอากาศ มีลูกแมวตัวเล็กถูกนำมาวางทิ้งไว้โดยลำพัง มันลืมตาอยู่ตลอดเวลา
แต่ดวงตาทั้งสองกลับไร้การตอบสนอง ลูกแมวตัวนั้นเกิดมามองไม่เห็น โลกของมันมีเพียงกลิ่น เสียง
อยาก และแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน ทุกก้าวที่เดินคือความเสี่ยง ทั้งสุนัขจรจัด รถจักรยาน หรือแม้แต่
แอ่งน้ำฝนที่กลายเป็นอุปสรรคใหญ่เกินตัว
เจ้าถิ่นของสวนแห่งนั้นคือแมวจรตัวผู้ชื่อ “กาปิตัน” หรือ Capitán ชื่อที่เพื่อนบ้านตั้งให้ในภายหลัง คำว่า
Capitán ในภาษาสเปนและโปรตุเกสแปลว่า “กัปตัน” ชื่อเรียกที่สะท้อนบทบาทของมันอย่างตรงตัว
ก่อนหน้าการมาถึงของลูกแมวตาบอด กาปิตันเป็นแมวจรที่คนแถวนั้นคุ้นหน้า มันใช้ชีวิตตามลำพัง
หาอาหารจากเศษอาหารที่ผู้คนแบ่งให้ หลบแดดใต้พุ่มไม้ และอาศัยม้านั่งไม้เป็นที่พักในตอนกลางคืน
วันที่ลูกแมวถูกทิ้งไว้ กาปิตันเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นของลูกแมวเด็กที่ยังอ่อนแรงกระตุ้นสัญชาตญาณ
บางอย่าง แมวตัวผู้ตามธรรมชาติอาจดูรักอิสระ แต่ในสังคมแมวจรที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่มย่อย
พวกมันสามารถ สร้างสายสัมพันธ์ทางสังคมได้ หากรับรู้ว่าอีกฝ่ายอ่อนแอและไม่ได้เป็นภัยคุกคาม
พฤติกรรมดูแลจึงเกิดขึ้นได้เช่นกัน
ชาวบ้านเริ่มสังเกตว่า กาปิตันเดินนำหน้าลูกแมวตาบอดเพียงระยะสั้น ๆ จากนั้นจะหยุดรอให้ลูกแมว
เดินมาชนตัวเหมือนกำลังเช็กตำแหน่ง ทุกครั้งที่ลูกแมวหลงทิศ มันจะส่งเสียงสั้น ๆ คล้ายเสียงเรียก
เพื่อให้เจ้าตัวเล็กจับทิศทางจากเสียงนั้น ลูกแมวตอบสนองด้วยการเดินตามอย่างมั่นใจมากขึ้น
พฤติกรรมนี้เกิดซ้ำหลายวันจนกลายเป็นภาพคุ้นตา
สัตวแพทย์ในพื้นที่ซึ่งถูกขอให้ช่วยตรวจอาการลูกแมว ให้ข้อมูลตรงกันว่า ลูกแมวที่มองไม่เห็น
ตั้งแต่ กำเนิดมีโอกาสรอดต่ำมากหากต้องอยู่ลำพังในพื้นที่สาธารณะ เพราะการหาอาหาร การ
หลบภัย และการหลีกเลี่ยงอันตรายต้องอาศัยการมองเห็นเป็นหลัก หากไม่มีตัวช่วย โอกาสเกิด
อุบัติเหตุสูงมาก การที่ลูกแมวยังมีชีวิตอยู่และเริ่มเคลื่อนไหวได้คล่องขึ้น สะท้อนว่ามันได้รับการ
คุ้มกันอย่างต่อเนื่อง
กาปิตันไม่ได้เพียงเดินนำทาง มันพาลูกแมวไปยังจุดให้อาหารที่คนในชุมชนวางไว้ พากลับมายัง
มุมหลบแดดเดิม และในวันที่ฝนตกหนัก ชาวบ้านเห็นมันใช้ลำตัวบังลมฝนให้ลูกแมวอยู่ใต้ชายคา
เพิงพักเล็ก ๆ ในสวน เมื่อมีสุนัขเข้าใกล้ กาปิตันจะยืนขวางด้านหน้า แผ่ขน ขู่ และไล่จนอีกฝ่าย
ถอยห่าง ภาพเหล่านี้ถูกบันทึกเป็นคลิปวิดีโอและภาพถ่าย แล้วเผยแพร่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์
ในช่วงปี 2020 เรื่องราวจึงแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
กระแสตอบรับจากคนรักสัตว์ทั้งในบราซิลและประเทศอื่นทำให้สวนสาธารณะแห่งนี้กลายเป็นจุด
สนใจ หลายคนตั้งคำถามว่า พฤติกรรมของกาปิตันคือความเสียสละหรือเป็นเพียงสัญชาตญาณทาง
ชีววิทยา นักพฤติกรรมสัตว์อธิบายว่า ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิดพบพฤติกรรมช่วยเหลือกัน
ในกลุ่ม ซึ่งเรียกว่า Altruism in Animals หรือการเอื้อประโยชน์ต่อผู้อื่นในเผ่าพันธุ์เดียวกัน แม้จะ
ไม่ใช่ลูกของตนเองโดยตรง หากอีกฝ่ายอ่อนแอและอยู่ในพื้นที่เดียวกัน การปกป้องสามารถเพิ่ม
เสถียรภาพของกลุ่มได้
นอกจากนี้ แมวมีระบบการสื่อสารที่อาศัยเสียงและกลิ่นเป็นหลัก การส่งเสียงสั้น ๆ หรือเสียงคล้าย
การร้องเรียก ช่วยให้ลูกแมวระบุตำแหน่งได้โดยอาศัยการได้ยิน ขณะเดียวกันกลิ่นประจำตัวของ
กาปิตันกลายเป็นจุดอ้างอิงทางพื้นที่ ลูกแมวเรียนรู้แผนผังสวนจากการสัมผัสและการจดจำเส้นทาง
ซ้ำ ๆ กระบวนการนี้เรียกว่า Spatial Mapping คือการสร้างแผนที่ในสมองจากประสบการณ์สัมผัส
พฤติกรรมที่ลูกแมวเดินเคียงข้างเหมือนเงา จึงเป็นวิธีรักษาระยะปลอดภัยที่มันรับรู้ได้จากการสัมผัส
ลำตัวของกาปิตัน
เมื่อเรื่องราวเริ่มเป็นที่รู้จัก มีคนใจดีบางรายเสนอจะรับลูกแมวไปเลี้ยงในบ้านเพื่อความปลอดภัย
แต่การทดลองแยกทั้งคู่ชั่วคราวทำให้เห็นปฏิกิริยาชัดเจน ลูกแมวส่งเสียงร้องต่อเนื่อง เดินวนอย่าง
สับสน ส่วนกาปิตันเองก็แสดงอาการกระวนกระวาย พยายามกลับไปยังจุดเดิม สัตวแพทย์ให้ความ
เห็นว่า สำหรับแมวที่มองไม่เห็น ผู้ดูแลหลักเปรียบเสมือนโลกทั้งใบ การแยกอย่างกะทันหันอาจทำ
ให้เกิดภาวะเครียดสะสมและกระทบต่อสุขภาพได้
ท้ายที่สุด ชุมชนตัดสินใจเลือกแนวทาง “แมวชุมชน” หรือ Community Cats คือการปล่อยให้พวกมัน
ใช้ชีวิตในพื้นที่คุ้นเคย แต่มีการดูแลด้านอาหาร น้ำ วัคซีน และการทำหมันอย่างเหมาะสม เพื่อนบ้าน
ช่วยกันสร้างเพิงพักเล็ก ๆ วางชามอาหารสองใบเคียงข้างกันในตำแหน่งเดิมทุกวัน การจัดวางที่คงที่
ช่วยให้ลูกแมวใช้ความจำจากสัมผัสเดินหาอาหารได้เองโดยสับสนลดลง
มีการประสานงานทำหมันกาปิตันเพื่อลดความเสี่ยงจากการออกไปต่อสู้หรือเดินไกลเกินพื้นที่ปลอดภัย
การฉีดวัคซีนพื้นฐานช่วยป้องกันโรคติดต่อในแมวจร ข้อมูลเหล่านี้ถูกอัปเดตผ่านกลุ่มออนไลน์ของคน
ในละแวกนั้น ทำให้ผู้ติดตามจากต่างประเทศรับรู้ความคืบหน้าเป็นระยะ
แม้เรื่องราวของกาปิตันจะมีโครงสร้างคล้ายเหตุการณ์ไวรัลอื่นทั่วโลก แต่กรณีนี้มีภาพและคำยืนยัน
จากคนในพื้นที่และสัตวแพทย์ประกอบ ทำให้กลายเป็นตัวอย่างที่ถูกหยิบยกในบทสนทนาเรื่องความ
ฉลาดทางอารมณ์ของสัตว์ นักวิจัยด้านพฤติกรรมสัตว์อธิบายว่า แมวสามารถเรียนรู้จากการสังเกตและ
เลียนแบบพฤติกรรมของกันและกัน ซึ่งเรียกว่า Mirroring Behavior ลูกแมวตาบอดจึงเรียนรู้จังหวะการ
เคลื่อนไหว การหยุด และการหลบภัยจากการติดตามกาปิตันอย่างใกล้ชิด
เวลาผ่านไปหลายปี ภาพของแมวสองตัวที่เดินเคียงกันในสวนสาธารณะยังถูกแชร์ซ้ำทุกครั้งที่มีคน
พูดถึงความเมตตาในโลกสัตว์ กาปิตันยังคงทำหน้าที่นำทาง ขณะที่ลูกแมวเติบโตแข็งแรงขึ้นภายใต้
การดูแลของชุมชน สวนสาธารณะแห่งนั้นจึงไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่พักผ่อนของผู้คน แต่กลายเป็นสัญลักษณ์
ของความร่วมมือระหว่างมนุษย์กับสัตว์จรจัดในเมืองใหญ่
เรื่องราวนี้สะท้อนให้เห็นว่า การอยู่ร่วมกันในเมืองเดียวกันสามารถออกแบบได้ด้วยความเข้าใจพฤติกรรม
สัตว์และการตัดสินใจที่ตั้งอยู่บนข้อมูลทางสัตวแพทย์ เมื่อชุมชนเลือกจะรักษาความผูกพันของสัตว์สองตัว
ไว้พร้อมกับดูแลด้านสุขภาพอย่างถูกวิธี ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจึงเป็นภาพของแมวนำทางที่เดินเคียงข้างลูกแมว
ตาบอดอย่างมั่นคง ท่ามกลางสวนสาธารณะที่ผู้คนยังคงผ่านไปมาในทุกเช้าและทุกเย็น
#อ่านเถอะเชื่อผม
#ขอคนละไลค์
#ไม่เลื่อนผ่าน
#เรื่องราวที่น่าสนใจ
#กาปิตัน
#แมวชุมชน
#แมวตาบอด
#บราซิล
#พฤติกรรมสัตว์
#ความเมตตาในโลกสัตว์
กาปิตัน : แมวนำทางแห่งสวนสาธารณะบราซิล กับลูกแมวตาบอดที่รอดชีวิตเพราะหัวใจของ
อีกชีวิตหนึ่ง
เช้าวันหนึ่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งของประเทศบราซิล บริเวณที่ผู้คนใช้เดินเล่น ออกกำลังกาย
และพาสัตว์เลี้ยงมาสูดอากาศ มีลูกแมวตัวเล็กถูกนำมาวางทิ้งไว้โดยลำพัง มันลืมตาอยู่ตลอดเวลา
แต่ดวงตาทั้งสองกลับไร้การตอบสนอง ลูกแมวตัวนั้นเกิดมามองไม่เห็น โลกของมันมีเพียงกลิ่น เสียง
อยาก และแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน ทุกก้าวที่เดินคือความเสี่ยง ทั้งสุนัขจรจัด รถจักรยาน หรือแม้แต่
แอ่งน้ำฝนที่กลายเป็นอุปสรรคใหญ่เกินตัว
เจ้าถิ่นของสวนแห่งนั้นคือแมวจรตัวผู้ชื่อ “กาปิตัน” หรือ Capitán ชื่อที่เพื่อนบ้านตั้งให้ในภายหลัง คำว่า
Capitán ในภาษาสเปนและโปรตุเกสแปลว่า “กัปตัน” ชื่อเรียกที่สะท้อนบทบาทของมันอย่างตรงตัว
ก่อนหน้าการมาถึงของลูกแมวตาบอด กาปิตันเป็นแมวจรที่คนแถวนั้นคุ้นหน้า มันใช้ชีวิตตามลำพัง
หาอาหารจากเศษอาหารที่ผู้คนแบ่งให้ หลบแดดใต้พุ่มไม้ และอาศัยม้านั่งไม้เป็นที่พักในตอนกลางคืน
วันที่ลูกแมวถูกทิ้งไว้ กาปิตันเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นของลูกแมวเด็กที่ยังอ่อนแรงกระตุ้นสัญชาตญาณ
บางอย่าง แมวตัวผู้ตามธรรมชาติอาจดูรักอิสระ แต่ในสังคมแมวจรที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่มย่อย
พวกมันสามารถ สร้างสายสัมพันธ์ทางสังคมได้ หากรับรู้ว่าอีกฝ่ายอ่อนแอและไม่ได้เป็นภัยคุกคาม
พฤติกรรมดูแลจึงเกิดขึ้นได้เช่นกัน
ชาวบ้านเริ่มสังเกตว่า กาปิตันเดินนำหน้าลูกแมวตาบอดเพียงระยะสั้น ๆ จากนั้นจะหยุดรอให้ลูกแมว
เดินมาชนตัวเหมือนกำลังเช็กตำแหน่ง ทุกครั้งที่ลูกแมวหลงทิศ มันจะส่งเสียงสั้น ๆ คล้ายเสียงเรียก
เพื่อให้เจ้าตัวเล็กจับทิศทางจากเสียงนั้น ลูกแมวตอบสนองด้วยการเดินตามอย่างมั่นใจมากขึ้น
พฤติกรรมนี้เกิดซ้ำหลายวันจนกลายเป็นภาพคุ้นตา
สัตวแพทย์ในพื้นที่ซึ่งถูกขอให้ช่วยตรวจอาการลูกแมว ให้ข้อมูลตรงกันว่า ลูกแมวที่มองไม่เห็น
ตั้งแต่ กำเนิดมีโอกาสรอดต่ำมากหากต้องอยู่ลำพังในพื้นที่สาธารณะ เพราะการหาอาหาร การ
หลบภัย และการหลีกเลี่ยงอันตรายต้องอาศัยการมองเห็นเป็นหลัก หากไม่มีตัวช่วย โอกาสเกิด
อุบัติเหตุสูงมาก การที่ลูกแมวยังมีชีวิตอยู่และเริ่มเคลื่อนไหวได้คล่องขึ้น สะท้อนว่ามันได้รับการ
คุ้มกันอย่างต่อเนื่อง
กาปิตันไม่ได้เพียงเดินนำทาง มันพาลูกแมวไปยังจุดให้อาหารที่คนในชุมชนวางไว้ พากลับมายัง
มุมหลบแดดเดิม และในวันที่ฝนตกหนัก ชาวบ้านเห็นมันใช้ลำตัวบังลมฝนให้ลูกแมวอยู่ใต้ชายคา
เพิงพักเล็ก ๆ ในสวน เมื่อมีสุนัขเข้าใกล้ กาปิตันจะยืนขวางด้านหน้า แผ่ขน ขู่ และไล่จนอีกฝ่าย
ถอยห่าง ภาพเหล่านี้ถูกบันทึกเป็นคลิปวิดีโอและภาพถ่าย แล้วเผยแพร่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์
ในช่วงปี 2020 เรื่องราวจึงแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
กระแสตอบรับจากคนรักสัตว์ทั้งในบราซิลและประเทศอื่นทำให้สวนสาธารณะแห่งนี้กลายเป็นจุด
สนใจ หลายคนตั้งคำถามว่า พฤติกรรมของกาปิตันคือความเสียสละหรือเป็นเพียงสัญชาตญาณทาง
ชีววิทยา นักพฤติกรรมสัตว์อธิบายว่า ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิดพบพฤติกรรมช่วยเหลือกัน
ในกลุ่ม ซึ่งเรียกว่า Altruism in Animals หรือการเอื้อประโยชน์ต่อผู้อื่นในเผ่าพันธุ์เดียวกัน แม้จะ
ไม่ใช่ลูกของตนเองโดยตรง หากอีกฝ่ายอ่อนแอและอยู่ในพื้นที่เดียวกัน การปกป้องสามารถเพิ่ม
เสถียรภาพของกลุ่มได้
นอกจากนี้ แมวมีระบบการสื่อสารที่อาศัยเสียงและกลิ่นเป็นหลัก การส่งเสียงสั้น ๆ หรือเสียงคล้าย
การร้องเรียก ช่วยให้ลูกแมวระบุตำแหน่งได้โดยอาศัยการได้ยิน ขณะเดียวกันกลิ่นประจำตัวของ
กาปิตันกลายเป็นจุดอ้างอิงทางพื้นที่ ลูกแมวเรียนรู้แผนผังสวนจากการสัมผัสและการจดจำเส้นทาง
ซ้ำ ๆ กระบวนการนี้เรียกว่า Spatial Mapping คือการสร้างแผนที่ในสมองจากประสบการณ์สัมผัส
พฤติกรรมที่ลูกแมวเดินเคียงข้างเหมือนเงา จึงเป็นวิธีรักษาระยะปลอดภัยที่มันรับรู้ได้จากการสัมผัส
ลำตัวของกาปิตัน
เมื่อเรื่องราวเริ่มเป็นที่รู้จัก มีคนใจดีบางรายเสนอจะรับลูกแมวไปเลี้ยงในบ้านเพื่อความปลอดภัย
แต่การทดลองแยกทั้งคู่ชั่วคราวทำให้เห็นปฏิกิริยาชัดเจน ลูกแมวส่งเสียงร้องต่อเนื่อง เดินวนอย่าง
สับสน ส่วนกาปิตันเองก็แสดงอาการกระวนกระวาย พยายามกลับไปยังจุดเดิม สัตวแพทย์ให้ความ
เห็นว่า สำหรับแมวที่มองไม่เห็น ผู้ดูแลหลักเปรียบเสมือนโลกทั้งใบ การแยกอย่างกะทันหันอาจทำ
ให้เกิดภาวะเครียดสะสมและกระทบต่อสุขภาพได้
ท้ายที่สุด ชุมชนตัดสินใจเลือกแนวทาง “แมวชุมชน” หรือ Community Cats คือการปล่อยให้พวกมัน
ใช้ชีวิตในพื้นที่คุ้นเคย แต่มีการดูแลด้านอาหาร น้ำ วัคซีน และการทำหมันอย่างเหมาะสม เพื่อนบ้าน
ช่วยกันสร้างเพิงพักเล็ก ๆ วางชามอาหารสองใบเคียงข้างกันในตำแหน่งเดิมทุกวัน การจัดวางที่คงที่
ช่วยให้ลูกแมวใช้ความจำจากสัมผัสเดินหาอาหารได้เองโดยสับสนลดลง
มีการประสานงานทำหมันกาปิตันเพื่อลดความเสี่ยงจากการออกไปต่อสู้หรือเดินไกลเกินพื้นที่ปลอดภัย
การฉีดวัคซีนพื้นฐานช่วยป้องกันโรคติดต่อในแมวจร ข้อมูลเหล่านี้ถูกอัปเดตผ่านกลุ่มออนไลน์ของคน
ในละแวกนั้น ทำให้ผู้ติดตามจากต่างประเทศรับรู้ความคืบหน้าเป็นระยะ
แม้เรื่องราวของกาปิตันจะมีโครงสร้างคล้ายเหตุการณ์ไวรัลอื่นทั่วโลก แต่กรณีนี้มีภาพและคำยืนยัน
จากคนในพื้นที่และสัตวแพทย์ประกอบ ทำให้กลายเป็นตัวอย่างที่ถูกหยิบยกในบทสนทนาเรื่องความ
ฉลาดทางอารมณ์ของสัตว์ นักวิจัยด้านพฤติกรรมสัตว์อธิบายว่า แมวสามารถเรียนรู้จากการสังเกตและ
เลียนแบบพฤติกรรมของกันและกัน ซึ่งเรียกว่า Mirroring Behavior ลูกแมวตาบอดจึงเรียนรู้จังหวะการ
เคลื่อนไหว การหยุด และการหลบภัยจากการติดตามกาปิตันอย่างใกล้ชิด
เวลาผ่านไปหลายปี ภาพของแมวสองตัวที่เดินเคียงกันในสวนสาธารณะยังถูกแชร์ซ้ำทุกครั้งที่มีคน
พูดถึงความเมตตาในโลกสัตว์ กาปิตันยังคงทำหน้าที่นำทาง ขณะที่ลูกแมวเติบโตแข็งแรงขึ้นภายใต้
การดูแลของชุมชน สวนสาธารณะแห่งนั้นจึงไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่พักผ่อนของผู้คน แต่กลายเป็นสัญลักษณ์
ของความร่วมมือระหว่างมนุษย์กับสัตว์จรจัดในเมืองใหญ่
เรื่องราวนี้สะท้อนให้เห็นว่า การอยู่ร่วมกันในเมืองเดียวกันสามารถออกแบบได้ด้วยความเข้าใจพฤติกรรม
สัตว์และการตัดสินใจที่ตั้งอยู่บนข้อมูลทางสัตวแพทย์ เมื่อชุมชนเลือกจะรักษาความผูกพันของสัตว์สองตัว
ไว้พร้อมกับดูแลด้านสุขภาพอย่างถูกวิธี ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจึงเป็นภาพของแมวนำทางที่เดินเคียงข้างลูกแมว
ตาบอดอย่างมั่นคง ท่ามกลางสวนสาธารณะที่ผู้คนยังคงผ่านไปมาในทุกเช้าและทุกเย็น
#อ่านเถอะเชื่อผม
#ขอคนละไลค์
#ไม่เลื่อนผ่าน
#เรื่องราวที่น่าสนใจ
#กาปิตัน
#แมวชุมชน
#แมวตาบอด
#บราซิล
#พฤติกรรมสัตว์
#ความเมตตาในโลกสัตว์
( 12 )
“ผมชื่อแฟรงก์ อายุ 73 ปี ปีที่แล้วลูกสาวซื้อสมาร์ตโฟนให้ผมเป็นของขวัญคริสต์มาส
‘พ่อเลิกใช้โทรศัพท์ฝาพับได้แล้ว มันดูน่าอาย’
ผมไม่ได้อยากได้ ไม่ได้ต้องการมันเลย แต่เธอก็ตั้งค่าให้ สอนพื้นฐานนิดหน่อยแล้วก็กลับไป
ผมใช้มันเหมือนโทรศัพท์เครื่องเก่า โทรออก แค่นั้น
แล้ววันหนึ่งผมเผลอไปเปิดอะไรบางอย่างชื่อว่า ‘Nextdoor’ แอปของคนในชุมชน
ผู้คนโพสต์เรื่องแมวหาย แนะนำช่างประปา บ่นเรื่องถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ
ผมกำลังจะลบแอปทิ้งอยู่แล้ว ตอนที่เห็นโพสต์หนึ่งทำให้ผมหยุดนิ่ง
‘มีใครรู้วิธีปะถุงเท้าไหมคะ? ฉันมีถุงเท้าขนสัตว์ของคุณปู่จากสงครามโลกครั้งที่สอง
มันเริ่มเป็นรู ฉันอยากเก็บรักษาไว้ แต่ทุกคนบอกให้ทิ้งมันไป’
ผมนั่งจ้องโพสต์นั้นอยู่นาน
ผมรู้วิธีปะถุงเท้า แม่สอนผมในปี 1958 ตอนนั้นผมอายุสิบสอง คิดว่านั่นเป็นงานของผู้หญิง
ไม่ชอบเลยที่ต้องเรียน แต่แม่ยืนกราน ‘พ่อของลูกอยู่เกาหลี แม่ทำงานกะสองเท่า ลูกต้อง
เรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง’
ผมเลยเรียนรู้ การปะ การเย็บ การซ่อม ผมซ่อมเสื้อผ้าตัวเองมาตลอดมัธยม มหาวิทยาลัย
ตอนเป็นทหาร และตลอดชีวิตการทำงาน ไม่เคยบอกใคร ผู้ชายไม่ทำแบบนั้น
มันเป็นความลับของผม
หลังมาร์กาเร็ตเสีย ผมก็ยังซ่อมเสื้อเชิ้ตเอง ซับในเสื้อแจ็กเก็ตเอง เย็บขากางเกงเอง
อยู่ลำพังในบ้าน ทำสิ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าผมทำได้ แต่โพสต์นี้ มีใครบางคนอยากเรียนรู้
ผมพิมพ์ตอบ แล้วลบ พิมพ์ใหม่ แล้วลบอีก
สุดท้ายผมเขียนว่า ‘ผมสอนได้นะ อายุ 73 ปะถุงเท้ามา 61 ปีแล้ว’
คำตอบกลับมาในไม่กี่นาที
‘จริงเหรอคะ?? พรุ่งนี้เจอกันได้ไหม?’
เธอชื่อเคที อายุ 28 ปี เป็นกราฟิกดีไซเนอร์
คุณตาของเธอเสียชีวิตในวันดีเดย์ ถุงเท้านั่นคือสิ่งเดียวที่เธอมีจากท่าน
เราเจอกันที่ร้านกาแฟ ผมเอากล่องอุปกรณ์เย็บผ้าไปด้วย เข็ม ด้าย และไข่ไม้สำหรับ
ปะถุงเท้าที่ผมทำเองตั้งแต่ปี 1965 เธอเอาถุงเท้ามา ห่ออย่างดี มีรูที่ส้นทั้งสองข้าง
ผมสอนเธอ เทคนิคการสาน การดึงด้ายให้ตึงพอดี วิธีทำให้รอยซ่อมแทบมองไม่เห็น
เธอร้องไห้ขณะทำ “คุณตาเคยใส่มัน เคยเดินด้วยมัน แล้วตอนนี้ฉันกำลังรักษามันไว้’
ผมบอกเธอว่า ‘เธอกำลังทำสิ่งที่ดีมาก’
เธอโพสต์เรื่องนี้ลงใน Nextdoor พร้อมรูปถ่าย ทันใดนั้น โทรศัพท์ผมก็ดังไม่หยุด
ช่วยสอนซ่อมชุดแต่งงานได้ไหม ลูกไม้เริ่มขาด’ ‘ผ้าห่มเด็กของลูกชายฉันเริ่มยุ่ย ช่วยได้ไหม’
‘ฉันมีเสื้อทหารของพ่อ กระเป๋าขาด’ ผู้คนอยากรักษาของสำคัญ ของที่มีความหมาย
ของที่มีคุณค่าทางใจ
ผมเริ่มสอน ห้องทานข้าวของผมกลายเป็นเวิร์กช็อป ทุกบ่ายวันพฤหัส เริ่มจากสามคน
ตอนนี้มีนักเรียนประจำสิบสองคน อายุ 22 ถึง 65 ปี ผมสอนสิ่งที่แม่สอนผม ทักษะที่ดูเหมือน
ล้าสมัย ไร้ประโยชน์ น่าอาย แต่มันไม่ไร้ประโยชน์ มันคือวิธีที่เรารักษาอดีตให้ยังมีชีวิต
เดือนที่แล้ว ชายคนหนึ่งเอาชุดรับศีลจุ่มของลูกสาวมาให้ดู เป็นของคุณย่า ของคุณทวด
สี่ชั่วอายุคน กำลังจะพัง ‘พิธีจะมีในหกสัปดาห์ ภรรยาผมอยากซื้อชุดใหม่ แต่ชุดนี้…
มันคือประวัติศาสตร์ของเรา’ เราช่วยกันซ่อมห้าสัปดาห์เต็ม ซ่อมลูกไม้ เสริมตะเข็บ
อย่างประณีตและเคารพ วันพิธี เขาส่งรูปมาให้ ลูกสาวเขาใส่ชุดนั้น
‘เพราะคุณ ลูกผมได้ใส่ชุดของคุณทวด คุณคืนประวัติศาสตร์ให้เรา’
สัปดาห์ที่แล้ว ลูกสาวผมมาเยี่ยม เห็นห้องทานข้าวเต็มไปด้วยคนกำลังเรียนเย็บผ้า
‘พ่อ หนูไม่เคยรู้เลยว่าพ่อทำแบบนี้ได้’
‘ลูกไม่เคยถาม’ ผมตอบ เธอมองชุดแต่งงานที่เรากำลังซ่อม ผ้านวมที่กำลังฟื้นฟู
ชุดทหารที่กำลังอนุรักษ์ ‘นี่มันยอดเยี่ยมมาก พ่อกำลังสอนสิ่งที่มีคุณค่าจริง ๆ’
ผมอายุ 73 ใช้เวลาหกสิบปีซ่อนทักษะที่คิดว่าทำให้ผมดูไม่แมน
แต่ผมได้เรียนรู้ว่า สิ่งที่เราถูกสอนให้ละอาย ทักษะที่เราซ่อน ความรู้ที่เราคิดว่าไร้ค่า
อาจมีใครบางคนกำลังต้องการมันอย่างสิ้นหวัง งานอดิเรก ‘ไร้สาระ’ นั้น? ทักษะ ‘โบราณ’
ที่คุณยายสอน? สิ่งที่คุณอายจะบอกว่าเคยเรียนรู้? ตอนนี้มีใครบางคนกำลังตามหาความรู้นั้นอยู่
แบ่งปันมัน สอนมัน หยุดซ่อนสิ่งที่ทำให้คุณแตกต่าง โลกไม่ได้ต้องการคนที่ใช้สมาร์ตโฟนเก่ง
เพิ่มอีกคน แต่มันต้องการคนที่ปะถุงเท้าได้ ซ่อมผ้านวมเก่าได้ รักษาอดีตไว้ได้ เชื่อมต่อคนต่างรุ่น
เข้าหากันได้ ผมเคยคิดว่าตัวเองล้าสมัย แต่ที่แท้ ผมเป็นสิ่งที่ใครบางคนต้องการมาตลอด
แล้วคุณล่ะ กำลังซ่อนอะไรอยู่ที่ใครบางคนอยากเรียนรู้?”
Mr Commonsense
Ramet Tanawangsre ถอดความ
“ผมชื่อแฟรงก์ อายุ 73 ปี ปีที่แล้วลูกสาวซื้อสมาร์ตโฟนให้ผมเป็นของขวัญคริสต์มาส
‘พ่อเลิกใช้โทรศัพท์ฝาพับได้แล้ว มันดูน่าอาย’
ผมไม่ได้อยากได้ ไม่ได้ต้องการมันเลย แต่เธอก็ตั้งค่าให้ สอนพื้นฐานนิดหน่อยแล้วก็กลับไป
ผมใช้มันเหมือนโทรศัพท์เครื่องเก่า โทรออก แค่นั้น
แล้ววันหนึ่งผมเผลอไปเปิดอะไรบางอย่างชื่อว่า ‘Nextdoor’ แอปของคนในชุมชน
ผู้คนโพสต์เรื่องแมวหาย แนะนำช่างประปา บ่นเรื่องถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ
ผมกำลังจะลบแอปทิ้งอยู่แล้ว ตอนที่เห็นโพสต์หนึ่งทำให้ผมหยุดนิ่ง
‘มีใครรู้วิธีปะถุงเท้าไหมคะ? ฉันมีถุงเท้าขนสัตว์ของคุณปู่จากสงครามโลกครั้งที่สอง
มันเริ่มเป็นรู ฉันอยากเก็บรักษาไว้ แต่ทุกคนบอกให้ทิ้งมันไป’
ผมนั่งจ้องโพสต์นั้นอยู่นาน
ผมรู้วิธีปะถุงเท้า แม่สอนผมในปี 1958 ตอนนั้นผมอายุสิบสอง คิดว่านั่นเป็นงานของผู้หญิง
ไม่ชอบเลยที่ต้องเรียน แต่แม่ยืนกราน ‘พ่อของลูกอยู่เกาหลี แม่ทำงานกะสองเท่า ลูกต้อง
เรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง’
ผมเลยเรียนรู้ การปะ การเย็บ การซ่อม ผมซ่อมเสื้อผ้าตัวเองมาตลอดมัธยม มหาวิทยาลัย
ตอนเป็นทหาร และตลอดชีวิตการทำงาน ไม่เคยบอกใคร ผู้ชายไม่ทำแบบนั้น
มันเป็นความลับของผม
หลังมาร์กาเร็ตเสีย ผมก็ยังซ่อมเสื้อเชิ้ตเอง ซับในเสื้อแจ็กเก็ตเอง เย็บขากางเกงเอง
อยู่ลำพังในบ้าน ทำสิ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าผมทำได้ แต่โพสต์นี้ มีใครบางคนอยากเรียนรู้
ผมพิมพ์ตอบ แล้วลบ พิมพ์ใหม่ แล้วลบอีก
สุดท้ายผมเขียนว่า ‘ผมสอนได้นะ อายุ 73 ปะถุงเท้ามา 61 ปีแล้ว’
คำตอบกลับมาในไม่กี่นาที
‘จริงเหรอคะ?? พรุ่งนี้เจอกันได้ไหม?’
เธอชื่อเคที อายุ 28 ปี เป็นกราฟิกดีไซเนอร์
คุณตาของเธอเสียชีวิตในวันดีเดย์ ถุงเท้านั่นคือสิ่งเดียวที่เธอมีจากท่าน
เราเจอกันที่ร้านกาแฟ ผมเอากล่องอุปกรณ์เย็บผ้าไปด้วย เข็ม ด้าย และไข่ไม้สำหรับ
ปะถุงเท้าที่ผมทำเองตั้งแต่ปี 1965 เธอเอาถุงเท้ามา ห่ออย่างดี มีรูที่ส้นทั้งสองข้าง
ผมสอนเธอ เทคนิคการสาน การดึงด้ายให้ตึงพอดี วิธีทำให้รอยซ่อมแทบมองไม่เห็น
เธอร้องไห้ขณะทำ “คุณตาเคยใส่มัน เคยเดินด้วยมัน แล้วตอนนี้ฉันกำลังรักษามันไว้’
ผมบอกเธอว่า ‘เธอกำลังทำสิ่งที่ดีมาก’
เธอโพสต์เรื่องนี้ลงใน Nextdoor พร้อมรูปถ่าย ทันใดนั้น โทรศัพท์ผมก็ดังไม่หยุด
ช่วยสอนซ่อมชุดแต่งงานได้ไหม ลูกไม้เริ่มขาด’ ‘ผ้าห่มเด็กของลูกชายฉันเริ่มยุ่ย ช่วยได้ไหม’
‘ฉันมีเสื้อทหารของพ่อ กระเป๋าขาด’ ผู้คนอยากรักษาของสำคัญ ของที่มีความหมาย
ของที่มีคุณค่าทางใจ
ผมเริ่มสอน ห้องทานข้าวของผมกลายเป็นเวิร์กช็อป ทุกบ่ายวันพฤหัส เริ่มจากสามคน
ตอนนี้มีนักเรียนประจำสิบสองคน อายุ 22 ถึง 65 ปี ผมสอนสิ่งที่แม่สอนผม ทักษะที่ดูเหมือน
ล้าสมัย ไร้ประโยชน์ น่าอาย แต่มันไม่ไร้ประโยชน์ มันคือวิธีที่เรารักษาอดีตให้ยังมีชีวิต
เดือนที่แล้ว ชายคนหนึ่งเอาชุดรับศีลจุ่มของลูกสาวมาให้ดู เป็นของคุณย่า ของคุณทวด
สี่ชั่วอายุคน กำลังจะพัง ‘พิธีจะมีในหกสัปดาห์ ภรรยาผมอยากซื้อชุดใหม่ แต่ชุดนี้…
มันคือประวัติศาสตร์ของเรา’ เราช่วยกันซ่อมห้าสัปดาห์เต็ม ซ่อมลูกไม้ เสริมตะเข็บ
อย่างประณีตและเคารพ วันพิธี เขาส่งรูปมาให้ ลูกสาวเขาใส่ชุดนั้น
‘เพราะคุณ ลูกผมได้ใส่ชุดของคุณทวด คุณคืนประวัติศาสตร์ให้เรา’
สัปดาห์ที่แล้ว ลูกสาวผมมาเยี่ยม เห็นห้องทานข้าวเต็มไปด้วยคนกำลังเรียนเย็บผ้า
‘พ่อ หนูไม่เคยรู้เลยว่าพ่อทำแบบนี้ได้’
‘ลูกไม่เคยถาม’ ผมตอบ เธอมองชุดแต่งงานที่เรากำลังซ่อม ผ้านวมที่กำลังฟื้นฟู
ชุดทหารที่กำลังอนุรักษ์ ‘นี่มันยอดเยี่ยมมาก พ่อกำลังสอนสิ่งที่มีคุณค่าจริง ๆ’
ผมอายุ 73 ใช้เวลาหกสิบปีซ่อนทักษะที่คิดว่าทำให้ผมดูไม่แมน
แต่ผมได้เรียนรู้ว่า สิ่งที่เราถูกสอนให้ละอาย ทักษะที่เราซ่อน ความรู้ที่เราคิดว่าไร้ค่า
อาจมีใครบางคนกำลังต้องการมันอย่างสิ้นหวัง งานอดิเรก ‘ไร้สาระ’ นั้น? ทักษะ ‘โบราณ’
ที่คุณยายสอน? สิ่งที่คุณอายจะบอกว่าเคยเรียนรู้? ตอนนี้มีใครบางคนกำลังตามหาความรู้นั้นอยู่
แบ่งปันมัน สอนมัน หยุดซ่อนสิ่งที่ทำให้คุณแตกต่าง โลกไม่ได้ต้องการคนที่ใช้สมาร์ตโฟนเก่ง
เพิ่มอีกคน แต่มันต้องการคนที่ปะถุงเท้าได้ ซ่อมผ้านวมเก่าได้ รักษาอดีตไว้ได้ เชื่อมต่อคนต่างรุ่น
เข้าหากันได้ ผมเคยคิดว่าตัวเองล้าสมัย แต่ที่แท้ ผมเป็นสิ่งที่ใครบางคนต้องการมาตลอด
แล้วคุณล่ะ กำลังซ่อนอะไรอยู่ที่ใครบางคนอยากเรียนรู้?”
Mr Commonsense
Ramet Tanawangsre ถอดความ
( 13 )
64 วันในหลุมโคลน : เรื่องจริงของ “แซม” สุนัขที่ทั้งอังกฤษเฝ้ารอการกลับมา
เสียงโลหะบิดงอจากแรงชนดังสนั่นบนถนนใกล้เมืองครูว์ (Crewe) มณฑลเชสเชียร์ (Cheshire)
ประเทศอังกฤษ (United Kingdom) ในปี ค.ศ. 2010 รถคันหนึ่งเสียหลักกะทันหัน ความโกลาหล
เกิดขึ้นในไม่กี่วินาที ประตูเปิดออก สุนัขตัวหนึ่งกระโจนหนีด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด เขาชื่อ
“แซม” (Sam) เป็นสุนัขพันธุ์คอลลี่ผสม (Collie cross) ที่กำลังตกใจสุดขีดจากแรงกระแทกและ
เสียงรอบตัว
ชั่วพริบตาเดียว เขาหายไปจากสายตาเจ้าของ
ทุ่งกว้างที่รายล้อมเมืองครูว์เต็มไปด้วยพื้นที่เกษตร แนวป่า และดินอ่อนตัวซึ่งมีรายงานการเกิด
หลุมยุบตามธรรมชาติอยู่เป็นระยะ เมื่อแซมวิ่งหนีออกจากถนน เขาพุ่งเข้าไปในภูมิประเทศแบบ
นั้นโดยไร้ทิศทาง เสียงเรียกชื่อจากด้านหลังค่อย ๆ ไกลออกไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจ
ของตัวเองที่กระแทกอยู่ในอก
ครอบครัวของเขาเริ่มค้นหาทันที พวกเขาเดินเลาะคูน้ำ แนวต้นไม้ และทุ่งหญ้าสูง ถามชาวบ้าน
นักเดินป่า และเกษตรกรในละแวกนั้น มีบางคนบอกว่าเห็นเงาวูบไหวใกล้สันเขา บางคนได้ยิน
เสียงใบไม้เสียดสีกลางดึก แต่เมื่อมีคนพยายามเข้าใกล้ เงานั้นกลับถอยลึกเข้าไปในพุ่มไม้
อาการแบบนี้สอดคล้องกับพฤติกรรม “โหมดเอาตัวรอด” หรือโหมดหนีภัย (Survival Mode)
ของสุนัข ที่ผ่านเหตุการณ์รุนแรง ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมสัตว์ในอังกฤษอธิบายว่า เมื่อสุนัข
ตกใจอย่างหนัก ฮอร์โมนความเครียดจะพุ่งสูง ร่างกายเข้าสู่สภาวะตื่นตัวเต็มที่ พวกมันจะ
ซ่อนตัว เงียบ และหลีกเลี่ยงแม้กระทั่งเจ้าของ เพราะสมองกำลังประมวลผลว่าทุกสิ่งรอบตัว
คือภัยคุกคาม
แซมวิ่งผ่านก้อนหิน เศษซาก และดินแข็ง อุ้งเท้าฉีกขาด ซี่โครงเจ็บทุกครั้งที่หายใจ เขาเดินต่อ
ไปหลายไมล์ โดยอาศัยเพียงสัญชาตญาณ กลางคืนอุณหภูมิในชนบทของเชสเชียร์ลดต่ำลงจน
ใกล้จุดเยือกแข็ง ฝนที่ตกลงมาซ้ำเติมให้ร่องรอยถูกลบไปหมด
วันกลายเป็นสัปดาห์
ที่บ้าน ชามอาหารยังวางอยู่ตรงมุมเดิม สายจูงแขวนข้างประตู ทุกสิ่งดูเหมือนเดิม แต่ขาดสิ่ง
สำคัญที่สุด ครอบครัวพิมพ์ใบปลิว กระจายข่าวในชุมชนและสื่อท้องถิ่น เดินตามรอยเดิม
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เวลาจะผ่านไปมากกว่า 1 เดือน ความหวังยังถูกประคองไว้
เมื่อเข้าสู่วันที่ 64 พวกเขาตัดสินใจประสานทีมค้นหาและกู้ภัย พร้อมสุนัขตำรวจดมกลิ่น
(Police Search Dog) จากหน่วยท้องถิ่น การค้นหาในภูมิประเทศแบบทุ่งสลับป่าใช้
ความละเอียดสูง เพราะกลิ่นสามารถกระจายและจางลงตามลมและความชื้น
เช้าวันนั้น สุนัขดมกลิ่นหยุดนิ่งกะทันหัน มันก้มจมูกต่ำแล้วขยับช้า ๆ เหมือนกำลังจับเส้นด้าย
บางเฉียบในอากาศ ทีมค้นหาเดินตามอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าแทบไร้เสียง ไม่ไกลจากแนว
พุ่มไม้หนาทึบ มีแอ่งดินที่ยุบตัวลงไป กลายเป็นหลุมลึกซ่อนอยู่ใต้กิ่งไม้และโคลนแข็ง
แซมอยู่ที่นั่น
ร่างของเขาเปื้อนโคลนจนแทบแยกสีขนเดิมไม่ออก เขาผอมจนเห็นโครงกระดูก ดวงตาเปิดค้าง
แต่เหม่อลอย ร่างกายแทบขยับไม่ได้ โคลนรอบตัวแข็งเหมือนปูน ยึดเขาไว้กับพื้น
ทันทีที่เงาคนปรากฏบนขอบหลุม หางของเขากระดิกเพียงเล็กน้อย การตอบสนองนั้นเบาบางแต่
ชัดเจนว่าเขารับรู้
ทีมกู้ภัยรีบลงไปขุดโคลนด้วยมือเปล่า ดึงกิ่งไม้ออกทีละชิ้น ใช้เสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างที่สั่นเทา
เสียงเรียกชื่อดังซ้ำ ๆ ในพื้นที่แคบ ๆ ลมหายใจของเขายังอุ่นอยู่ แม้จะตื้นและอ่อนแรง
เขาถูกยกขึ้นจากหลุมหลังจากติดอยู่ในนั้นหลายสัปดาห์
ข้อมูลจากสัตวแพทย์ที่รับดูแลภายหลังระบุว่า แซมอยู่ในภาวะขาดสารอาหารขั้นรุนแรง กล้ามเนื้อลีบ
และมีภาวะอ่อนแรงทั่วร่างกาย แต่กระดูกหลักยังคงสภาพดี การรักษาเริ่มจากการให้อาหารเหลว
ปริมาณน้อยเป็นช่วง ๆ เพื่อป้องกันภาวะรีฟีดดิงซินโดรม (Refeeding Syndrome) หรือกลุ่มอาการ
ที่ร่างกายช็อกจากการได้รับสารอาหารเร็วเกินไปหลังอดอาหารนาน
เขาต้องทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นกำลังขา ค่อย ๆ เพิ่มน้ำหนักอย่างระมัดระวัง
กรณีของแซมถูกสื่อท้องถิ่นในอังกฤษรายงานว่าเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ค้นหาสัตว์เลี้ยงที่ยาวนานและ
ยากลำบากที่สุดเคสหนึ่งในพื้นที่ชนบทของเชสเชียร์ ตัวเลข 64 วันกลายเป็นสัญลักษณ์ของ
ความอดทนทั้งจากสัตว์และเจ้าของ
ผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาสัตว์ในสหราชอาณาจักร (United Kingdom) อธิบายว่า สุนัขที่หลงทาง
หลังอุบัติเหตุมีแนวโน้มซ่อนตัวเงียบ ไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียก การใช้สุนัขดมกลิ่นจึงมี
ประสิทธิภาพมากกว่าการค้นหาแบบตะโกนเรียกเพียงอย่างเดียว เคสนี้ถูกยกเป็นกรณีศึกษา
ในอาสาสมัครกู้ภัยสัตว์หลายกลุ่ม
หลังการฟื้นตัว แซมกลับมาเดินได้ น้ำหนักค่อย ๆ เพิ่มขึ้น และใช้ชีวิตต่อกับครอบครัวที่เฝ้า
ตามหาเขาอย่างต่อเนื่องตลอด 2 เดือนกว่า
เหตุการณ์นี้ยังสะท้อนสภาพภูมิประเทศของชนบทอังกฤษ ซึ่งมีพื้นที่ดินอ่อนและหลุมยุบตาม
ธรรมชาติในบางจุด โดยเฉพาะในเขตเกษตรกรรมที่มีการเปลี่ยนแปลงชั้นดิน การสำรวจของ
หน่วยงานท้องถิ่นในหลายมณฑลระบุว่าหลุมขนาดเล็กสามารถถูกพุ่มไม้ปกคลุมจนแทบมอง
ไม่เห็น ทำให้สัตว์หรือแม้แต่คนเสี่ยงตกลงไปโดยไม่ทันสังเกต
เรื่องของแซมจึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความผูกพัน แต่ยังเป็นบทเรียนด้านความปลอดภัย
การค้นหา และการดูแลหลังเกิดเหตุ
หลายครอบครัวในอังกฤษหันมาให้ความสำคัญกับไมโครชิป (Microchip) และปลอกคอระบุ
ข้อมูล ชัดเจนมากขึ้น หลังเหตุการณ์นี้ถูกเผยแพร่ เพราะในภาวะตกใจ สุนัขอาจวิ่งไกลเกินกว่า
ที่เจ้าของคาดคิด
64 วันที่หลุมโคลนพรากเขาไปจากบ้าน ไม่ได้ทำให้สายใยระหว่างเขากับครอบครัวขาดลง
ตรงกันข้าม มันทำให้เรื่องราวนี้ถูกเล่าซ้ำในชุมชนกู้ภัยสัตว์ทั่วประเทศ
แซมรอดชีวิตจากอุบัติเหตุ ความหนาว ความหิว และความโดดเดี่ยว ด้วยสัญชาตญาณที่ผลักดัน
ให้เขายังหายใจต่อไป และในเช้าวันที่จมูกของสุนัขตำรวจจับกลิ่นเบาบางนั้นได้ เส้นด้ายเล็ก ๆ
ของความหวัง ก็ถูกดึงขึ้นมาจากโคลนอีกครั้ง
Cr : เพื่อนใน เฟชบุ๊ค
#อ่านเถอะเชื่อผม #ขอคนละไลค์ #ไม่เลื่อนผ่าน #เรื่องราวที่น่าสนใจ
#Sam #สุนัขหาย #64วัน #Cheshire #Crewe #UnitedKingdom
#กู้ภัยสัตว์ #เรื่องจริง
64 วันในหลุมโคลน : เรื่องจริงของ “แซม” สุนัขที่ทั้งอังกฤษเฝ้ารอการกลับมา
เสียงโลหะบิดงอจากแรงชนดังสนั่นบนถนนใกล้เมืองครูว์ (Crewe) มณฑลเชสเชียร์ (Cheshire)
ประเทศอังกฤษ (United Kingdom) ในปี ค.ศ. 2010 รถคันหนึ่งเสียหลักกะทันหัน ความโกลาหล
เกิดขึ้นในไม่กี่วินาที ประตูเปิดออก สุนัขตัวหนึ่งกระโจนหนีด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด เขาชื่อ
“แซม” (Sam) เป็นสุนัขพันธุ์คอลลี่ผสม (Collie cross) ที่กำลังตกใจสุดขีดจากแรงกระแทกและ
เสียงรอบตัว
ชั่วพริบตาเดียว เขาหายไปจากสายตาเจ้าของ
ทุ่งกว้างที่รายล้อมเมืองครูว์เต็มไปด้วยพื้นที่เกษตร แนวป่า และดินอ่อนตัวซึ่งมีรายงานการเกิด
หลุมยุบตามธรรมชาติอยู่เป็นระยะ เมื่อแซมวิ่งหนีออกจากถนน เขาพุ่งเข้าไปในภูมิประเทศแบบ
นั้นโดยไร้ทิศทาง เสียงเรียกชื่อจากด้านหลังค่อย ๆ ไกลออกไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจ
ของตัวเองที่กระแทกอยู่ในอก
ครอบครัวของเขาเริ่มค้นหาทันที พวกเขาเดินเลาะคูน้ำ แนวต้นไม้ และทุ่งหญ้าสูง ถามชาวบ้าน
นักเดินป่า และเกษตรกรในละแวกนั้น มีบางคนบอกว่าเห็นเงาวูบไหวใกล้สันเขา บางคนได้ยิน
เสียงใบไม้เสียดสีกลางดึก แต่เมื่อมีคนพยายามเข้าใกล้ เงานั้นกลับถอยลึกเข้าไปในพุ่มไม้
อาการแบบนี้สอดคล้องกับพฤติกรรม “โหมดเอาตัวรอด” หรือโหมดหนีภัย (Survival Mode)
ของสุนัข ที่ผ่านเหตุการณ์รุนแรง ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมสัตว์ในอังกฤษอธิบายว่า เมื่อสุนัข
ตกใจอย่างหนัก ฮอร์โมนความเครียดจะพุ่งสูง ร่างกายเข้าสู่สภาวะตื่นตัวเต็มที่ พวกมันจะ
ซ่อนตัว เงียบ และหลีกเลี่ยงแม้กระทั่งเจ้าของ เพราะสมองกำลังประมวลผลว่าทุกสิ่งรอบตัว
คือภัยคุกคาม
แซมวิ่งผ่านก้อนหิน เศษซาก และดินแข็ง อุ้งเท้าฉีกขาด ซี่โครงเจ็บทุกครั้งที่หายใจ เขาเดินต่อ
ไปหลายไมล์ โดยอาศัยเพียงสัญชาตญาณ กลางคืนอุณหภูมิในชนบทของเชสเชียร์ลดต่ำลงจน
ใกล้จุดเยือกแข็ง ฝนที่ตกลงมาซ้ำเติมให้ร่องรอยถูกลบไปหมด
วันกลายเป็นสัปดาห์
ที่บ้าน ชามอาหารยังวางอยู่ตรงมุมเดิม สายจูงแขวนข้างประตู ทุกสิ่งดูเหมือนเดิม แต่ขาดสิ่ง
สำคัญที่สุด ครอบครัวพิมพ์ใบปลิว กระจายข่าวในชุมชนและสื่อท้องถิ่น เดินตามรอยเดิม
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เวลาจะผ่านไปมากกว่า 1 เดือน ความหวังยังถูกประคองไว้
เมื่อเข้าสู่วันที่ 64 พวกเขาตัดสินใจประสานทีมค้นหาและกู้ภัย พร้อมสุนัขตำรวจดมกลิ่น
(Police Search Dog) จากหน่วยท้องถิ่น การค้นหาในภูมิประเทศแบบทุ่งสลับป่าใช้
ความละเอียดสูง เพราะกลิ่นสามารถกระจายและจางลงตามลมและความชื้น
เช้าวันนั้น สุนัขดมกลิ่นหยุดนิ่งกะทันหัน มันก้มจมูกต่ำแล้วขยับช้า ๆ เหมือนกำลังจับเส้นด้าย
บางเฉียบในอากาศ ทีมค้นหาเดินตามอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าแทบไร้เสียง ไม่ไกลจากแนว
พุ่มไม้หนาทึบ มีแอ่งดินที่ยุบตัวลงไป กลายเป็นหลุมลึกซ่อนอยู่ใต้กิ่งไม้และโคลนแข็ง
แซมอยู่ที่นั่น
ร่างของเขาเปื้อนโคลนจนแทบแยกสีขนเดิมไม่ออก เขาผอมจนเห็นโครงกระดูก ดวงตาเปิดค้าง
แต่เหม่อลอย ร่างกายแทบขยับไม่ได้ โคลนรอบตัวแข็งเหมือนปูน ยึดเขาไว้กับพื้น
ทันทีที่เงาคนปรากฏบนขอบหลุม หางของเขากระดิกเพียงเล็กน้อย การตอบสนองนั้นเบาบางแต่
ชัดเจนว่าเขารับรู้
ทีมกู้ภัยรีบลงไปขุดโคลนด้วยมือเปล่า ดึงกิ่งไม้ออกทีละชิ้น ใช้เสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างที่สั่นเทา
เสียงเรียกชื่อดังซ้ำ ๆ ในพื้นที่แคบ ๆ ลมหายใจของเขายังอุ่นอยู่ แม้จะตื้นและอ่อนแรง
เขาถูกยกขึ้นจากหลุมหลังจากติดอยู่ในนั้นหลายสัปดาห์
ข้อมูลจากสัตวแพทย์ที่รับดูแลภายหลังระบุว่า แซมอยู่ในภาวะขาดสารอาหารขั้นรุนแรง กล้ามเนื้อลีบ
และมีภาวะอ่อนแรงทั่วร่างกาย แต่กระดูกหลักยังคงสภาพดี การรักษาเริ่มจากการให้อาหารเหลว
ปริมาณน้อยเป็นช่วง ๆ เพื่อป้องกันภาวะรีฟีดดิงซินโดรม (Refeeding Syndrome) หรือกลุ่มอาการ
ที่ร่างกายช็อกจากการได้รับสารอาหารเร็วเกินไปหลังอดอาหารนาน
เขาต้องทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นกำลังขา ค่อย ๆ เพิ่มน้ำหนักอย่างระมัดระวัง
กรณีของแซมถูกสื่อท้องถิ่นในอังกฤษรายงานว่าเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ค้นหาสัตว์เลี้ยงที่ยาวนานและ
ยากลำบากที่สุดเคสหนึ่งในพื้นที่ชนบทของเชสเชียร์ ตัวเลข 64 วันกลายเป็นสัญลักษณ์ของ
ความอดทนทั้งจากสัตว์และเจ้าของ
ผู้เชี่ยวชาญด้านการค้นหาสัตว์ในสหราชอาณาจักร (United Kingdom) อธิบายว่า สุนัขที่หลงทาง
หลังอุบัติเหตุมีแนวโน้มซ่อนตัวเงียบ ไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียก การใช้สุนัขดมกลิ่นจึงมี
ประสิทธิภาพมากกว่าการค้นหาแบบตะโกนเรียกเพียงอย่างเดียว เคสนี้ถูกยกเป็นกรณีศึกษา
ในอาสาสมัครกู้ภัยสัตว์หลายกลุ่ม
หลังการฟื้นตัว แซมกลับมาเดินได้ น้ำหนักค่อย ๆ เพิ่มขึ้น และใช้ชีวิตต่อกับครอบครัวที่เฝ้า
ตามหาเขาอย่างต่อเนื่องตลอด 2 เดือนกว่า
เหตุการณ์นี้ยังสะท้อนสภาพภูมิประเทศของชนบทอังกฤษ ซึ่งมีพื้นที่ดินอ่อนและหลุมยุบตาม
ธรรมชาติในบางจุด โดยเฉพาะในเขตเกษตรกรรมที่มีการเปลี่ยนแปลงชั้นดิน การสำรวจของ
หน่วยงานท้องถิ่นในหลายมณฑลระบุว่าหลุมขนาดเล็กสามารถถูกพุ่มไม้ปกคลุมจนแทบมอง
ไม่เห็น ทำให้สัตว์หรือแม้แต่คนเสี่ยงตกลงไปโดยไม่ทันสังเกต
เรื่องของแซมจึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความผูกพัน แต่ยังเป็นบทเรียนด้านความปลอดภัย
การค้นหา และการดูแลหลังเกิดเหตุ
หลายครอบครัวในอังกฤษหันมาให้ความสำคัญกับไมโครชิป (Microchip) และปลอกคอระบุ
ข้อมูล ชัดเจนมากขึ้น หลังเหตุการณ์นี้ถูกเผยแพร่ เพราะในภาวะตกใจ สุนัขอาจวิ่งไกลเกินกว่า
ที่เจ้าของคาดคิด
64 วันที่หลุมโคลนพรากเขาไปจากบ้าน ไม่ได้ทำให้สายใยระหว่างเขากับครอบครัวขาดลง
ตรงกันข้าม มันทำให้เรื่องราวนี้ถูกเล่าซ้ำในชุมชนกู้ภัยสัตว์ทั่วประเทศ
แซมรอดชีวิตจากอุบัติเหตุ ความหนาว ความหิว และความโดดเดี่ยว ด้วยสัญชาตญาณที่ผลักดัน
ให้เขายังหายใจต่อไป และในเช้าวันที่จมูกของสุนัขตำรวจจับกลิ่นเบาบางนั้นได้ เส้นด้ายเล็ก ๆ
ของความหวัง ก็ถูกดึงขึ้นมาจากโคลนอีกครั้ง
Cr : เพื่อนใน เฟชบุ๊ค
#อ่านเถอะเชื่อผม #ขอคนละไลค์ #ไม่เลื่อนผ่าน #เรื่องราวที่น่าสนใจ
#Sam #สุนัขหาย #64วัน #Cheshire #Crewe #UnitedKingdom
#กู้ภัยสัตว์ #เรื่องจริง
( 14 )
ตลอดระยะเวลา 3 ปี ทุกวันเขาโอนเงิน 10 เปโซ “โดยตั้งใจให้เหมือนเป็นความผิดพลาด”
ไปยังบัญชีเดิม ธนาคารคิดว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ และเกือบจะระงับบัญชีของเขา
แต่เมื่อพวกเขาค้นพบเหตุผลที่แท้จริง ทุกคนก็เงียบงันกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีก่อน
เช้าวันนั้น เช่นเดียวกับทุกเช้าในช่วงกว่าสามปีที่ผ่านมา ดอน เออร์เนสโต นั่งลงที่ขอบเตียง
ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น เขาไม่ต้องการนาฬิกาปลุก ในวัยของเขา ร่างกายตื่นขึ้นเอง ราวกับ
ยังมีบางอย่างที่ต้องทำให้เสร็จ และไม่อาจเลื่อนออกไปได้
เขาเปิดโคมไฟดวงเล็ก ค่อย ๆ สวมแว่นตา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันใช้เวลา
นิดหน่อย นิ้วมือของเขาไม่ว่องไวเหมือนเมื่อก่อน แต่ยังจำลำดับขั้นตอนทั้งหมดได้ขึ้นใจ
เปิดแอป ค้นหารายชื่อ พิมพ์จำนวนเงิน 10.00 เปโซ ไม่มากกว่านั้น ไม่น้อยกว่านั้น
เขาตรวจสอบสองครั้งเสมอ แล้วกด “ส่ง” เวลา 7:12 น. ตรง เรียบร้อยแล้ว เขาพึมพำ
ราวกับมีใครบางคนกำลังฟังอยู่ หลังจากนั้นเขาไปที่ครัว ต้มน้ำ และเริ่มต้นวันใหม่ด้วย
ความสงบของคนที่ได้ทำสิ่งสำคัญสำเร็จแล้ว
อีกมุมหนึ่งของเมือง เช้าวันเดียวกันนั้น ระบบของธนาคารขึ้นแจ้งเตือนอีกครั้ง
การโอนซ้ำ จำนวนเงินเท่าเดิม เวลาเดิม มากกว่า 1,100 รายการที่เหมือนกันทุกประการ
อีกแล้ว คุณลุงสิบเปโซ มาเรียนา เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบพูดพลางมองหน้าจอ
นี่มันเหมือนบั๊กของระบบเลยนะ เพื่อนร่วมงานตอบ ไม่มีใครทำแบบนี้ด้วยตัวเองหรอก
แต่มันไม่ใช่ความผิดพลาด ทุกรายการมีลายนิ้วมือดิจิทัล มีการยืนยัน มีการรับรอง
มีใคร บางคนทำมัน ทุกวัน สองวันต่อมา พวกเขาโทรหาดอน เออร์เนสโต
คุณลุงครับ เราขอให้คุณมาที่สาขาเพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวผิดปกติในบัญชีของคุณ
เขาคิดว่าอาจทำอะไรผิดไป จึงใส่เสื้อเชิ้ตตัวดีที่สุด ตัวเดียวกับที่ใส่ในโอกาสสำคัญ และ
พกแฟ้มพลาสติกที่เก็บเอกสารซึ่งแทบไม่เคยมีใครขอดู
เขามาตรงเวลา
นั่งลงตรงหน้ามาเรียนา ซึ่งตอนนี้ไม่ได้มองเห็นแค่หมายเลขลูกค้าอีกต่อไป
แต่เป็นชายร่างผอม ผมขาวโพลน ยิ้มอย่างสุภาพปนประหม่าแบบคนรุ่นเก่า
คุณลุงเออร์เนสโตคะ เธอเริ่ม เราตรวจพบว่าคุณโอนเงินวันละสิบเปโซมาหลายปีแล้ว
เราอยากแน่ใจว่าไม่ใช่การฉ้อโกงหรือความผิดพลาเขาฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าช้า ๆ
แล้วถามคำถามหนึ่งที่ทำให้ทุกคนชะงัก
ถ้าผมหยุดทำ… มันจะหายไปไหม?
หายไปอะไรคะ? มาเรียนาถาม ดอน เออร์เนสโตเปิดแฟ้ม หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับเป็น
สี่ทบ สีเหลืองเก่า เปราะบางราวแผ่นแป้งตอร์ติญาสด เขาคลี่มันอย่างระมัดระวังบนโต๊ะ
เป็นกระดาษจากสมุดโน้ต เขียนด้วยลายมือ หมึกสีน้ำเงินที่แทบเลือนหาย
ข้อความเขียนว่า
“อาหารจานเดียว 10 เปโซ เมื่อไหร่ที่คุณไหว ค่อยจ่าย ถ้าไม่ไหว ก็ไม่เป็นไร”
ด้านล่างมีลายเซ็นที่อ่านไม่ออก
คือปี 1994 ดอน เออร์เนสโตกล่าว ทั้งห้องเงียบกริบ
ตอนนั้นผมทำงานก่อสร้าง เราถูกยกเลิกสัญญา หลายสัปดาห์ที่ลำบาก… ลำบากมาก
มีวันหนึ่งที่ผมไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อทาโก้ เดินหางานหลายช่วงตึก ไม่มีใครต้องการ
ผู้ช่วยเลย ไม่มีใครเลย เขาขยับแว่น ผมเข้าไปในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ไม่ได้ถาม
ราคาด้วยซ้ำ แค่… ถามว่าจะขอติดหนี้ได้ไหม เขาหายใจลึก ราวกับยังได้กลิ่นร้านในวันนั้น
เจ้าของร้านบอกผมว่า “นั่งก่อนเถอะ ความหิวไม่รอการคิดบัญชี” มาเรียนารู้สึกจุกที่คอ
แต่ไม่พูดอะไร ดอน เออร์เนสโตเล่าต่อ ผมกินช้า ๆ เพราะเมื่อคุณไม่รู้ว่าจะได้กินอีกเมื่อไหร่
การเคี้ยวมันจะต่างออกไป… เหมือนอยากให้มันอยู่นานขึ้น เขายิ้มบาง ๆ
ตอนกินเสร็จ ผมบอกว่าไม่รู้ว่าจะหาเงินมาจ่ายได้เมื่อไหร่ เขาตอบว่า
“งั้นก็จ่ายตอนที่ชีวิตคุณไม่เจ็บปวดแล้วก็พอ”
วันถัดมา ดอน เออร์เนสโตต้องย้ายไปอีกเมือง จากนั้นก็หลายปี งาน ครอบครัว
หนี้สิน การสูญเสีย
ชีวิตดำเนินไป
ผมกลับมาอีกทีนานมากแล้ว เขากล่าว แต่ร้านนั้นไม่อยู่แล้ว เขาบอกว่าเจ้าของเสียชีวิตไปแล้ว
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แต่หนี้นั้น… ยังอยู่กับผม แล้วทำไมถึงเริ่มตอนนี้คะ? มาเรียนาถามเบา ๆ
ดอน เออร์เนสโตหยิบโทรศัพท์เก่าของเขา หลานผมสอนใช้มันเมื่อสองสามปีก่อน บอกว่า
ทุกอย่างจ่ายผ่านการโอนได้แล้ว ผมเลยคิดว่า… บางทีบัญชีของครอบครัวเขาอาจยังมีอยู่
เขาหามันจนเจอ แล้วก็เริ่มโอน วันละสิบเปโซ เขาพูด เหมือนมื้ออาหารวันนั้น
แต่คุณลุงคะ พนักงานอีกคนแทรก คุณจ่ายเกินราคามื้ออาหารไปมากแล้วนะคะ
เขาส่ายหน้า ผมไม่ได้จ่ายค่าอาหาร เขามองกระดาษอีกครั้ง ผมกำลังจ่ายค่าความเมตตา
ธนาคารติดต่อตามหาเจ้าของบัญชีผู้รับ เธอชื่อ ลอร่า ลูกสาวของเจ้าของร้านอาหารในอดีต
เมื่อเธอได้รับคำอธิบายเรื่องทั้งหมด เธอยืนนิ่งงัน… ลอร่ายืนนิ่งอยู่นานมาก
เธอขอสำเนาใบนั้นจากธนาคาร กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่พ่อของเธอเคยเขียนไว้เมื่อปี 1994
เธอมองลายมือที่คุ้นตา
ลายมือที่เคยเขียนเมนู เขียนรายการซื้อของ เขียนโน้ตสั้น ๆ แปะไว้หน้าตู้เย็น เธอจำได้ดีว่า
พ่อของเธอเป็นคนแบบนั้น คนที่มักพูดว่า “ถ้าเรายังมีพอกิน ก็แบ่งให้คนที่ยังไม่มี”
เธอไม่เคยรู้เลยว่า หนึ่งในมื้ออาหารธรรมดา ๆ วันนั้น จะถูกใครบางคนเก็บไว้ในหัวใจ
นานถึงสามสิบปี ลอร่าขอพบดอน เออร์เนสโต วันนั้น เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดิมอีกครั้ง
เมื่อทั้งสองคนนั่งตรงกัน เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นคืนให้เขา
พ่อฉันคงดีใจมาก เธอพูดเสียงสั่น ที่รู้ว่าเขาไม่ได้แค่ให้อาหาร แต่ให้ความหวัง
ดอน เออร์เนสโตยิ้มดวงตาเขาแดงเรื่อ ลอร่าบอกเขาว่า เงินทั้งหมดที่โอนมา เธอจะ
ไม่เก็บไว้ใช้ส่วนตัว เธอตั้งใจจะนำมันไปตั้ง “กองทุนอาหาร” เล็ก ๆ
หน้าร้านใหม่ของเธอ ……ใช่………
เธอเปิดร้านอาหารอีกครั้ง ในชื่อเดียวกับร้านของพ่อ และที่หน้าร้าน มีป้ายเล็ก ๆ
เขียนว่า “ถ้าวันนี้คุณยังจ่ายไม่ได้ นั่งก่อนเถอะ ความหิวไม่รอการคิดบัญชี”
ดอน เออร์เนสโตยังคงโอนเงิน 10 เปโซอยู่พักหนึ่ง แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้โอนไปเพราะเป็นหนี้
เขาโอนในฐานะคนหนึ่ง ที่กำลังช่วยให้มื้ออาหารของใครอีกหลายคน เกิดขึ้นจริง
วันหนึ่ง ลอร่าโทรหาเขา พอแล้วค่ะ คุณลุง ตอนนี้… มันงอกเงยแล้ว
เขาหยุดโอนในเช้าวันถัดมา
เวลา 7:12 น. เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขาไม่ได้เปิดแอปธนาคาร
เขานั่งเงียบ ๆ ริมเตียง แล้วพึมพำเบา ๆ "เรียบร้อยแล้ว" หนี้ค่าอาหารมื้อหนึ่ง
อาจมีราคาแค่สิบเปโซ
แต่ความเมตตา บางครั้ง ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ในการตอบแทน
Relatos del Corazón Azteca
Ramet Tanawangsre ถอดความ
ตลอดระยะเวลา 3 ปี ทุกวันเขาโอนเงิน 10 เปโซ “โดยตั้งใจให้เหมือนเป็นความผิดพลาด”
ไปยังบัญชีเดิม ธนาคารคิดว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ และเกือบจะระงับบัญชีของเขา
แต่เมื่อพวกเขาค้นพบเหตุผลที่แท้จริง ทุกคนก็เงียบงันกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 ปีก่อน
เช้าวันนั้น เช่นเดียวกับทุกเช้าในช่วงกว่าสามปีที่ผ่านมา ดอน เออร์เนสโต นั่งลงที่ขอบเตียง
ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น เขาไม่ต้องการนาฬิกาปลุก ในวัยของเขา ร่างกายตื่นขึ้นเอง ราวกับ
ยังมีบางอย่างที่ต้องทำให้เสร็จ และไม่อาจเลื่อนออกไปได้
เขาเปิดโคมไฟดวงเล็ก ค่อย ๆ สวมแว่นตา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันใช้เวลา
นิดหน่อย นิ้วมือของเขาไม่ว่องไวเหมือนเมื่อก่อน แต่ยังจำลำดับขั้นตอนทั้งหมดได้ขึ้นใจ
เปิดแอป ค้นหารายชื่อ พิมพ์จำนวนเงิน 10.00 เปโซ ไม่มากกว่านั้น ไม่น้อยกว่านั้น
เขาตรวจสอบสองครั้งเสมอ แล้วกด “ส่ง” เวลา 7:12 น. ตรง เรียบร้อยแล้ว เขาพึมพำ
ราวกับมีใครบางคนกำลังฟังอยู่ หลังจากนั้นเขาไปที่ครัว ต้มน้ำ และเริ่มต้นวันใหม่ด้วย
ความสงบของคนที่ได้ทำสิ่งสำคัญสำเร็จแล้ว
อีกมุมหนึ่งของเมือง เช้าวันเดียวกันนั้น ระบบของธนาคารขึ้นแจ้งเตือนอีกครั้ง
การโอนซ้ำ จำนวนเงินเท่าเดิม เวลาเดิม มากกว่า 1,100 รายการที่เหมือนกันทุกประการ
อีกแล้ว คุณลุงสิบเปโซ มาเรียนา เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบพูดพลางมองหน้าจอ
นี่มันเหมือนบั๊กของระบบเลยนะ เพื่อนร่วมงานตอบ ไม่มีใครทำแบบนี้ด้วยตัวเองหรอก
แต่มันไม่ใช่ความผิดพลาด ทุกรายการมีลายนิ้วมือดิจิทัล มีการยืนยัน มีการรับรอง
มีใคร บางคนทำมัน ทุกวัน สองวันต่อมา พวกเขาโทรหาดอน เออร์เนสโต
คุณลุงครับ เราขอให้คุณมาที่สาขาเพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวผิดปกติในบัญชีของคุณ
เขาคิดว่าอาจทำอะไรผิดไป จึงใส่เสื้อเชิ้ตตัวดีที่สุด ตัวเดียวกับที่ใส่ในโอกาสสำคัญ และ
พกแฟ้มพลาสติกที่เก็บเอกสารซึ่งแทบไม่เคยมีใครขอดู
เขามาตรงเวลา
นั่งลงตรงหน้ามาเรียนา ซึ่งตอนนี้ไม่ได้มองเห็นแค่หมายเลขลูกค้าอีกต่อไป
แต่เป็นชายร่างผอม ผมขาวโพลน ยิ้มอย่างสุภาพปนประหม่าแบบคนรุ่นเก่า
คุณลุงเออร์เนสโตคะ เธอเริ่ม เราตรวจพบว่าคุณโอนเงินวันละสิบเปโซมาหลายปีแล้ว
เราอยากแน่ใจว่าไม่ใช่การฉ้อโกงหรือความผิดพลาเขาฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าช้า ๆ
แล้วถามคำถามหนึ่งที่ทำให้ทุกคนชะงัก
ถ้าผมหยุดทำ… มันจะหายไปไหม?
หายไปอะไรคะ? มาเรียนาถาม ดอน เออร์เนสโตเปิดแฟ้ม หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับเป็น
สี่ทบ สีเหลืองเก่า เปราะบางราวแผ่นแป้งตอร์ติญาสด เขาคลี่มันอย่างระมัดระวังบนโต๊ะ
เป็นกระดาษจากสมุดโน้ต เขียนด้วยลายมือ หมึกสีน้ำเงินที่แทบเลือนหาย
ข้อความเขียนว่า
“อาหารจานเดียว 10 เปโซ เมื่อไหร่ที่คุณไหว ค่อยจ่าย ถ้าไม่ไหว ก็ไม่เป็นไร”
ด้านล่างมีลายเซ็นที่อ่านไม่ออก
คือปี 1994 ดอน เออร์เนสโตกล่าว ทั้งห้องเงียบกริบ
ตอนนั้นผมทำงานก่อสร้าง เราถูกยกเลิกสัญญา หลายสัปดาห์ที่ลำบาก… ลำบากมาก
มีวันหนึ่งที่ผมไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อทาโก้ เดินหางานหลายช่วงตึก ไม่มีใครต้องการ
ผู้ช่วยเลย ไม่มีใครเลย เขาขยับแว่น ผมเข้าไปในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ไม่ได้ถาม
ราคาด้วยซ้ำ แค่… ถามว่าจะขอติดหนี้ได้ไหม เขาหายใจลึก ราวกับยังได้กลิ่นร้านในวันนั้น
เจ้าของร้านบอกผมว่า “นั่งก่อนเถอะ ความหิวไม่รอการคิดบัญชี” มาเรียนารู้สึกจุกที่คอ
แต่ไม่พูดอะไร ดอน เออร์เนสโตเล่าต่อ ผมกินช้า ๆ เพราะเมื่อคุณไม่รู้ว่าจะได้กินอีกเมื่อไหร่
การเคี้ยวมันจะต่างออกไป… เหมือนอยากให้มันอยู่นานขึ้น เขายิ้มบาง ๆ
ตอนกินเสร็จ ผมบอกว่าไม่รู้ว่าจะหาเงินมาจ่ายได้เมื่อไหร่ เขาตอบว่า
“งั้นก็จ่ายตอนที่ชีวิตคุณไม่เจ็บปวดแล้วก็พอ”
วันถัดมา ดอน เออร์เนสโตต้องย้ายไปอีกเมือง จากนั้นก็หลายปี งาน ครอบครัว
หนี้สิน การสูญเสีย
ชีวิตดำเนินไป
ผมกลับมาอีกทีนานมากแล้ว เขากล่าว แต่ร้านนั้นไม่อยู่แล้ว เขาบอกว่าเจ้าของเสียชีวิตไปแล้ว
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แต่หนี้นั้น… ยังอยู่กับผม แล้วทำไมถึงเริ่มตอนนี้คะ? มาเรียนาถามเบา ๆ
ดอน เออร์เนสโตหยิบโทรศัพท์เก่าของเขา หลานผมสอนใช้มันเมื่อสองสามปีก่อน บอกว่า
ทุกอย่างจ่ายผ่านการโอนได้แล้ว ผมเลยคิดว่า… บางทีบัญชีของครอบครัวเขาอาจยังมีอยู่
เขาหามันจนเจอ แล้วก็เริ่มโอน วันละสิบเปโซ เขาพูด เหมือนมื้ออาหารวันนั้น
แต่คุณลุงคะ พนักงานอีกคนแทรก คุณจ่ายเกินราคามื้ออาหารไปมากแล้วนะคะ
เขาส่ายหน้า ผมไม่ได้จ่ายค่าอาหาร เขามองกระดาษอีกครั้ง ผมกำลังจ่ายค่าความเมตตา
ธนาคารติดต่อตามหาเจ้าของบัญชีผู้รับ เธอชื่อ ลอร่า ลูกสาวของเจ้าของร้านอาหารในอดีต
เมื่อเธอได้รับคำอธิบายเรื่องทั้งหมด เธอยืนนิ่งงัน… ลอร่ายืนนิ่งอยู่นานมาก
เธอขอสำเนาใบนั้นจากธนาคาร กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่พ่อของเธอเคยเขียนไว้เมื่อปี 1994
เธอมองลายมือที่คุ้นตา
ลายมือที่เคยเขียนเมนู เขียนรายการซื้อของ เขียนโน้ตสั้น ๆ แปะไว้หน้าตู้เย็น เธอจำได้ดีว่า
พ่อของเธอเป็นคนแบบนั้น คนที่มักพูดว่า “ถ้าเรายังมีพอกิน ก็แบ่งให้คนที่ยังไม่มี”
เธอไม่เคยรู้เลยว่า หนึ่งในมื้ออาหารธรรมดา ๆ วันนั้น จะถูกใครบางคนเก็บไว้ในหัวใจ
นานถึงสามสิบปี ลอร่าขอพบดอน เออร์เนสโต วันนั้น เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดิมอีกครั้ง
เมื่อทั้งสองคนนั่งตรงกัน เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นคืนให้เขา
พ่อฉันคงดีใจมาก เธอพูดเสียงสั่น ที่รู้ว่าเขาไม่ได้แค่ให้อาหาร แต่ให้ความหวัง
ดอน เออร์เนสโตยิ้มดวงตาเขาแดงเรื่อ ลอร่าบอกเขาว่า เงินทั้งหมดที่โอนมา เธอจะ
ไม่เก็บไว้ใช้ส่วนตัว เธอตั้งใจจะนำมันไปตั้ง “กองทุนอาหาร” เล็ก ๆ
หน้าร้านใหม่ของเธอ ……ใช่………
เธอเปิดร้านอาหารอีกครั้ง ในชื่อเดียวกับร้านของพ่อ และที่หน้าร้าน มีป้ายเล็ก ๆ
เขียนว่า “ถ้าวันนี้คุณยังจ่ายไม่ได้ นั่งก่อนเถอะ ความหิวไม่รอการคิดบัญชี”
ดอน เออร์เนสโตยังคงโอนเงิน 10 เปโซอยู่พักหนึ่ง แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้โอนไปเพราะเป็นหนี้
เขาโอนในฐานะคนหนึ่ง ที่กำลังช่วยให้มื้ออาหารของใครอีกหลายคน เกิดขึ้นจริง
วันหนึ่ง ลอร่าโทรหาเขา พอแล้วค่ะ คุณลุง ตอนนี้… มันงอกเงยแล้ว
เขาหยุดโอนในเช้าวันถัดมา
เวลา 7:12 น. เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขาไม่ได้เปิดแอปธนาคาร
เขานั่งเงียบ ๆ ริมเตียง แล้วพึมพำเบา ๆ "เรียบร้อยแล้ว" หนี้ค่าอาหารมื้อหนึ่ง
อาจมีราคาแค่สิบเปโซ
แต่ความเมตตา บางครั้ง ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ในการตอบแทน
Relatos del Corazón Azteca
Ramet Tanawangsre ถอดความ
( 15 )
ทุกเช้าวันจันทร์ ภาพที่นักท่องเที่ยวไม่ค่อยได้เห็นจะเกิดขึ้นที่น้ำพุเทรวี ใจกลางกรุงโรม
ภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่ตำรวจ สายน้ำใสจะถูกปิดชั่วคราว คนงานก้าวลงสู่แอ่งหินอ่อน
เก่าแก่ พร้อมอุปกรณ์เฉพาะทาง ค่อย ๆ รวบรวมเหรียญที่กองอยู่ใต้น้ำอย่างระมัดระวัง
ดูดขึ้นมาโดยไม่ให้กระทบผิวหินประวัติศาสตร์แม้แต่น้อย
ถุงเหรียญที่ชุ่มน้ำ หนักอึ้ง ถูกผนึกและส่งต่อไปยังสถานที่จัดเก็บอย่างปลอดภัย
ในแต่ละปี มีเงินจากน้ำพุแห่งนี้ราว 1.5 ล้านยูโร และเงินจำนวนนี้ไม่ได้เข้าสู่งบประมาณทั่วไป
ของเมืองเลย หากถูกมอบทั้งหมดให้กับองค์กรคาริตัส เพื่อนำไปสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ต
การกุศลและโครงการช่วยเหลือผู้ประสบความยากลำบาก
ที่ศูนย์คัดแยก เหรียญทุกเหรียญจะถูกล้าง ทำให้แห้ง และแยกตามมูลค่า ปะปนกันทั้งยูโร
ดอลลาร์ เยน ปอนด์ และสกุลเงินจากทั่วโลก ด้วยความร่วมมือกับธนาคาร เหรียญต่างประเทศ
จะถูกแลกเปลี่ยนอย่างเป็นระบบ เพื่อไม่ให้คำอธิษฐานใดสูญเปล่า แม้เป็นเหรียญเล็ก
ๆ จากอีกซีกโลก สุดท้ายก็กลายเป็นความช่วยเหลือที่จับต้องได้
บางครั้ง คนงานยังพบสิ่งของหล่นหายอยู่ก้นแอ่ง ทั้งแว่นกันแดด เครื่องประดับ หรือของ
ที่ระลึก ชิ้นเล็ก ๆ แต่สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่วัตถุเหล่านั้น หากคือท่าทีเล็ก ๆ แห่งความหวัง
นับพันนับหมื่น ครั้งที่ถูกโยนลงมา
ตำนานของน้ำพุเทรวีนั้นเรียบง่าย โยนเหรียญหนึ่งเหรียญข้ามไหล่ซ้ายด้วยมือขวา แล้วคุณ
จะได้กลับมาเยือนโรมอีกครั้ง สองเหรียญหมายถึงความรัก สามเหรียญสื่อถึงการแต่งงาน
ทุกวัน นักเดินทางจากทั่วโลกทำตามธรรมเนียมนี้ โดยแทบไม่เคยคิดเลยว่าเงินของตน
จะไปจบลงที่ใด จริงๆ แล้วมันไปอยู่บนโต๊ะอาหารของใครบางคน
ซูเปอร์มาร์เก็ตการกุศลของคาริตัสดำเนินการไม่ต่างจากร้านขายของชำทั่วไป ต่างกันเพียง
ไม่มีเงินสด ครอบครัวที่ได้รับสิทธิ์จะมีบัตรพิเศษ ใช้เลือกสิ่งจำเป็นด้วยตัวเอง ทั้งอาหาร
ของใช้ส่วนตัว ของสำหรับเด็กอ่อน นี่ไม่ใช่แค่การบริจาค หากคือการคืนศักดิ์ศรีและ
ทางเลือกให้ผู้คน
กองทุนจากเหรียญเหล่านั้นยังสนับสนุนที่พักพิง บริการสังคม และโครงการช่วยเหลือให้ผู้คน
กลับเข้าสู่ตลาดแรงงาน เหรียญเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงน้ำพร้อมเสียงกระซิบขอพร จึงค่อย ๆ
แปรเปลี่ยนเป็นแรงพยุงในวันที่ใครบางคนกำลังล้ม
ในอดีต เคยมีผู้ลักลอบขโมยเหรียญยามค่ำคืนด้วยแม่เหล็กหรือแหดัก แต่ปัจจุบัน พื้นที่นี้
ได้รับการเฝ้าระวังตลอด 24 ชั่วโมง และการกระทำเช่นนั้นถือเป็นความผิดทางกฎหมาย
น้ำพุเทรวี ผลงานชิ้นเอกของนิโคลา ซัลวี (Nicola Salvi) ซึ่งรับน้ำจากท่อส่งน้ำโบราณ
อควา เวอร์โก ได้หล่อเลี้ยงกรุงโรมด้วยสายน้ำบริสุทธิ์มาหลายศตวรรษ วันนี้ มันหล่อเลี้ยง
บางสิ่งมากกว่านั้น มันหล่อเลี้ยงความหวัง
เหรียญหนึ่งเหรียญ คำอธิษฐานเบา ๆ
และที่ไหนสักแห่งในเมืองเดียวกัน ชีวิตของใครบางคนค่อย ๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
ครั้งหน้า หากคุณยืนอยู่เบื้องหน้าน้ำพุเทรวี ลองนึกถึงปลายทางของเหรียญเล็ก ๆ ในมือคุณ
เพราะบางครั้ง การโยนเหรียญเพียงครั้งเดียว อาจมีความหมายมากกว่าที่เราคิด
Faces & Facts
เจาะเวลาหาอดีต
ทุกเช้าวันจันทร์ ภาพที่นักท่องเที่ยวไม่ค่อยได้เห็นจะเกิดขึ้นที่น้ำพุเทรวี ใจกลางกรุงโรม
ภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่ตำรวจ สายน้ำใสจะถูกปิดชั่วคราว คนงานก้าวลงสู่แอ่งหินอ่อน
เก่าแก่ พร้อมอุปกรณ์เฉพาะทาง ค่อย ๆ รวบรวมเหรียญที่กองอยู่ใต้น้ำอย่างระมัดระวัง
ดูดขึ้นมาโดยไม่ให้กระทบผิวหินประวัติศาสตร์แม้แต่น้อย
ถุงเหรียญที่ชุ่มน้ำ หนักอึ้ง ถูกผนึกและส่งต่อไปยังสถานที่จัดเก็บอย่างปลอดภัย
ในแต่ละปี มีเงินจากน้ำพุแห่งนี้ราว 1.5 ล้านยูโร และเงินจำนวนนี้ไม่ได้เข้าสู่งบประมาณทั่วไป
ของเมืองเลย หากถูกมอบทั้งหมดให้กับองค์กรคาริตัส เพื่อนำไปสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ต
การกุศลและโครงการช่วยเหลือผู้ประสบความยากลำบาก
ที่ศูนย์คัดแยก เหรียญทุกเหรียญจะถูกล้าง ทำให้แห้ง และแยกตามมูลค่า ปะปนกันทั้งยูโร
ดอลลาร์ เยน ปอนด์ และสกุลเงินจากทั่วโลก ด้วยความร่วมมือกับธนาคาร เหรียญต่างประเทศ
จะถูกแลกเปลี่ยนอย่างเป็นระบบ เพื่อไม่ให้คำอธิษฐานใดสูญเปล่า แม้เป็นเหรียญเล็ก
ๆ จากอีกซีกโลก สุดท้ายก็กลายเป็นความช่วยเหลือที่จับต้องได้
บางครั้ง คนงานยังพบสิ่งของหล่นหายอยู่ก้นแอ่ง ทั้งแว่นกันแดด เครื่องประดับ หรือของ
ที่ระลึก ชิ้นเล็ก ๆ แต่สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่วัตถุเหล่านั้น หากคือท่าทีเล็ก ๆ แห่งความหวัง
นับพันนับหมื่น ครั้งที่ถูกโยนลงมา
ตำนานของน้ำพุเทรวีนั้นเรียบง่าย โยนเหรียญหนึ่งเหรียญข้ามไหล่ซ้ายด้วยมือขวา แล้วคุณ
จะได้กลับมาเยือนโรมอีกครั้ง สองเหรียญหมายถึงความรัก สามเหรียญสื่อถึงการแต่งงาน
ทุกวัน นักเดินทางจากทั่วโลกทำตามธรรมเนียมนี้ โดยแทบไม่เคยคิดเลยว่าเงินของตน
จะไปจบลงที่ใด จริงๆ แล้วมันไปอยู่บนโต๊ะอาหารของใครบางคน
ซูเปอร์มาร์เก็ตการกุศลของคาริตัสดำเนินการไม่ต่างจากร้านขายของชำทั่วไป ต่างกันเพียง
ไม่มีเงินสด ครอบครัวที่ได้รับสิทธิ์จะมีบัตรพิเศษ ใช้เลือกสิ่งจำเป็นด้วยตัวเอง ทั้งอาหาร
ของใช้ส่วนตัว ของสำหรับเด็กอ่อน นี่ไม่ใช่แค่การบริจาค หากคือการคืนศักดิ์ศรีและ
ทางเลือกให้ผู้คน
กองทุนจากเหรียญเหล่านั้นยังสนับสนุนที่พักพิง บริการสังคม และโครงการช่วยเหลือให้ผู้คน
กลับเข้าสู่ตลาดแรงงาน เหรียญเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงน้ำพร้อมเสียงกระซิบขอพร จึงค่อย ๆ
แปรเปลี่ยนเป็นแรงพยุงในวันที่ใครบางคนกำลังล้ม
ในอดีต เคยมีผู้ลักลอบขโมยเหรียญยามค่ำคืนด้วยแม่เหล็กหรือแหดัก แต่ปัจจุบัน พื้นที่นี้
ได้รับการเฝ้าระวังตลอด 24 ชั่วโมง และการกระทำเช่นนั้นถือเป็นความผิดทางกฎหมาย
น้ำพุเทรวี ผลงานชิ้นเอกของนิโคลา ซัลวี (Nicola Salvi) ซึ่งรับน้ำจากท่อส่งน้ำโบราณ
อควา เวอร์โก ได้หล่อเลี้ยงกรุงโรมด้วยสายน้ำบริสุทธิ์มาหลายศตวรรษ วันนี้ มันหล่อเลี้ยง
บางสิ่งมากกว่านั้น มันหล่อเลี้ยงความหวัง
เหรียญหนึ่งเหรียญ คำอธิษฐานเบา ๆ
และที่ไหนสักแห่งในเมืองเดียวกัน ชีวิตของใครบางคนค่อย ๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
ครั้งหน้า หากคุณยืนอยู่เบื้องหน้าน้ำพุเทรวี ลองนึกถึงปลายทางของเหรียญเล็ก ๆ ในมือคุณ
เพราะบางครั้ง การโยนเหรียญเพียงครั้งเดียว อาจมีความหมายมากกว่าที่เราคิด
Faces & Facts
เจาะเวลาหาอดีต
( 16 )
หลายเดือนที่ผ่านมา ผู้หญิงคนหนึ่งวางอาหารไว้หน้าประตูเพื่อนบ้านชราของเธอ
เมื่อเขาเสียชีวิต ครอบครัวของเขาฝากข้อความถึงเธอว่า “คุณทำให้เขาอยากมีชีวิตอีกครั้ง”
เป็นเวลาหกเดือน ฉันวางจานอาหารไว้หน้าประตูบ้านคุณเฮนรีเกซทุกวันตอนห้าโมงเย็นตรง
ขนมปังโฮมเมดในวันจันทร์ สตูว์ในวันพุธ อะไรร้อน ๆ ที่ฉันทำด้วยมือของตัวเอง
ทุกอย่างเริ่มขึ้นบ่ายวันหนึ่งในเดือนมีนาคม เมื่อฉันเห็นเขาในโถงทางเดิน เขาผอมลงมาก
และมีแววตาเลื่อนลอยแบบคนที่เลิกคาดหวังอะไรจากชีวิตแล้ว
“คุณเฮนรีเกซ วันนี้ทานข้าวหรือยังคะ?” ฉันถาม
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “จะสำคัญอะไรล่ะ” เขาพึมพำ ก่อนปิดประตูเบา ๆ
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเพราะภาพดวงตาว่างเปล่านั้น วันถัดมาฉันทำซุปถั่วเลนทิลกับขนมปังอบใหม่
เคาะประตู ไม่มีเสียงตอบ ฉันวางจานไว้พร้อมโน้ตว่า “จากเพื่อนบ้านห้อง 3B ทานให้อร่อยนะคะ”
หลายสัปดาห์ไม่มีคำตอบ แต่ทุกเช้าฉันพบจานเปล่าวางหน้าประตู ล้างสะอาดและเช็ดแห้งแล้ว
วันหนึ่งมีโน้ตวางบนจานว่า “ขอบคุณ หลายปีแล้วที่อาหารไม่มีรสชาติสำหรับผม”
หลังจากนั้น เราเริ่มแลกเปลี่ยนข้อความเล็ก ๆ ฉันเขียนสูตรอาหารหรือมุกตลกแย่ ๆ
เขาตอบด้วยเรื่องราวสั้น ๆ สมัยเป็นช่างไม้หนุ่ม
“ภรรยาผมเคยทำสตูว์คล้ายของคุณ” เขาบอกบ่ายวันหนึ่งที่เปิดประตูคุยกัน “เธอเสียไปสามปีแล้ว
บ้านหลังนี้กลายเป็นสุสานตั้งแต่นั้น”
“บ้านมีไว้ใช้ชีวิตนะคะ ไม่ใช่ไว้จดจำสิ่งที่จากไปแล้ว” ฉันตอบ
เขายิ้มบาง ๆ เหมือนรอยยิ้มที่ไม่ได้ใช้นาน “คุณทำให้ผมเชื่อว่ายังมีคนดีอยู่ในโลก”
เดือนผ่านไป เขาเปิดประตูบ่อยขึ้น บางครั้งเราคุยกันสิบหรือสิบห้านาที เขาเล่าเรื่องลูกสาวที่อยู่ไกล
เรื่องเฟอร์นิเจอร์ที่สร้างมาทั้งชีวิต และความเงียบของวัยชราที่หนักหนากว่าภาระใด ๆ
“ผมเคยตัดสินใจแล้วว่าอยู่ต่อไปก็ไร้ค่า” เขาสารภาพวันหนึ่งในเดือนสิงหาคม “แต่แล้วคุณก็มา
พร้อมจานอาหารและโน้ตตลก ๆ ของคุณ ผมเลยคิดว่า บางทีผมอาจอยู่ต่ออีกสักวัน”
“ฉันดีใจที่คุณเลือกอยู่ต่อค่ะ”
“ผมก็ดีใจเหมือนกัน ลูกสาว”
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขาคือวันอังคาร ฉันเอาเอมปานาดาไปให้
“อร่อยมาก” เขาพูดตาเป็นประกาย “คุณมีพรสวรรค์นะ ไม่ใช่แค่ทำอาหาร
แต่ทำให้คนรู้สึกว่ามีคนมองเห็นเขา” สองวันต่อมา มีรถพยาบาลจอดหน้าอาคาร
สัปดาห์ถัดมา ผู้หญิงวัยประมาณห้าสิบปีมาเคาะประตูฉัน ตาเธอบวมแดง
“คุณคือเพื่อนบ้านห้อง 3B ใช่ไหมคะ?” “ใช่ค่ะ...” “ฉันมาริอานา ลูกสาวของพ่อ”
เธอยื่นซองจดหมายมือสั่น “เราพบสิ่งนี้ในของของเขา มีชื่อคุณอยู่”
ข้างในคือโน้ตลายมือสั่นของคุณเฮนรีเกซ
“ถึงเพื่อนบ้านห้อง 3B
หลายปีที่ผมใช้ชีวิตในความมืด รอให้ทุกอย่างจบลง คุณมาพร้อมจานอาหารของคุณ
และเตือนผมว่ายังมีความอบอุ่นในโลก ยังมีคนจำผมได้ คุณไม่ได้ช่วยชีวิตผม แต่คุณทำให้
ผมอยากใช้ชีวิตมันอีกครั้ง ขอบคุณสำหรับทุกจาน ทุกโน้ต ทุกครั้งที่ยิ้มให้ ผมจากไปอย่างมี
ความสุขที่ได้รู้จักความดีงามเช่นนี้ ด้วยความรักตลอดไป เอดูอาร์โด เฮนรีเกซ”
มาริอานากอดฉัน เราร้องไห้กลางโถงทางเดิน
“คุณไม่รู้หรอกว่าคุณทำอะไรให้พ่อไว้บ้าง” เธอสะอื้น “ในช่วงสุดท้าย เขาพูดถึงคุณตลอด
ว่าเขารู้สึกเป็นมนุษย์อีกครั้ง ขอบคุณที่ทำให้พ่อฉันอยากมีชีวิต”
คืนนั้นฉันทำซุปถั่วเลนทิล เสิร์ฟสองจาน หนึ่งสำหรับฉัน อีกหนึ่งวางหน้าประตูห้อง 3C
ที่ว่างเปล่า พร้อมโน้ตสุดท้าย
“ลาก่อนนะคะ คุณเฮนรีเกซ เป็นเกียรติที่ได้เป็นเพื่อนบ้านของคุณ”
จานวางอยู่ตรงนั้นจนเช้า เมื่อฉันไปเก็บ พบผีเสื้อสีขาวเกาะอยู่ที่ขอบจาน กระพือปีกเบา ๆ
ก่อนบินขึ้นสู่แสงอรุณ
Gisel Dominguez
Ramet Tanawangsre ถอดความ
หลายเดือนที่ผ่านมา ผู้หญิงคนหนึ่งวางอาหารไว้หน้าประตูเพื่อนบ้านชราของเธอ
เมื่อเขาเสียชีวิต ครอบครัวของเขาฝากข้อความถึงเธอว่า “คุณทำให้เขาอยากมีชีวิตอีกครั้ง”
เป็นเวลาหกเดือน ฉันวางจานอาหารไว้หน้าประตูบ้านคุณเฮนรีเกซทุกวันตอนห้าโมงเย็นตรง
ขนมปังโฮมเมดในวันจันทร์ สตูว์ในวันพุธ อะไรร้อน ๆ ที่ฉันทำด้วยมือของตัวเอง
ทุกอย่างเริ่มขึ้นบ่ายวันหนึ่งในเดือนมีนาคม เมื่อฉันเห็นเขาในโถงทางเดิน เขาผอมลงมาก
และมีแววตาเลื่อนลอยแบบคนที่เลิกคาดหวังอะไรจากชีวิตแล้ว
“คุณเฮนรีเกซ วันนี้ทานข้าวหรือยังคะ?” ฉันถาม
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “จะสำคัญอะไรล่ะ” เขาพึมพำ ก่อนปิดประตูเบา ๆ
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเพราะภาพดวงตาว่างเปล่านั้น วันถัดมาฉันทำซุปถั่วเลนทิลกับขนมปังอบใหม่
เคาะประตู ไม่มีเสียงตอบ ฉันวางจานไว้พร้อมโน้ตว่า “จากเพื่อนบ้านห้อง 3B ทานให้อร่อยนะคะ”
หลายสัปดาห์ไม่มีคำตอบ แต่ทุกเช้าฉันพบจานเปล่าวางหน้าประตู ล้างสะอาดและเช็ดแห้งแล้ว
วันหนึ่งมีโน้ตวางบนจานว่า “ขอบคุณ หลายปีแล้วที่อาหารไม่มีรสชาติสำหรับผม”
หลังจากนั้น เราเริ่มแลกเปลี่ยนข้อความเล็ก ๆ ฉันเขียนสูตรอาหารหรือมุกตลกแย่ ๆ
เขาตอบด้วยเรื่องราวสั้น ๆ สมัยเป็นช่างไม้หนุ่ม
“ภรรยาผมเคยทำสตูว์คล้ายของคุณ” เขาบอกบ่ายวันหนึ่งที่เปิดประตูคุยกัน “เธอเสียไปสามปีแล้ว
บ้านหลังนี้กลายเป็นสุสานตั้งแต่นั้น”
“บ้านมีไว้ใช้ชีวิตนะคะ ไม่ใช่ไว้จดจำสิ่งที่จากไปแล้ว” ฉันตอบ
เขายิ้มบาง ๆ เหมือนรอยยิ้มที่ไม่ได้ใช้นาน “คุณทำให้ผมเชื่อว่ายังมีคนดีอยู่ในโลก”
เดือนผ่านไป เขาเปิดประตูบ่อยขึ้น บางครั้งเราคุยกันสิบหรือสิบห้านาที เขาเล่าเรื่องลูกสาวที่อยู่ไกล
เรื่องเฟอร์นิเจอร์ที่สร้างมาทั้งชีวิต และความเงียบของวัยชราที่หนักหนากว่าภาระใด ๆ
“ผมเคยตัดสินใจแล้วว่าอยู่ต่อไปก็ไร้ค่า” เขาสารภาพวันหนึ่งในเดือนสิงหาคม “แต่แล้วคุณก็มา
พร้อมจานอาหารและโน้ตตลก ๆ ของคุณ ผมเลยคิดว่า บางทีผมอาจอยู่ต่ออีกสักวัน”
“ฉันดีใจที่คุณเลือกอยู่ต่อค่ะ”
“ผมก็ดีใจเหมือนกัน ลูกสาว”
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขาคือวันอังคาร ฉันเอาเอมปานาดาไปให้
“อร่อยมาก” เขาพูดตาเป็นประกาย “คุณมีพรสวรรค์นะ ไม่ใช่แค่ทำอาหาร
แต่ทำให้คนรู้สึกว่ามีคนมองเห็นเขา” สองวันต่อมา มีรถพยาบาลจอดหน้าอาคาร
สัปดาห์ถัดมา ผู้หญิงวัยประมาณห้าสิบปีมาเคาะประตูฉัน ตาเธอบวมแดง
“คุณคือเพื่อนบ้านห้อง 3B ใช่ไหมคะ?” “ใช่ค่ะ...” “ฉันมาริอานา ลูกสาวของพ่อ”
เธอยื่นซองจดหมายมือสั่น “เราพบสิ่งนี้ในของของเขา มีชื่อคุณอยู่”
ข้างในคือโน้ตลายมือสั่นของคุณเฮนรีเกซ
“ถึงเพื่อนบ้านห้อง 3B
หลายปีที่ผมใช้ชีวิตในความมืด รอให้ทุกอย่างจบลง คุณมาพร้อมจานอาหารของคุณ
และเตือนผมว่ายังมีความอบอุ่นในโลก ยังมีคนจำผมได้ คุณไม่ได้ช่วยชีวิตผม แต่คุณทำให้
ผมอยากใช้ชีวิตมันอีกครั้ง ขอบคุณสำหรับทุกจาน ทุกโน้ต ทุกครั้งที่ยิ้มให้ ผมจากไปอย่างมี
ความสุขที่ได้รู้จักความดีงามเช่นนี้ ด้วยความรักตลอดไป เอดูอาร์โด เฮนรีเกซ”
มาริอานากอดฉัน เราร้องไห้กลางโถงทางเดิน
“คุณไม่รู้หรอกว่าคุณทำอะไรให้พ่อไว้บ้าง” เธอสะอื้น “ในช่วงสุดท้าย เขาพูดถึงคุณตลอด
ว่าเขารู้สึกเป็นมนุษย์อีกครั้ง ขอบคุณที่ทำให้พ่อฉันอยากมีชีวิต”
คืนนั้นฉันทำซุปถั่วเลนทิล เสิร์ฟสองจาน หนึ่งสำหรับฉัน อีกหนึ่งวางหน้าประตูห้อง 3C
ที่ว่างเปล่า พร้อมโน้ตสุดท้าย
“ลาก่อนนะคะ คุณเฮนรีเกซ เป็นเกียรติที่ได้เป็นเพื่อนบ้านของคุณ”
จานวางอยู่ตรงนั้นจนเช้า เมื่อฉันไปเก็บ พบผีเสื้อสีขาวเกาะอยู่ที่ขอบจาน กระพือปีกเบา ๆ
ก่อนบินขึ้นสู่แสงอรุณ
Gisel Dominguez
Ramet Tanawangsre ถอดความ
( 17 )
เขาเสียชีวิตใน #ห้องรมแก๊ส พร้อมเด็ก 200 คน โดยจับมือพวกเขาไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย....
ยานุช คอร์จัก (Janusz Korczak) เป็นแพทย์ผู้โด่งดังและเป็นนายทหารชาวโปแลนด์ผู้กล้าหาญ
ที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อพิสูจน์ว่าเด็กๆ คือคนที่สำคัญที่สุดในโลก
🏙🏙
นี่ไม่ใช่งานสำหรับเขา แต่มันคือภารกิจในชีวิตของเขา
ในปี 1912 เขาได้ก่อตั้งสถานที่พิเศษที่เรียกว่า บ้านเด็กกำพร้าในกรุงวอร์ซอ ซึ่งออกแบบมา
โดยเฉพาะสำหรับเด็กที่สูญเสียพ่อแม่และไม่มีใครปกป้อง เขาไม่เพียงแต่ดูแลสุขภาพของพวกเขา
เท่านั้น แต่เขายังเคารพพวกเขาในฐานะมนุษย์ที่สมบูรณ์ซึ่งมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งและความฝันที่ยิ่งใหญ่
🏙
เขายังสร้าง "สาธารณรัฐเด็ก" ขึ้นภายในบ้าน ซึ่งเด็กกำพร้ามีรัฐบาลเล็กๆ ของตัวเองและแม้กระทั่ง
ศาลของตัวเองเพื่อตัดสินข้อโต้แย้งอย่างยุติธรรม สำหรับเขาแล้ว เด็กทุกคนคือ "ของขวัญอันล้ำค่า"
และ "เปลวไฟแห่งความคิดสร้างสรรค์" ที่ผู้ใหญ่โชคดีได้ปกป้อง
เขาใช้ชีวิตโดยยึดกฎง่ายๆ แต่ทรงพลังหนึ่งข้อ: คุณยังไม่ทำเพื่อเด็กเพียงพอจนกว่าคุณจะทำ
ทุกอย่างที่คุณทำได้
เพราะเขาใช้ชีวิตตามกฎนั้น ความรับผิดชอบของเขาจึงหนักอึ้งขึ้นไปอีกเมื่อสงครามโลกครั้งที่สอง
เริ่มต้นขึ้น เมื่อการยึดครองของนาซีบังคับให้ชาวยิวต้องเข้าไปอยู่ในเขตกำแพงกั้นวอร์ซอ คอร์จัก
ได้ย้ายเด็กทั้ง 200 คนของเขาไปที่นั่นเพื่อให้อยู่ด้วยกัน ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหิวโหย
และโรคภัยไข้เจ็บ เขากลายเป็นเสาหลัก เป็นแพทย์ และเป็นโล่กำบังเดียวของพวกเขา
เขาทุ่มเททุกวันเพื่อขออาหารและยาเพื่อให้พวกเขามีชีวิตรอด เพราะคอร์จักมีชื่อเสียงและเป็นที่
เคารพนับถือ เขาจึงได้รับโอกาสหลายครั้งที่จะหลบหนีไปยังฝั่ง "ปลอดภัย" ของเมือง
และหลบซ่อน เขามฏิเสธทุกครั้ง
เขารู้ว่าหากเขาทิ้งเด็ก 200 คนเหล่านั้นเพื่อช่วยชีวิตตัวเอง ทุกสิ่งที่เขาสอนมาตลอดเกี่ยวกับ
ความภักดีและความรักจะเป็นเรื่องโกหก เขายังคงอยู่เพราะพ่อจะไม่ทิ้งลูกเมื่อพายุมาถึง
วันที่พวกเขาถูกพาตัวไปยังค่ายมรณะ ผู้คนบนถนนต่างเห็นสิ่งที่ดูเหมือนขบวนพาเหรดของ
โรงเรียน ที่มีความสุขมากกว่าขบวนที่นำไปสู่โศกนาฏกรรม คอร์จักต้องการปกป้องจิตใจ
ของเด็กๆ จากความจริงอันน่าสะพรึงกลัว เขาจึงบอกพวกเขาว่าในที่สุดพวกเขากำลังจะ
ได้เดินทางไปชนบท
เขาให้พวกเขาล้างหน้าและแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุด พวกเขาเดินขบวนผ่านเขตชุมชนร้องเพลงและ
ถือธงสีเขียวสดใส คอร์จักเดินอยู่แถวหน้าสุด ยืนตัวตรงในชุดเครื่องแบบแพทย์ทหาร อุ้มเด็กที่
ตัวเล็กที่สุดสองคนไว้ในอ้อมแขน ขณะที่คนอื่นๆ เกาะกระเป๋าของเขาเพื่อให้อยู่ใกล้ๆ
แม้แต่ทหารศัตรูที่เฝ้าดูพวกเขาอยู่ที่สถานีรถไฟยังเงียบงันไปกับภาพความมีศักดิ์ศรีอันน่าเหลือเชื่อ
เมื่อทหารคนหนึ่งจำเขาได้และเสนอโอกาสสุดท้ายให้เขาเดินจากไป คอร์จักไม่ลังเลเลย เขาเลือกที่
จะอยู่กับ "ครอบครัว" ของเขา
ในที่สุด เขาก็ตามเด็กๆ ของเขาไปจนถึงห้องรมแก๊สอันมืดมิดของเทรบลิงคา เขาซื่อสัตย์ต่อคำพูด
ของเขาจนลมหายใจสุดท้าย โดยจับมือพวกเขาไว้เพื่อไม่ให้พวกเขากลัวความมืด
เมื่อห้องถูกเปิดออกในภายหลัง พวกเขาพบเขายังคงเอนตัวไปข้างหน้า ล้อมรอบด้วยเด็กๆ
จำนวนมากที่เบียดเสียดเข้ามาใกล้เขาเพื่อความปลอดภัยในช่วงสุดท้ายของชีวิต
ยานุช คอร์จัก เป็นชายผู้มีข้ออ้างทุกอย่างที่จะหนี มีเหตุผลทุกประการที่จะช่วยชีวิตตัวเอง และมีโอกาส
ทุกอย่างที่จะหันหน้าหนี แต่เขากลับเลือกที่จะยืนอยู่ท่ามกลางไฟ เพื่อที่ลูกๆ ของเขาจะได้ไม่ต้องยืนอยู่
คนเดียว ชีวิตของเขาพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้ความชั่วร้ายจะพรากชีวิตไปได้ แต่ก็ไม่มีวันพรากศักดิ์ศรีของ
คนที่ปฏิเสธที่จะหยุดรักไปได้
>พวกเราคือเทวดาในร่างมนุษย์<
ผู้เขียน
ปลุกจิตวิญญาณความเป็นมนุษย์
เราคือผู้เขียน 'We Are Human Angels' หนังสือที่ได้เผยแพร่วิสัยทัศน์ใหม่ของประสบการณ์มนุษย์
และได้รับการแปลเป็น 14 ภาษาโดยผู้อ่านโดยธรรมชาติ
เราหวังว่างานเขียนของเราจะจุดประกายบางสิ่งในตัวคุณ!
🏙
#ยานุชคอร์จัก #ฮีโร่ตัวจริง #มนุษยธรรม #ไม่มีวันลืม #มรดกแห่งความรัก
เขาเสียชีวิตใน #ห้องรมแก๊ส พร้อมเด็ก 200 คน โดยจับมือพวกเขาไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย....
ยานุช คอร์จัก (Janusz Korczak) เป็นแพทย์ผู้โด่งดังและเป็นนายทหารชาวโปแลนด์ผู้กล้าหาญ
ที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อพิสูจน์ว่าเด็กๆ คือคนที่สำคัญที่สุดในโลก
🏙🏙
นี่ไม่ใช่งานสำหรับเขา แต่มันคือภารกิจในชีวิตของเขา
ในปี 1912 เขาได้ก่อตั้งสถานที่พิเศษที่เรียกว่า บ้านเด็กกำพร้าในกรุงวอร์ซอ ซึ่งออกแบบมา
โดยเฉพาะสำหรับเด็กที่สูญเสียพ่อแม่และไม่มีใครปกป้อง เขาไม่เพียงแต่ดูแลสุขภาพของพวกเขา
เท่านั้น แต่เขายังเคารพพวกเขาในฐานะมนุษย์ที่สมบูรณ์ซึ่งมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งและความฝันที่ยิ่งใหญ่
🏙เขายังสร้าง "สาธารณรัฐเด็ก" ขึ้นภายในบ้าน ซึ่งเด็กกำพร้ามีรัฐบาลเล็กๆ ของตัวเองและแม้กระทั่ง
ศาลของตัวเองเพื่อตัดสินข้อโต้แย้งอย่างยุติธรรม สำหรับเขาแล้ว เด็กทุกคนคือ "ของขวัญอันล้ำค่า"
และ "เปลวไฟแห่งความคิดสร้างสรรค์" ที่ผู้ใหญ่โชคดีได้ปกป้อง
เขาใช้ชีวิตโดยยึดกฎง่ายๆ แต่ทรงพลังหนึ่งข้อ: คุณยังไม่ทำเพื่อเด็กเพียงพอจนกว่าคุณจะทำ
ทุกอย่างที่คุณทำได้
เพราะเขาใช้ชีวิตตามกฎนั้น ความรับผิดชอบของเขาจึงหนักอึ้งขึ้นไปอีกเมื่อสงครามโลกครั้งที่สอง
เริ่มต้นขึ้น เมื่อการยึดครองของนาซีบังคับให้ชาวยิวต้องเข้าไปอยู่ในเขตกำแพงกั้นวอร์ซอ คอร์จัก
ได้ย้ายเด็กทั้ง 200 คนของเขาไปที่นั่นเพื่อให้อยู่ด้วยกัน ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหิวโหย
และโรคภัยไข้เจ็บ เขากลายเป็นเสาหลัก เป็นแพทย์ และเป็นโล่กำบังเดียวของพวกเขา
เขาทุ่มเททุกวันเพื่อขออาหารและยาเพื่อให้พวกเขามีชีวิตรอด เพราะคอร์จักมีชื่อเสียงและเป็นที่
เคารพนับถือ เขาจึงได้รับโอกาสหลายครั้งที่จะหลบหนีไปยังฝั่ง "ปลอดภัย" ของเมือง
และหลบซ่อน เขามฏิเสธทุกครั้ง
เขารู้ว่าหากเขาทิ้งเด็ก 200 คนเหล่านั้นเพื่อช่วยชีวิตตัวเอง ทุกสิ่งที่เขาสอนมาตลอดเกี่ยวกับ
ความภักดีและความรักจะเป็นเรื่องโกหก เขายังคงอยู่เพราะพ่อจะไม่ทิ้งลูกเมื่อพายุมาถึง
วันที่พวกเขาถูกพาตัวไปยังค่ายมรณะ ผู้คนบนถนนต่างเห็นสิ่งที่ดูเหมือนขบวนพาเหรดของ
โรงเรียน ที่มีความสุขมากกว่าขบวนที่นำไปสู่โศกนาฏกรรม คอร์จักต้องการปกป้องจิตใจ
ของเด็กๆ จากความจริงอันน่าสะพรึงกลัว เขาจึงบอกพวกเขาว่าในที่สุดพวกเขากำลังจะ
ได้เดินทางไปชนบท
เขาให้พวกเขาล้างหน้าและแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุด พวกเขาเดินขบวนผ่านเขตชุมชนร้องเพลงและ
ถือธงสีเขียวสดใส คอร์จักเดินอยู่แถวหน้าสุด ยืนตัวตรงในชุดเครื่องแบบแพทย์ทหาร อุ้มเด็กที่
ตัวเล็กที่สุดสองคนไว้ในอ้อมแขน ขณะที่คนอื่นๆ เกาะกระเป๋าของเขาเพื่อให้อยู่ใกล้ๆ
แม้แต่ทหารศัตรูที่เฝ้าดูพวกเขาอยู่ที่สถานีรถไฟยังเงียบงันไปกับภาพความมีศักดิ์ศรีอันน่าเหลือเชื่อ
เมื่อทหารคนหนึ่งจำเขาได้และเสนอโอกาสสุดท้ายให้เขาเดินจากไป คอร์จักไม่ลังเลเลย เขาเลือกที่
จะอยู่กับ "ครอบครัว" ของเขา
ในที่สุด เขาก็ตามเด็กๆ ของเขาไปจนถึงห้องรมแก๊สอันมืดมิดของเทรบลิงคา เขาซื่อสัตย์ต่อคำพูด
ของเขาจนลมหายใจสุดท้าย โดยจับมือพวกเขาไว้เพื่อไม่ให้พวกเขากลัวความมืด
เมื่อห้องถูกเปิดออกในภายหลัง พวกเขาพบเขายังคงเอนตัวไปข้างหน้า ล้อมรอบด้วยเด็กๆ
จำนวนมากที่เบียดเสียดเข้ามาใกล้เขาเพื่อความปลอดภัยในช่วงสุดท้ายของชีวิต
ยานุช คอร์จัก เป็นชายผู้มีข้ออ้างทุกอย่างที่จะหนี มีเหตุผลทุกประการที่จะช่วยชีวิตตัวเอง และมีโอกาส
ทุกอย่างที่จะหันหน้าหนี แต่เขากลับเลือกที่จะยืนอยู่ท่ามกลางไฟ เพื่อที่ลูกๆ ของเขาจะได้ไม่ต้องยืนอยู่
คนเดียว ชีวิตของเขาพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้ความชั่วร้ายจะพรากชีวิตไปได้ แต่ก็ไม่มีวันพรากศักดิ์ศรีของ
คนที่ปฏิเสธที่จะหยุดรักไปได้
>พวกเราคือเทวดาในร่างมนุษย์<
ผู้เขียน
ปลุกจิตวิญญาณความเป็นมนุษย์
เราคือผู้เขียน 'We Are Human Angels' หนังสือที่ได้เผยแพร่วิสัยทัศน์ใหม่ของประสบการณ์มนุษย์
และได้รับการแปลเป็น 14 ภาษาโดยผู้อ่านโดยธรรมชาติ
เราหวังว่างานเขียนของเราจะจุดประกายบางสิ่งในตัวคุณ!
🏙
#ยานุชคอร์จัก #ฮีโร่ตัวจริง #มนุษยธรรม #ไม่มีวันลืม #มรดกแห่งความรัก
( 18 )
ของขวัญจากพ่อที่อยู่บนฟ้า เรื่องจริงของ โจดี้ เทอร์เรนซ์ เมอร์ฟี (Jordie Terrence Murphy)
และ อเล็กซ์ เลกแกตต์ (Alex Leggatt)
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 โจดี้ เทอร์เรนซ์ เมอร์ฟี ชายวัย 39 ปี เสียชีวิตกะทันหัน
ขณะนอนหลับ สาเหตุคือภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะเฉียบพลัน หรือ ซัดเดน อะริธมิก เดธ ซินโดรม
(Sudden Arrhythmic Death Syndrome: SADS) โรคที่มักเกิดในคนอายุน้อยหรือวัยทำงานที่
ดูแข็งแรง ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า และคร่าชีวิตอย่างฉับพลันในช่วงพักผ่อน ข่าวร้ายครั้งนั้น
เกิดขึ้นเพียง 2 เดือนหลังจากที่เขารู้ว่า อเล็กซ์ เลกแกตต์ คู่ชีวิตของเขากำลังตั้งครรภ์
ปลายปีเดียวกัน ลูกชายของทั้งคู่ มาโลน (Malone) ลืมตาดูโลก ท่ามกลางความโศกเศร้าที่
ปกคลุมอยากครอบครัว เด็กชายคนนี้เติบโตขึ้นโดยไม่เคยได้สัมผัสอ้อมกอดของพ่อ แต่ชื่อ
ของโจดี้ยังคงถูกพูดถึงในบ้านเสมอ ผ่านรูปถ่าย เรื่องเล่า และคำบอกเล่าถึงตัวตนของเขา
ช่วงเดือนแรกหลังคลอด อเล็กซ์ต้องรับมือทั้งความสูญเสียและภาระทางกฎหมาย
ในสหราชอาณาจักร การระบุชื่อบิดาที่เสียชีวิตแล้วลงในใบสูติบัตรต้องผ่านกระบวนการ
พิสูจน์ความเป็นพ่ออย่างเป็นทางการ เธอต้องดำเนินเรื่อง ตรวจเอกสาร และใช้ผลตรวจ
ดีเอ็นเอเพื่อยืนยันสิทธิของลูกชาย กระบวนการนี้ใช้เวลาและพลังใจอย่างมาก แต่เธอทำสำเร็จ
เพื่อให้มาโลนมีชื่อพ่อในเอกสารราชการอย่างถูกต้อง นั่นคือสิทธิพื้นฐานที่เด็กคนหนึ่งควรได้รับ
จากความสูญเสีย อเล็กซ์เลือกสร้างประเพณีเล็ก ๆ ที่ทำต่อเนื่องทุกปี ในวันเกิดของมาโลน
เธอจะพาเขาไปที่หลุมฝังศพของพ่อ พร้อมของขวัญที่บอกว่า “มาจากพ่อ” ภาพถ่ายเด็กชายตัวเล็ก
ที่นั่งยิ้มอยู่หน้าป้ายหลุมศพ รายล้อมด้วยลูกโป่งและกระดาษห่อของขวัญ ถูกแชร์ต่อในโลกออนไลน์
หลายครั้ง ผู้คนจำนวนมากสะท้อนความรู้สึกว่าภาพเหล่านั้นทำให้เข้าใจคำว่า “ความรักหลังความตาย”
ได้ชัดเจนขึ้น
ของขวัญที่เลือกให้มาโลนมักสะท้อนตัวตนของโจดี้ เขาเป็นแฟนคอมมิกและภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่
ของเล่นชุดฮีโร่จึงกลายเป็นของขวัญประจำปี บางปีเป็นเสื้อฟุตบอลของทีมที่เขาชื่นชอบ บางครั้ง
อเล็กซ์เขียนการ์ดแนบไปด้วย ราวกับว่าโจดี้เป็นผู้ส่งข้อความถึงลูกชายด้วยตัวเอง วิธีนี้ทำให้
เด็กชายรู้สึกว่าพ่อยังมีบทบาทในชีวิตประจำวันของเขา
ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเด็กจำนวนไม่น้อยมองว่าแนวทางของอเล็กซ์ช่วยสร้าง “พื้นที่ปลอดภัย”
ให้เด็กทำความเข้าใจกับความตาย เธอใช้คำอธิบายที่ตรงไปตรงมา บอกลูกว่าร่างกายของพ่อหยุด
ทำงานแล้ว และพ่อไม่สามารถกลับมาได้ แต่ความรักยังคงอยู่ จากนั้นเธอเล่าเรื่องนิสัย ความชอบ
และช่วงเวลาตลก ๆ ของโจดี้ เพื่อให้ภาพของพ่อมีชีวิตในความทรงจำ ไม่ใช่เพียงชื่อบนแผ่นหิน
แทนที่จะทำให้หลุมศพเป็นสถานที่เงียบเหงา อเล็กซ์เปลี่ยนมันให้เป็นพื้นที่แห่งการพูดคุยและ
เฉลิมฉลอง เธอชวนมาโลนเล่าเรื่องโรงเรียน บอกพ่อว่าเขาโตขึ้นแค่ไหน หรือปีนี้ทำอะไรได้บ้าง
เด็กชายจึงเติบโตมาพร้อมความเข้าใจว่า การคิดถึงใครสักคนสามารถเกิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มได้
เมื่อมาโลนอายุประมาณ 5 ขวบในช่วง ค.ศ. 2024–2026 เขาเริ่มเข้าใจคำอธิบายเรื่อง “พ่ออยู่บนฟ้า”
หรือ “พ่ออยู่ในใจ” ชัดขึ้น เขาภูมิใจที่มีชื่อพ่ออยู่ในเอกสาร และเล่าเรื่องเกี่ยวกับโจดี้ให้เพื่อนฟังราว
กับว่ารู้จักกันจริง ๆ เรื่องราวของครอบครัวนี้จึงถูกพูดถึงซ้ำทุกปีในสื่อสังคมออนไลน์ พร้อมข้อความ
ที่หลายคนหยิบไปใช้ว่า ความตายพรากชีวิตได้ แต่พรากความสัมพันธ์ไปไม่ได้
อเล็กซ์ยังใช้ประสบการณ์ของตัวเองเป็นกระบอกเสียงให้พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวและครอบครัวที่ต้องเผชิญ
ความโศกเศร้า เธออธิบายว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่การทำให้ลูกจมอยู่กับความสูญเสีย แต่เพื่อให้
เขารู้ว่าเขามีพ่อที่รักเขามาก แม้จะไม่ได้อยู่กอดกันจริง ๆ ก็ตาม
เรื่องของ โจดี้ เทอร์เรนซ์ เมอร์ฟี และ อเล็กซ์ เลกแกตต์ จึงเป็นตัวอย่างของการแปรเปลี่ยนความโ
ศกเศร้าให้กลายเป็นมรดกทางใจ ผ่านการกระทำเล็ก ๆ ที่สม่ำเสมอทุกปี ของขวัญหนึ่งชิ้น รูปถ่าย
หนึ่งใบ และคำเล่าซ้ำ ๆ ทำให้ชื่อของชายคนหนึ่งยังถูกเรียกขานในวันเกิดของลูกชายเสมอ
CR : เพื่อนใน เฟชบุ๊ค
#อ่านเถอะเชื่อผม
#ขอคนละไลค์ #ไม่เลื่อนผ่าน #เรื่องราวที่น่าสนใจ#JordieTerrenceMurphy
#AlexLeggatt#Malone#SADS#ความรักเหนือกาลเวลา #ครอบครัว
#การสูญเสีย#SingleParent #Grief#Legacy
ของขวัญจากพ่อที่อยู่บนฟ้า เรื่องจริงของ โจดี้ เทอร์เรนซ์ เมอร์ฟี (Jordie Terrence Murphy)
และ อเล็กซ์ เลกแกตต์ (Alex Leggatt)
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 โจดี้ เทอร์เรนซ์ เมอร์ฟี ชายวัย 39 ปี เสียชีวิตกะทันหัน
ขณะนอนหลับ สาเหตุคือภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะเฉียบพลัน หรือ ซัดเดน อะริธมิก เดธ ซินโดรม
(Sudden Arrhythmic Death Syndrome: SADS) โรคที่มักเกิดในคนอายุน้อยหรือวัยทำงานที่
ดูแข็งแรง ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า และคร่าชีวิตอย่างฉับพลันในช่วงพักผ่อน ข่าวร้ายครั้งนั้น
เกิดขึ้นเพียง 2 เดือนหลังจากที่เขารู้ว่า อเล็กซ์ เลกแกตต์ คู่ชีวิตของเขากำลังตั้งครรภ์
ปลายปีเดียวกัน ลูกชายของทั้งคู่ มาโลน (Malone) ลืมตาดูโลก ท่ามกลางความโศกเศร้าที่
ปกคลุมอยากครอบครัว เด็กชายคนนี้เติบโตขึ้นโดยไม่เคยได้สัมผัสอ้อมกอดของพ่อ แต่ชื่อ
ของโจดี้ยังคงถูกพูดถึงในบ้านเสมอ ผ่านรูปถ่าย เรื่องเล่า และคำบอกเล่าถึงตัวตนของเขา
ช่วงเดือนแรกหลังคลอด อเล็กซ์ต้องรับมือทั้งความสูญเสียและภาระทางกฎหมาย
ในสหราชอาณาจักร การระบุชื่อบิดาที่เสียชีวิตแล้วลงในใบสูติบัตรต้องผ่านกระบวนการ
พิสูจน์ความเป็นพ่ออย่างเป็นทางการ เธอต้องดำเนินเรื่อง ตรวจเอกสาร และใช้ผลตรวจ
ดีเอ็นเอเพื่อยืนยันสิทธิของลูกชาย กระบวนการนี้ใช้เวลาและพลังใจอย่างมาก แต่เธอทำสำเร็จ
เพื่อให้มาโลนมีชื่อพ่อในเอกสารราชการอย่างถูกต้อง นั่นคือสิทธิพื้นฐานที่เด็กคนหนึ่งควรได้รับ
จากความสูญเสีย อเล็กซ์เลือกสร้างประเพณีเล็ก ๆ ที่ทำต่อเนื่องทุกปี ในวันเกิดของมาโลน
เธอจะพาเขาไปที่หลุมฝังศพของพ่อ พร้อมของขวัญที่บอกว่า “มาจากพ่อ” ภาพถ่ายเด็กชายตัวเล็ก
ที่นั่งยิ้มอยู่หน้าป้ายหลุมศพ รายล้อมด้วยลูกโป่งและกระดาษห่อของขวัญ ถูกแชร์ต่อในโลกออนไลน์
หลายครั้ง ผู้คนจำนวนมากสะท้อนความรู้สึกว่าภาพเหล่านั้นทำให้เข้าใจคำว่า “ความรักหลังความตาย”
ได้ชัดเจนขึ้น
ของขวัญที่เลือกให้มาโลนมักสะท้อนตัวตนของโจดี้ เขาเป็นแฟนคอมมิกและภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่
ของเล่นชุดฮีโร่จึงกลายเป็นของขวัญประจำปี บางปีเป็นเสื้อฟุตบอลของทีมที่เขาชื่นชอบ บางครั้ง
อเล็กซ์เขียนการ์ดแนบไปด้วย ราวกับว่าโจดี้เป็นผู้ส่งข้อความถึงลูกชายด้วยตัวเอง วิธีนี้ทำให้
เด็กชายรู้สึกว่าพ่อยังมีบทบาทในชีวิตประจำวันของเขา
ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเด็กจำนวนไม่น้อยมองว่าแนวทางของอเล็กซ์ช่วยสร้าง “พื้นที่ปลอดภัย”
ให้เด็กทำความเข้าใจกับความตาย เธอใช้คำอธิบายที่ตรงไปตรงมา บอกลูกว่าร่างกายของพ่อหยุด
ทำงานแล้ว และพ่อไม่สามารถกลับมาได้ แต่ความรักยังคงอยู่ จากนั้นเธอเล่าเรื่องนิสัย ความชอบ
และช่วงเวลาตลก ๆ ของโจดี้ เพื่อให้ภาพของพ่อมีชีวิตในความทรงจำ ไม่ใช่เพียงชื่อบนแผ่นหิน
แทนที่จะทำให้หลุมศพเป็นสถานที่เงียบเหงา อเล็กซ์เปลี่ยนมันให้เป็นพื้นที่แห่งการพูดคุยและ
เฉลิมฉลอง เธอชวนมาโลนเล่าเรื่องโรงเรียน บอกพ่อว่าเขาโตขึ้นแค่ไหน หรือปีนี้ทำอะไรได้บ้าง
เด็กชายจึงเติบโตมาพร้อมความเข้าใจว่า การคิดถึงใครสักคนสามารถเกิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มได้
เมื่อมาโลนอายุประมาณ 5 ขวบในช่วง ค.ศ. 2024–2026 เขาเริ่มเข้าใจคำอธิบายเรื่อง “พ่ออยู่บนฟ้า”
หรือ “พ่ออยู่ในใจ” ชัดขึ้น เขาภูมิใจที่มีชื่อพ่ออยู่ในเอกสาร และเล่าเรื่องเกี่ยวกับโจดี้ให้เพื่อนฟังราว
กับว่ารู้จักกันจริง ๆ เรื่องราวของครอบครัวนี้จึงถูกพูดถึงซ้ำทุกปีในสื่อสังคมออนไลน์ พร้อมข้อความ
ที่หลายคนหยิบไปใช้ว่า ความตายพรากชีวิตได้ แต่พรากความสัมพันธ์ไปไม่ได้
อเล็กซ์ยังใช้ประสบการณ์ของตัวเองเป็นกระบอกเสียงให้พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวและครอบครัวที่ต้องเผชิญ
ความโศกเศร้า เธออธิบายว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่การทำให้ลูกจมอยู่กับความสูญเสีย แต่เพื่อให้
เขารู้ว่าเขามีพ่อที่รักเขามาก แม้จะไม่ได้อยู่กอดกันจริง ๆ ก็ตาม
เรื่องของ โจดี้ เทอร์เรนซ์ เมอร์ฟี และ อเล็กซ์ เลกแกตต์ จึงเป็นตัวอย่างของการแปรเปลี่ยนความโ
ศกเศร้าให้กลายเป็นมรดกทางใจ ผ่านการกระทำเล็ก ๆ ที่สม่ำเสมอทุกปี ของขวัญหนึ่งชิ้น รูปถ่าย
หนึ่งใบ และคำเล่าซ้ำ ๆ ทำให้ชื่อของชายคนหนึ่งยังถูกเรียกขานในวันเกิดของลูกชายเสมอ
CR : เพื่อนใน เฟชบุ๊ค
#อ่านเถอะเชื่อผม
#ขอคนละไลค์ #ไม่เลื่อนผ่าน #เรื่องราวที่น่าสนใจ#JordieTerrenceMurphy
#AlexLeggatt#Malone#SADS#ความรักเหนือกาลเวลา #ครอบครัว
#การสูญเสีย#SingleParent #Grief#Legacy
( 19 )
"เจ้าตัวโตผู้เกิดมาเป็นคุณหลวง"
ณ บ้านของนางสาวฉันทนา ศรีสวัสดิ์ ซึ่งหันหน้าบ้านเข้าหารั้ววังไกลกังวล บ้านหลังนี้เคยเป็นที่
อาศัยของ "หลวงแจ่ม" ตัวละครเอกที่เราจะได้นำมาเล่าสู่กันฟัง
หลวงแจ่ม เป็นสุนัขเพศผู้พันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด ซึ่งมีรูปร่างใหญ่โต ขนยาว มีถิ่นกำเนิดอยู่แถบ
เทือกเขาแอลป์ในทวีปยุโรป แม้จะเป็นสุนัขที่นิยมเลี้ยงกันในเขตหนาว แต่ก็มีคนนิยมนำมาเลี้ยง
ในเขตร้อนอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะเหตุว่าเป็นสุนัขที่มีนิสัยนุ่มนวลน่ารัก
คุณฉันทนา ได้ยอมจ่ายเงินสองหมื่นบาทเพื่อซื้อสุนัขพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ดที่คุณแม่ของเธอชอบ
มาเลี้ยงไว้ในบ้าน เมื่อได้สุนัขพันธุ์ดีตัวโตมาเลี้ยงสมความตั้งใจแล้ว เธอกับคุณแม่ก็ตั้งชื่อฝรั่ง
ให้ว่า "เจ้าเจมส์" ให้สมกับที่เป็นสุนัขที่มีพันธุ์มาจากต่างประเทศ
ครอบครัวคุณฉันทนาได้เลี้ยงดูเจ้าเจมส์เป็นอย่างดี แต่เจ้าเจมส์ก็ดูจะมีอาการผิดปกติกว่าสุนัข
ทั่วไป คือ ได้เซื่องซึมนิ่งอยู่ทั้งวัน ไม่เล่นซนตามประสา แม้ว่าจะพาไปเที่ยวที่ชายทะเล ก็ไม่ได้ตื่น
เต้นดีใจที่จะกระโดดวิ่งเล่นของสุนัขทั่วไป คงนอนมองเฉยอยู่บนรถ จนเธอต้องอุ้มเจ้าเจมส์ลง
จากรถ เมื่อลง จากรถแล้ว มีเด็กๆ เข้ามาเล่นด้วย เจ้าเจมส์ก็ยังนิ่งเฉยไม่สนใจ นอนนิ่งไม่เดินไ
ปไหน ดังที่กล่าวมาเบื้องต้นว่า บ้านคุณฉันทนา อยู่ใกล้วังไกลกังวล เมื่อ พ.ศ.๒๕๔๑ รั้ววังไกล
กังวล แถบที่อยู่ใกล้บ้านของเธอ เป็นเพียงรั้วลวดหนามเก่าๆ มีช่องพอที่สุนัขจะเดินลอดเข้าไป
ในเขตวังได้ แม้กระนั้นก็ยังไม่เคยมีสุนัขตัวใดมุดลอดรั้วนั้นเข้าไป แต่เจ้าเจมส์คงเป็นตัวแรกที่
กล้าทำเช่นนั้น คุณฉันทนาเล่าว่า เจ้าเจมส์มักแอบลอดรั้วเข้าไปเขตวังไกลกังวลบ่อยๆ โดยเฉพาะ
ในเวลาที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไม่เสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับ เมื่อเจ้าเจมส์เข้าไป
ในเขตวังแล้ว ก็จะวิ่งเล่นร่าเริง เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งทีเดียว
คราวหนึ่งเจ้าเจมส์หายไปจากบ้านนาน ๓ วัน คุณฉันทนาเห็นท่าไม่ดี จึงได้ขออนุญาตเจ้าหน้าที่
เข้าไปตามเจ้าเจมส์ในเขตวังไกลกังวล ไปพบเจ้าเจมส์อยู่ในห้องครัวฝรั่ง (สมกับที่เป็นสุนัขพันธุ์
ต่างประเทศ) นอนหลับตากแอร์อย่างเป็นสุข เมื่อจะพากลับก็ทำท่าไม่อยากกลับ
คุณฉันทนา เริ่มกังวลมากขึ้น เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับที่
วังไกลกังวล เธอพยายามควบคุมสุนัขที่เลี้ยงไว้ไม่ให้ไปเล่นซนใกล้รั้ววัง ด้วยเกรงว่าจะเป็นที่ระคาย
เคืองเบื้องพระยุคลบาท กระนั้น เธอก็มิได้ล่ามหรือขังสุนัข เพราะเธอเป็นคนรักสัตว์เลี้ยงมาก แม้จะ
ระวังเต็มที่ แต่เจ้าเจมส์ก็ยังคงมุดลอดรั้วเข้าไปในวังไกลกังวลจนได้ แทบทุกวันจะมีเจ้าหน้าที่
จูงสุนัขตัวโตมาส่งคืนที่บ้านเธอ
วันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น เจ้าหน้าที่ที่จูงพาเจ้าเจมส์มาส่งแจ้งคุณฉันทนาว่า เจ้าเจมส์ล่วงเข้า
ไปถึงเขตพระราชฐานชั้นใน คราวนี้เจ้าหน้าที่กำชับว่าอย่าปล่อยให้เจ้าเจมส์หลุดลอดเข้าไปในวังอีก
เป็นอันขาด คุณฉันทนาตกใจเมื่อได้ยินดังนั้น จึงตัดสินใจเอาเจ้าเจมส์ใส่กรงขัง เจ้าเจมส์เลยนอน
หงอยอยู่แต่ในกรง...
จากนั้นไม่นาน เวลาสายวันหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่ในวังไกลกังวลมาพบคุณฉันทนาที่บ้าน แจ้งว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีรับสั่งถามหาสุนัขตัวโตที่เคยมาวิ่งเล่นหายไปไหน เจ้าหน้าที่ทราบว่า
เจ้าเจมส์เป็นสุนัขของเธอ จึงได้มาแจ้งให้เธอพาเจ้าเจมส์ไปเข้าเฝ้าฯ ในวัง เวลา ๕ โมงเย็น
เมื่อทราบเช่นนั้น คุณฉันทนาจึงจัดการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเจ้าเจมส์อย่างเต็มที่ ก่อนจะพาเข้าเฝ้าฯ
หลังจากเข้าเฝ้าฯ แล้ว เจ้าเจมส์ก็ได้อยู่ในวังเป็นเวลา ๓ วัน จึงมีเจ้าหน้าที่พากลับมาส่งคืนให้
คุณฉันทนา เธอคิดไตร่ตรองเห็นว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวคงจะโปรดเจ้าเจมส์มาก จึงได้มี
รับสั่งหาและโปรดให้อยู่ในวังถึง ๓ วัน ฉะนั้น เธอจึงได้ตัดสินใจน้อมเกล้าฯ ถวายเจ้าเจมส์แด่
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ด้วยประสงค์จะทำสิ่งที่พระองค์ทรงพระสำราญ
เมื่อดำเนินการขอน้อมเกล้าฯ ถวายเจ้าเจมส์แล้ว เจ้าหน้าที่ก็มาติดต่อขอรับตัวเจ้าเจมส์ไปทำ
ความสะอาดให้ได้มาตรฐานก่อนนำเข้าเฝ้าฯ เจ้าหน้าที่ได้ทำความสะอาดเจ้าเจมส์อย่างดี
ไม่มีกลิ่นตัวติดเลย มีแต่กลิ่นโคโลญจ์หอมฟุ้ง
การได้เข้าเฝ้าฯ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครั้งนั้น คุณฉันทนาและครอบครัวประทับใจปลาบ
ปลื้มมาก เมื่อเสด็จออก เธอก็ทำอะไรไม่ถูก ลืมหมดแม้กระทั่งคำกราบบังคมทูลที่อุตส่าห์ท่องจำ
มาหลายร้อยเที่ยว กว่าเธอจะรวบรวมสติได้ ก็เมื่อมีรับสั่งว่า "สีเหมือนทองหลางมาก" เธอจึงได้
กราบบังคมทูลว่า "ข้าพระพุทธเจ้า ฉันทนา ศรีสวัสดิ์ มีความประสงค์จะขอน้อมเกล้าน้อมกระหม่อม
ถวายสุนัขเพศผู้พันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด อายุ ๑๑ เดือน ชื่อเจมส์ เพคะ" แล้วมีรับสั่งต่อไปอีกหลายองค์
ในระหว่างที่คุณฉันทนานำเจ้าเจมส์เข้าเฝ้าฯ ห่างออกหน่อยหนึ่ง สุนัขเทศสีแดง ชื่อ ทองแดง ซึ่งทรง
เลี้ยงมาอยู่ก่อน นั่งรออยู่ คุณทองแดงวิ่งออกมาเห่าเจ้าเจมส์ ซึ่งต่อมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ได้พระราชทานชื่อใหม่ ว่า "หลวงแจ่ม" คุณฉันทนาจึงได้กราบบังคมทูลถามพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่
หัวว่า "เขาถูกกันไหมเพคะ" รับสั่งตอบว่า "ไม่รู้สิ ยังไม่เคยเจอกัน แต่นี่เขาขี้อิจฉา" รับสั่งพลางทรงชี้ไป
ที่คุณทองแดง สุนัขทรงเลี้ยง
หลังจากที่คุณฉันทนาและครอบครัวได้เข้าเฝ้าฯ ครั้งนั้นแล้ว ก็ได้มีโอกาสทำเรื่องขออนุญาตเข้าไปเยี่ยม
"หลวงแจ่ม" ในวังอีก ๒ ครั้ง คือ ครั้งแรกเมื่อพาพี่ชายของคุณฉันทนาเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ
ไปเยี่ยมหลวงแจ่ม และครั้งที่สอง เมื่อหลวงแจ่มมีลูก เธอเล่าว่า "เขาดูดีขึ้นมาก และไม่ลืมเรา ยังจำเราได้
พอเห็นเราก็เดินเข้ามานิ่งๆ แล้วก็เอาคางมาเกยที่บ่า เหมือนจะบอกว่าตอนนี้ฉันเป็นคุณหลวงแล้วนะ"
นับตั้งแต่นั้นมา คุณฉันทนาก็ได้อาศัยสอบถามข่าวคราวของหลวงแจ่มจากเจ้าหน้าที่ในวัง ทำให้ทราบว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรด "หลวงแจ่ม" มาก เพราะเป็นสุนัขใหญ่ใจดี ไม่เคยเกะกะระราน แม้แต่
สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถก็โปรดเช่นกัน อย่างไรก็ดี จะเสียหน่อยก็ตรงที่หลวงแจ่มมี
น้ำลายมาก ไหลอยู่ตลอดเวลา ต้องมีคนคอยซับน้ำลายให้เสมอ
เรื่องราวของ "เจ้าเจมส์" ที่ได้กลายเป็น "หลวงแจ่ม" สุนัขทรงเลี้ยงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
แม้จะเป็นเรื่องเล่าเล็กๆ แต่ก็เป็นความประทับใจที่มีค่าอย่างยิ่งในชีวิตสำหรับคุณฉันทนา
และครอบครัวศรีสวัสดิ์
หมายเหตุ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสุนัขเพศเมีย
สุนัขหนึ่ง ซึ่งลูกของหลวงแจ่ม แก่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงนำไป
เลี้ยงที่วังสระปทุม พระราชทานชื่อว่า แป๊ะฮวยอิ้ว
เรื่องที่ศูนย์สารสนเทศ สำนักราชเลขาธิการ นำมาถ่ายทอดนี้ ได้เรียบเรียง
พิมพ์เผยแพร่ในนิตยสาร ฅ คน ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๙
ขอขอบคุณ เพจ วันวานและข่าวสาร
"เจ้าตัวโตผู้เกิดมาเป็นคุณหลวง"
ณ บ้านของนางสาวฉันทนา ศรีสวัสดิ์ ซึ่งหันหน้าบ้านเข้าหารั้ววังไกลกังวล บ้านหลังนี้เคยเป็นที่
อาศัยของ "หลวงแจ่ม" ตัวละครเอกที่เราจะได้นำมาเล่าสู่กันฟัง
หลวงแจ่ม เป็นสุนัขเพศผู้พันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด ซึ่งมีรูปร่างใหญ่โต ขนยาว มีถิ่นกำเนิดอยู่แถบ
เทือกเขาแอลป์ในทวีปยุโรป แม้จะเป็นสุนัขที่นิยมเลี้ยงกันในเขตหนาว แต่ก็มีคนนิยมนำมาเลี้ยง
ในเขตร้อนอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะเหตุว่าเป็นสุนัขที่มีนิสัยนุ่มนวลน่ารัก
คุณฉันทนา ได้ยอมจ่ายเงินสองหมื่นบาทเพื่อซื้อสุนัขพันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ดที่คุณแม่ของเธอชอบ
มาเลี้ยงไว้ในบ้าน เมื่อได้สุนัขพันธุ์ดีตัวโตมาเลี้ยงสมความตั้งใจแล้ว เธอกับคุณแม่ก็ตั้งชื่อฝรั่ง
ให้ว่า "เจ้าเจมส์" ให้สมกับที่เป็นสุนัขที่มีพันธุ์มาจากต่างประเทศ
ครอบครัวคุณฉันทนาได้เลี้ยงดูเจ้าเจมส์เป็นอย่างดี แต่เจ้าเจมส์ก็ดูจะมีอาการผิดปกติกว่าสุนัข
ทั่วไป คือ ได้เซื่องซึมนิ่งอยู่ทั้งวัน ไม่เล่นซนตามประสา แม้ว่าจะพาไปเที่ยวที่ชายทะเล ก็ไม่ได้ตื่น
เต้นดีใจที่จะกระโดดวิ่งเล่นของสุนัขทั่วไป คงนอนมองเฉยอยู่บนรถ จนเธอต้องอุ้มเจ้าเจมส์ลง
จากรถ เมื่อลง จากรถแล้ว มีเด็กๆ เข้ามาเล่นด้วย เจ้าเจมส์ก็ยังนิ่งเฉยไม่สนใจ นอนนิ่งไม่เดินไ
ปไหน ดังที่กล่าวมาเบื้องต้นว่า บ้านคุณฉันทนา อยู่ใกล้วังไกลกังวล เมื่อ พ.ศ.๒๕๔๑ รั้ววังไกล
กังวล แถบที่อยู่ใกล้บ้านของเธอ เป็นเพียงรั้วลวดหนามเก่าๆ มีช่องพอที่สุนัขจะเดินลอดเข้าไป
ในเขตวังได้ แม้กระนั้นก็ยังไม่เคยมีสุนัขตัวใดมุดลอดรั้วนั้นเข้าไป แต่เจ้าเจมส์คงเป็นตัวแรกที่
กล้าทำเช่นนั้น คุณฉันทนาเล่าว่า เจ้าเจมส์มักแอบลอดรั้วเข้าไปเขตวังไกลกังวลบ่อยๆ โดยเฉพาะ
ในเวลาที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไม่เสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับ เมื่อเจ้าเจมส์เข้าไป
ในเขตวังแล้ว ก็จะวิ่งเล่นร่าเริง เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งทีเดียว
คราวหนึ่งเจ้าเจมส์หายไปจากบ้านนาน ๓ วัน คุณฉันทนาเห็นท่าไม่ดี จึงได้ขออนุญาตเจ้าหน้าที่
เข้าไปตามเจ้าเจมส์ในเขตวังไกลกังวล ไปพบเจ้าเจมส์อยู่ในห้องครัวฝรั่ง (สมกับที่เป็นสุนัขพันธุ์
ต่างประเทศ) นอนหลับตากแอร์อย่างเป็นสุข เมื่อจะพากลับก็ทำท่าไม่อยากกลับ
คุณฉันทนา เริ่มกังวลมากขึ้น เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ แปรพระราชฐานมาประทับที่
วังไกลกังวล เธอพยายามควบคุมสุนัขที่เลี้ยงไว้ไม่ให้ไปเล่นซนใกล้รั้ววัง ด้วยเกรงว่าจะเป็นที่ระคาย
เคืองเบื้องพระยุคลบาท กระนั้น เธอก็มิได้ล่ามหรือขังสุนัข เพราะเธอเป็นคนรักสัตว์เลี้ยงมาก แม้จะ
ระวังเต็มที่ แต่เจ้าเจมส์ก็ยังคงมุดลอดรั้วเข้าไปในวังไกลกังวลจนได้ แทบทุกวันจะมีเจ้าหน้าที่
จูงสุนัขตัวโตมาส่งคืนที่บ้านเธอ
วันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้น เจ้าหน้าที่ที่จูงพาเจ้าเจมส์มาส่งแจ้งคุณฉันทนาว่า เจ้าเจมส์ล่วงเข้า
ไปถึงเขตพระราชฐานชั้นใน คราวนี้เจ้าหน้าที่กำชับว่าอย่าปล่อยให้เจ้าเจมส์หลุดลอดเข้าไปในวังอีก
เป็นอันขาด คุณฉันทนาตกใจเมื่อได้ยินดังนั้น จึงตัดสินใจเอาเจ้าเจมส์ใส่กรงขัง เจ้าเจมส์เลยนอน
หงอยอยู่แต่ในกรง...
จากนั้นไม่นาน เวลาสายวันหนึ่ง มีเจ้าหน้าที่ในวังไกลกังวลมาพบคุณฉันทนาที่บ้าน แจ้งว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีรับสั่งถามหาสุนัขตัวโตที่เคยมาวิ่งเล่นหายไปไหน เจ้าหน้าที่ทราบว่า
เจ้าเจมส์เป็นสุนัขของเธอ จึงได้มาแจ้งให้เธอพาเจ้าเจมส์ไปเข้าเฝ้าฯ ในวัง เวลา ๕ โมงเย็น
เมื่อทราบเช่นนั้น คุณฉันทนาจึงจัดการอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเจ้าเจมส์อย่างเต็มที่ ก่อนจะพาเข้าเฝ้าฯ
หลังจากเข้าเฝ้าฯ แล้ว เจ้าเจมส์ก็ได้อยู่ในวังเป็นเวลา ๓ วัน จึงมีเจ้าหน้าที่พากลับมาส่งคืนให้
คุณฉันทนา เธอคิดไตร่ตรองเห็นว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวคงจะโปรดเจ้าเจมส์มาก จึงได้มี
รับสั่งหาและโปรดให้อยู่ในวังถึง ๓ วัน ฉะนั้น เธอจึงได้ตัดสินใจน้อมเกล้าฯ ถวายเจ้าเจมส์แด่
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ด้วยประสงค์จะทำสิ่งที่พระองค์ทรงพระสำราญ
เมื่อดำเนินการขอน้อมเกล้าฯ ถวายเจ้าเจมส์แล้ว เจ้าหน้าที่ก็มาติดต่อขอรับตัวเจ้าเจมส์ไปทำ
ความสะอาดให้ได้มาตรฐานก่อนนำเข้าเฝ้าฯ เจ้าหน้าที่ได้ทำความสะอาดเจ้าเจมส์อย่างดี
ไม่มีกลิ่นตัวติดเลย มีแต่กลิ่นโคโลญจ์หอมฟุ้ง
การได้เข้าเฝ้าฯ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวครั้งนั้น คุณฉันทนาและครอบครัวประทับใจปลาบ
ปลื้มมาก เมื่อเสด็จออก เธอก็ทำอะไรไม่ถูก ลืมหมดแม้กระทั่งคำกราบบังคมทูลที่อุตส่าห์ท่องจำ
มาหลายร้อยเที่ยว กว่าเธอจะรวบรวมสติได้ ก็เมื่อมีรับสั่งว่า "สีเหมือนทองหลางมาก" เธอจึงได้
กราบบังคมทูลว่า "ข้าพระพุทธเจ้า ฉันทนา ศรีสวัสดิ์ มีความประสงค์จะขอน้อมเกล้าน้อมกระหม่อม
ถวายสุนัขเพศผู้พันธุ์เซนต์เบอร์นาร์ด อายุ ๑๑ เดือน ชื่อเจมส์ เพคะ" แล้วมีรับสั่งต่อไปอีกหลายองค์
ในระหว่างที่คุณฉันทนานำเจ้าเจมส์เข้าเฝ้าฯ ห่างออกหน่อยหนึ่ง สุนัขเทศสีแดง ชื่อ ทองแดง ซึ่งทรง
เลี้ยงมาอยู่ก่อน นั่งรออยู่ คุณทองแดงวิ่งออกมาเห่าเจ้าเจมส์ ซึ่งต่อมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ได้พระราชทานชื่อใหม่ ว่า "หลวงแจ่ม" คุณฉันทนาจึงได้กราบบังคมทูลถามพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่
หัวว่า "เขาถูกกันไหมเพคะ" รับสั่งตอบว่า "ไม่รู้สิ ยังไม่เคยเจอกัน แต่นี่เขาขี้อิจฉา" รับสั่งพลางทรงชี้ไป
ที่คุณทองแดง สุนัขทรงเลี้ยง
หลังจากที่คุณฉันทนาและครอบครัวได้เข้าเฝ้าฯ ครั้งนั้นแล้ว ก็ได้มีโอกาสทำเรื่องขออนุญาตเข้าไปเยี่ยม
"หลวงแจ่ม" ในวังอีก ๒ ครั้ง คือ ครั้งแรกเมื่อพาพี่ชายของคุณฉันทนาเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ
ไปเยี่ยมหลวงแจ่ม และครั้งที่สอง เมื่อหลวงแจ่มมีลูก เธอเล่าว่า "เขาดูดีขึ้นมาก และไม่ลืมเรา ยังจำเราได้
พอเห็นเราก็เดินเข้ามานิ่งๆ แล้วก็เอาคางมาเกยที่บ่า เหมือนจะบอกว่าตอนนี้ฉันเป็นคุณหลวงแล้วนะ"
นับตั้งแต่นั้นมา คุณฉันทนาก็ได้อาศัยสอบถามข่าวคราวของหลวงแจ่มจากเจ้าหน้าที่ในวัง ทำให้ทราบว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรด "หลวงแจ่ม" มาก เพราะเป็นสุนัขใหญ่ใจดี ไม่เคยเกะกะระราน แม้แต่
สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถก็โปรดเช่นกัน อย่างไรก็ดี จะเสียหน่อยก็ตรงที่หลวงแจ่มมี
น้ำลายมาก ไหลอยู่ตลอดเวลา ต้องมีคนคอยซับน้ำลายให้เสมอ
เรื่องราวของ "เจ้าเจมส์" ที่ได้กลายเป็น "หลวงแจ่ม" สุนัขทรงเลี้ยงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
แม้จะเป็นเรื่องเล่าเล็กๆ แต่ก็เป็นความประทับใจที่มีค่าอย่างยิ่งในชีวิตสำหรับคุณฉันทนา
และครอบครัวศรีสวัสดิ์
หมายเหตุ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสุนัขเพศเมีย
สุนัขหนึ่ง ซึ่งลูกของหลวงแจ่ม แก่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงนำไป
เลี้ยงที่วังสระปทุม พระราชทานชื่อว่า แป๊ะฮวยอิ้ว
เรื่องที่ศูนย์สารสนเทศ สำนักราชเลขาธิการ นำมาถ่ายทอดนี้ ได้เรียบเรียง
พิมพ์เผยแพร่ในนิตยสาร ฅ คน ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๙
ขอขอบคุณ เพจ วันวานและข่าวสาร
( 20 )
6 วันในนรกของเด็กสาววัย 16 ปี เรื่องจริงสุดสะเทือนใจในปี 1992
เดือนธันวาคม ปี 1992 เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ หนาวเหน็บจนไอเย็นลอยคลุ้ง
เหนือถนนย่านคนทำงานธรรมดาๆ ในบรรยากาศแบบนั้น ไม่มีใครคาดคิดว่า เด็กสาว
วัย 16 ปีคนหนึ่งกำลังเผชิญ “6 วันในนรก” ที่โหดร้ายเกินกว่าคำว่ามนุษย์จะอธิบายได้
เธอชื่อ ซูซานน์ แคปเปอร์ (Suzanne Capper) เธอเป็นเด็กสาวธรรมดา ไม่ได้มีชื่อเสียง
ไม่ได้มา จากครอบครัวร่ำรวย ชีวิตของเธอมีเพียงความฝันแบบวัยรุ่นทั่วไป และกลุ่มคนที่
เธอคิดว่าเป็น “เพื่อน” แต่คำว่าเพื่อนกลับกลายเป็นสิ่งที่พรากทุกอย่างไปจากเธอ
จุดเริ่มต้นของความไว้ใจ... ซูซานน์รู้จักกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งในพื้นที่ เธอไปมาหาสู่บ้านหลังหนึ่ง
เป็นประจำ ปลายเดือนธันวาคม 1992 เธอถูกหลอกให้ไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้ง จากนั้นประตู
แห่งอิสรภาพก็ปิดลง
ตลอดหลายวันต่อมา เธอถูกกักขัง ถูกทำร้าย ถูกทรมานอย่างโหดร้ายเกินจินตนาการ ทั้งการ
ทุบตี การเผา การทำร้ายร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโหดร้ายไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ
แต่มันยืดเยื้อ… เหมือนความเจ็บปวดถูกยืดออกไปอย่างจงใจ
เมื่อคิดว่าเธอ “ใกล้ตายพอแล้ว” กลุ่มผู้ก่อเหตุจึงพาเธอขึ้นรถ ขับออกไปยังพื้นที่รกร้างใกล้
แมนเชสเตอร์ กลางอากาศเย็นจัดของฤดูหนาว พวกเขาราดน้ำมันและจุดไฟเผาเธอ…
ทั้งที่ยังมีชีวิต
ปาฏิหาริย์เล็กๆ เกิดขึ้นชั่วคราว ซูซานน์ยังมีสติพอจะเดินออกมาขอความช่วยเหลือ เธอถูกนำ
ตัวส่งโรงพยาบาล แต่ร่างกายของเด็กสาววัย 16 ปี บอบช้ำเกินกว่าจะเยียวยาได้ เธอเสียชีวิต
ในอีกไม่กี่วันต่อมา
บทลงโทษ และคำถามที่ค้างคา
ผู้ก่อเหตุมีทั้งหมด 6 คน เป็นวัยรุ่นและคนหนุ่มสาวในช่วงอายุราว 15–22 ปีในขณะนั้น
หลายคนถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตตามกฎหมายอังกฤษ
แต่ในระบบกฎหมายอังกฤษ “จำคุกตลอดชีวิต” ไม่ได้หมายถึงการอยู่ในคุกจนตายเสมอไป
หลังพ้นระยะเวลาขั้นต่ำตามที่ศาลกำหนด ผู้ต้องขังสามารถขอพิจารณาทัณฑ์บนได้ และเมื่อเวลา
ผ่านไปหลายสิบปี ผู้ก่อเหตุทั้งหมดได้รับการปล่อยตัวแล้ว
สำหรับบางคน นั่นคือกระบวนการยุติธรรมที่ดำเนินไปตามกฎหมาย แต่สำหรับอีกหลายคน
โดยเฉพาะครอบครัวของซูซานน์ คำถามเรื่อง “ความยุติธรรม” อาจไม่มีวันได้รับคำตอบ
Cr : เรื่องน่ารู้รอบโลก
6 วันในนรกของเด็กสาววัย 16 ปี เรื่องจริงสุดสะเทือนใจในปี 1992
เดือนธันวาคม ปี 1992 เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ หนาวเหน็บจนไอเย็นลอยคลุ้ง
เหนือถนนย่านคนทำงานธรรมดาๆ ในบรรยากาศแบบนั้น ไม่มีใครคาดคิดว่า เด็กสาว
วัย 16 ปีคนหนึ่งกำลังเผชิญ “6 วันในนรก” ที่โหดร้ายเกินกว่าคำว่ามนุษย์จะอธิบายได้
เธอชื่อ ซูซานน์ แคปเปอร์ (Suzanne Capper) เธอเป็นเด็กสาวธรรมดา ไม่ได้มีชื่อเสียง
ไม่ได้มา จากครอบครัวร่ำรวย ชีวิตของเธอมีเพียงความฝันแบบวัยรุ่นทั่วไป และกลุ่มคนที่
เธอคิดว่าเป็น “เพื่อน” แต่คำว่าเพื่อนกลับกลายเป็นสิ่งที่พรากทุกอย่างไปจากเธอ
จุดเริ่มต้นของความไว้ใจ... ซูซานน์รู้จักกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งในพื้นที่ เธอไปมาหาสู่บ้านหลังหนึ่ง
เป็นประจำ ปลายเดือนธันวาคม 1992 เธอถูกหลอกให้ไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้ง จากนั้นประตู
แห่งอิสรภาพก็ปิดลง
ตลอดหลายวันต่อมา เธอถูกกักขัง ถูกทำร้าย ถูกทรมานอย่างโหดร้ายเกินจินตนาการ ทั้งการ
ทุบตี การเผา การทำร้ายร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโหดร้ายไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ
แต่มันยืดเยื้อ… เหมือนความเจ็บปวดถูกยืดออกไปอย่างจงใจ
เมื่อคิดว่าเธอ “ใกล้ตายพอแล้ว” กลุ่มผู้ก่อเหตุจึงพาเธอขึ้นรถ ขับออกไปยังพื้นที่รกร้างใกล้
แมนเชสเตอร์ กลางอากาศเย็นจัดของฤดูหนาว พวกเขาราดน้ำมันและจุดไฟเผาเธอ…
ทั้งที่ยังมีชีวิต
ปาฏิหาริย์เล็กๆ เกิดขึ้นชั่วคราว ซูซานน์ยังมีสติพอจะเดินออกมาขอความช่วยเหลือ เธอถูกนำ
ตัวส่งโรงพยาบาล แต่ร่างกายของเด็กสาววัย 16 ปี บอบช้ำเกินกว่าจะเยียวยาได้ เธอเสียชีวิต
ในอีกไม่กี่วันต่อมา
บทลงโทษ และคำถามที่ค้างคา
ผู้ก่อเหตุมีทั้งหมด 6 คน เป็นวัยรุ่นและคนหนุ่มสาวในช่วงอายุราว 15–22 ปีในขณะนั้น
หลายคนถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตตามกฎหมายอังกฤษ
แต่ในระบบกฎหมายอังกฤษ “จำคุกตลอดชีวิต” ไม่ได้หมายถึงการอยู่ในคุกจนตายเสมอไป
หลังพ้นระยะเวลาขั้นต่ำตามที่ศาลกำหนด ผู้ต้องขังสามารถขอพิจารณาทัณฑ์บนได้ และเมื่อเวลา
ผ่านไปหลายสิบปี ผู้ก่อเหตุทั้งหมดได้รับการปล่อยตัวแล้ว
สำหรับบางคน นั่นคือกระบวนการยุติธรรมที่ดำเนินไปตามกฎหมาย แต่สำหรับอีกหลายคน
โดยเฉพาะครอบครัวของซูซานน์ คำถามเรื่อง “ความยุติธรรม” อาจไม่มีวันได้รับคำตอบ
Cr : เรื่องน่ารู้รอบโลก